Een dagje Londen voor Joan Collins

"Marlies, wil jij Joan Collins interviewen?" Direct spoelen de jeugdherinneringen over me heen. Ik was DOL op Dynasty. "Ja, natuurlijk!!" Dan: "Je moet er alleen wel voor naar Londen."

Ik begin te grijnzen. 'Even naar Londen voor een interview' is alweer een tijdje geleden en ik houd van dit soort vluggertjes. Daarnaast ben ik dol op vliegen én kan ik wel wat overzeese magazines gebruiken. Want niet alleen ga ik trouwen en wil ik graag wat internationale bruidsbladen kopen, mijn gossip-collega Marieke is altijd te porren voor tabloids. Twee vliegen in één klap: ik zag kansen. Ik had echter niet gerekend op haast. Heel Veel Haast.

De dag begint goed. Ik ben om tien uur (half uur te vroeg!) op Schiphol en zie langzaam de andere journalisten verschijnen. Vrolijk lopen we door de douane en nét als ik met een theetje achter de computer wil gaan zitten, word ik door de PR-dame gebeld: "We moeten NU boarden." Stress. De gate is niet echt in de buurt en dat betekent: stevig doorlopen. We redden het net op tijd.

In Londen pakken we snel de taxi naar de interviewlocatie. We hebben allemaal wel trek, maar verwachten nog wel een half uurtje te hebben voor het interview. Dus kunnen we vast daar in de buurt wel een broodje halen (en ik mijn magazines!). We hebben echter niet op de Londense verkeersdrukte gerekend. Het blijkt namelijk dat een stuk van de snelweg is afgesloten, waardoor we dwars door de stad moeten rijden. En dat is geen pretje als je dan opeens te weinig tijd blijkt te hebben en met vijf mensen opeengepakt zit in een cab zit.

We halen het net. Eerst mag Shownieuws Joan aan de tand voelen en heb ik nog wat tijd om een broodje te halen. Gelukkig, want het broodje dat ik om zeven uur gegeten heb, is allang verteerd. Dan gaat het allemaal opeens heel snel. Alles loopt uit (standaard bij dit soort dingen), moeten wij wachten en gaat de klok wel heel snel richting 'uiterste vertrektijd'. Want we moeten om 16.05 uur een vliegtuig halen en, ondanks de positieve energie van de PR-dame, verwacht ik al dat we dat vliegtuig niet gaan halen. Ik blijf rustig: er gaan zoveel vliegtuigen naar Amsterdam, ik zal vanzelf wel thuiskomen.

Maar ook Joan heeft een deadline en houdt het interview kort. In plaats van 15 minuten krijg ik 5 minuten. "I'm sorry, we are on a deadline," zegt Joan. Ik vertel haar dat wij dat eigenlijk ook hebben en hoe laat ons vliegtuig vertrekt. Ze kijkt me aan: "Dan kan ik je nu alvast vertellen dat je dat vliegtuig nooit gaat halen." Ik knik: "Ik denk het ook niet."

Joan heeft gelijk. Ten eerste missen we de Heathrow Express, ondanks een stevige run richting perron. Eenmaal in de trein worden we gebeld door één van de journalisten die al eerder richting vliegveld waren gegaan: "We hebben het vliegtuig gemist. Doe dus maar rustig aan." Ik haal mijn schouders op en glimlach naar de PR-dame: "Ah joh, maakt niet uit." Ik kan me er tenslotte wel druk om maken, maar daarmee haal ik dat vliegtuig niet terug. En ik zag weer kansen: nu zou ik alsnog mijn magazines kunnen kopen.

Op het vliegveld kunnen we voor het eerst die dag rustig ademhalen, eten en zelfs nog een beetje shoppen op Heathrow. Ik ben tevreden: mijn magazines zijn binnen.

Lees hier het interview met Joan Collins.