Reageren op dit artikel
** HTML niet toegestaan.
Tip! Als je lid bent van Vrouwonline kunnen we jouw gegevens bewaren zodat je makkelijk kunt reageren.
Ga naar Registreren om (gratis) lid te worden of log in als je al lid bent.
Hoofdpijn, buikpijn. Huilbuien. Alles passeert de revue. Bijna maandelijks. Maar waar ik het meest last van heb is dat ik zo paranoïde als de pest wordt. Zo kreeg ik vorige week vriendin T niet te pakken. Gemaild en gebeld, maar geen reactie. Dan begint het. Malen... Wat is er aan de hand? Boos? Teleurgesteld?
En ik maal verder. Wat heb ik gezegd of gedaan? Tijdens het malen wordt het zenuwachtige gevoel alleen maar groter. Krijg het niet van me afgeschud. Zal ik haar dan toch maar bellen op haar thuisnummer?
Ze neemt op. Ik hoor niks geks aan haar stem. Ze zegt dat ze midden in een spelletje zit met haar zoontje en niet lang kan praten. Mijn zenuwen zijn nog niet weg dus ik roep snel “Wil alleen maar even weten of er iets is. Heb ik iets verkeerd gedaan?” Ze reageert verbaasd. Maar dan valt het kwartje bij haar sneller dan bij mij. “Och moet je soms weer ongesteld worden Suus?”
Ja. Het is weer zover.
Opgelucht hang ik op.
Als single zat ik boordenvol met verhalen en had de behoefte deze op te schrijven en online te delen. Die behoefte is er nu minder. Of het komt doordat ik sinds kort een vriendje heb weet ik niet. Wel weet ik dat er iets anders voor in de plaats is gekomen: een fotoblog. Iets meer beeld, iets minder tekst.