Klein geluk

Ik zat aan mijn eettafel. Voor mij op tafel lag de krant. Links lag mijn iPad, waar ik soms een scrabblewoord op speelde, rechts stond een grote beker thee.

En opeens, zomaar uit het niets, overviel het me.
Een groot gevoel van klein geluk.





De zon scheen.
De kinderen speelden buiten.
Lief scharrelde in en om het huis wat rond.
En ik zat gewoon aan mijn eigen tafel in mijn eigen huis.
Iedereen was gezond.
In de koelkast lag eten en drinken.
Op de verwarming lag een kat.
Er was niets aan de hand.
Alles was goed.

Zo snel als het kwam, verdween het grote gevoel van klein geluk ook weer. Alsof het alleen even langszweefde en me per ongeluk had aangeraakt.

Maar een kleine tinteling bleef het hele weekend bij me en zorgde steeds voor een glimlach op mijn lippen.
Vrijdagavond toen we Lief als verrassing van de trein haalden om vervolgens met z'n viertjes naar een eetcafé te gaan (en om geld te besparen daarna als toetje in de supermarkt een bak ijs kochten om thuis op te eten).
Zaterdagmiddag toen we in de trein zaten naar de nieuwjaarsborrel van onze studievriendengroep (en die borrel was zo gezellig, met alle kinderen die zo leuk samen speelden en het lekkere eten dat iedereen had meegenomen en alle verhalen die iedereen wist te vertellen, dat we pas 's avonds heel laat weer thuis kwamen).
Zondagochtend toen we pas tegen half twaalf aan de brunch zaten, zondagmiddag toen de kinderen met de buurkinderen meegingen naar het bos (en Lief en ik opeens twee gestolen vrije uurtjes heel anders benutten dan met huishouden of administratie) en zondag aan het eind van de dag, toen de buren belden met "Als de kinderen hier toch al zijn kunnen jullie net zo goed ook even een glas komen drinken" en de andere buren er ook bleken te zitten en het heel gezellig was daar aan hun grote keukentafel.

Zelfs nu, terwijl ik mijn drukke werkweek met vier grote presentaties voorbereid en ik met een paar Wordfeudpotjes toch echt op een niet meer in te halen achterstand sta, weet en voel ik het nog steeds: Alles is goed. Met zo'n glanzend kaarslichtrandje eromheen.

Willen jullie me daar even aan helpen herinneren als ik ergens halverwege deze week door werkstress en/of PMS alles misschien door een heel andere bril bekijk?


(Morgen is het Blue Monday, volgens zo'n geheel niet onafhankelijk mediageil onderzoek de meest depressieve dag van het jaar. Laat je niet gek maken, doe wat leuks, geniet van de zon en probeer te kijken naar het goede in je leven. Lukt of kan dat niet? Virtuele hug dan van mij!).