Kunnen wir hier koeken?

Het is half vier in de middag en snikheet. De zon brandt op ons hoofd. We zijn net de ‘U-bahn’ uitgestapt bij Senefelder Platz en lopen nu op een lange saaie weg. Ondanks de hitte lopen we stug door want we moeten nog een plek vinden waar we voetbal kunnen kijken. Nederland – Brazilië. Dat zal geen makkelijke wedstrijd worden. Inmiddels lopen we al twintig minuten in wat lijkt op een klein stukje niemandsland. Lichtjes begint bij mij de paniek toe te slaan. Wat nu als we geen kroeg vinden waar we de wedstrijd kunnen kijken? Nog tien minuten…

Mijn aandacht leidt af naar een zeurende pijn aan mijn voet. Het bandje van mijn slipper is er bijna in geslaagd om een blaar op mijn voet achter te laten. Dan richt ik mijn aandacht weer op de weg en tuur de verte in. Er gaat een kleine siddering door mijn lijf.. wat zie ik daar in de verte? Ik knijp een beetje met mijn ogen in de hoop het zo beter te kunnen zien. Wat ik zie lijkt verdomd veel op twee oranje banken die buiten op straat voor een kroeg staan. We komen dichterbij.

“Jaaaa! Het is een kroeg en er staat een tv buiten!” roept mijn vriendin enthousiast. Er zitten twee mannen op de twee banken. Beide gehuld in oranje. Toch spreek ik ze voor de zekerheid in het Duits aan. Nouja soort van Duits: “Kunnen wir die match hier koeken?”. “Tuurlijk” antwoord een van de twee mannen. Het blijkt de eigenaar van de bar. Een ras-Amsterdammer die zijn bar, Joe’s Bar, heeft vernoemd naar zijn hond. Hij heet namelijk Maurice. Opgelucht ploffen we op de oranje bank. En wanneer Maurice buiten komt met twee koude biertjes, kan ons geluk niet meer op.
De wedstrijd begint…

Dat was toen. Inmiddels hebben onze jongens de finale bereikt. En vanavond is het zover. De zesjarige zoon van een andere vriendin van me zegt: “Geloof in je hart dat ze winnen want dan wint Nederland”.
Puik plan. Ik geloof het. Jullie ook?

Nederland weeeeeeereldkaaammmmmmmmpiiiiiiiiiiiiiiiiioooooeeeeeeeeeennnnnn!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!