Niet persoonlijk bedoeld

De naam van het jongetje is niet echt Simon hoor.... Leek me netter om zijn naam niet te noemen.

niet naar de kerk gaan, bedoel je denk ik...

Mooi stukje. En een lastige vraag. Persoonlijk: ik vind het zielig. En niet van deze tijd. Je maakt je kind al op jonge leeftijd tot een buitenstaander en dat vind ik niet goed.

Dat gevoel heb ik bij alle 'geloven' waarbij mensen en vooral kinderen dingen niet mogen. Zoals het moslimjongetje dat op onze katholieke school als enige niet verkleed was met Carnaval.

Jep, dat bedoelde ik Esther, ik zal het even aanpassen.

Jeetje, dat zou mij ook bezig kunnen houden. Ik zou het ook respecteren, maar vind het -net als jij- zielig dat dat 'Simon"' uitgesloten wordt van zaken die voor zijn directe omgeving (klasgenootjes, vriendjes) als heel gewoon ervaren worden en ook belangrijk zijn in zijn sociale wereldje. Nu valt hij extra op en dat kan ook verkeerd uitpakken op de lange duur...

@SBB; ik heb de naam aangepast, omdat ik eerst een naam gebruikte van een kindje dat ook op die school zit, leek me niet zo handig. Bijna niemand van school weet dat ik hier schrijf, maar zo wel, niet handig als ze denken dat het wel over dat jochie gaat. Dus heb de naam in jouw reactie ook laten veranderen. Excuses voor dat zomaar doen in jouw reactie!!

prima...snap het helemaal en alles voor de privacy he

Mooi stukje, moeilijke vragen... ik heb daar zelf ook geen duidelijk antwoord op, wel vraag ik me altijd af in hoeverre de praktijk overeenkomt met de theorie van het geloof.
Jevoha's Getuigen zeggen bijv.: verjaardagen vieren is een vorm van personen vereren, te veel aandacht voor het individu (= geloof/theorie) Ik denk dan: hoeveel krijgt een kind daarvan mee? Kinderverjaardagen zijn toch in de regel geen vereringen, maar eerder gezellige spelletjes-doen-en-snoepen-bijeenkomsten... (= praktijk)
Zoals gezegd: ik weet het ook niet!

Volgens mij staat ern og 1 keer z'n echte naam in " ... ondanks mijn rationele reactie naar "Simons" moeder ...."
Ik vond die zin al verwarrend, huh, waar komt die andere naam opeens vandaan??
Ik dacht ook meteen, "onze" vieringen hebben misschien wel een religieuze oorsprong, maar daar sta je nu vaak niet meer bij stil.
Vooral sneu voor dat jongetje ja, zijn ouders kiezen er voor, maar hij misschien niet.

Goede reactie van je! Door dat jongetje wel te laten spelen bij jullie komt hij in aanraking met "gewone" mensen en is hij als hij wat ouder is beter in staat om een eigen keus te maken. Bovendien voelt ie zich mss even wat minder buitenstaander. Maar zielig is het in mijn ogen wel!

Ik voel met je mee...
Mijn zoon vierde vorig jaar een heerlijke verjaardag met daarbij een jochie met Turkse ouders, een met ouders uit Marokko, een ander met Spaanse wortels, een van oorsprong Surinaams jochie en een joods jongetje. Gezellig, zo'n multi-culti-openbare school waar mijn blond-met-blauwe-ogen-jongens bijna opvallen. Maar zijn beste vriend was er niet bij. Zo gaat het al jaren (ze zitten in groep 7 nu) maar ik moet het hier thuis steeds weer uitleggen en het kan er bij mijn zoon maar moeilijk in....

@ Susan, dank je (en dat was trouwens ook niet zijn echte naam, maar dus wel een naam van een ander jochie, dus toen maar voor een naam gekozen die ik in ieder geval op school niet ken ).

Jep, ik besef dat veel van "onze" vieringen inderdaad een religieuze achtergrond hebben. En dat je ook niet echt aan alles hoeft mee te doen. Maar precies dat Buitenstaanderidee valt bij kinderen zo op.... Kinderen zijn van nature veel flexibeler dan ouders volgens mij

Hm, moeilijk hoor hoe hierop te reageren. Ik word er wel een beetje boos van. 'Ja, jullie vieren geen verjaardagen, maar we vieren ook niet 'Simons' verjaardag, we vieren 'Jongstes' verjaardag. En we geven een feestje. En daar is Simon voor uitgenodigd, want Jongste en Simon zijn vriendjes.' Zucht, wat voor kansen geef je je kind als je het al van jongs af zo vreemd maakt.

Afgelopen schooljaar heb ik een gesprek met juf gehad over "Simon" nadat hij in de klas apart moest zitten omdat we de verjaardag van E. vierden, waarbij hij ook geen traktatie mocht aannemen... Mijn hart brak, hij ook omdat hij het zelf ook niet leek te snappen. Mijn standpunt was en is nog steeds dat ik het niet vindt kunnen om omwille van een geloof een kind zo vaak in een jaar buiten te sluiten. Al die verjaardagen die hij dan maar aan de kant zou moeten zitten, feesten als Sinterklaas waar hij niet aan mag meedoen. Juf begreep het helemaal, ze hadden wel vaker "dat soort" kinderen op school gehad. Ze zou het er wel met de directeur over hebben in hoeverre de school daarin mee moet gaan. Ik heb later begrepen dat die jongen in elk geval met de verjaardagen van de kinderen op school wel mee mag doen. Hoop dat dat zo gebleven is! Dat ze het thuis niet vieren, okay, maar om op school zo er buiten gezet te worden, nee!

Sorry, lang verhaal geworden, maar het heeft me toen ook al erg geraakt en raakt me nog steeds heel erg...

Liefs, Marije

En in het vuur van mijn betoog allemaal stomme fouten gemaakt... Sorry.
"Mijn hart brak, hij ook omdat..." Het woordje "hij" moet hier weg, bedoelde niet dat hij brak nl. En verder minsten één "t" ergens teveel... Ach ja.

Jeetje.
Al bij de eerste alinea hing er - zoals ws bij de meeste lezers- een enorm vraagteken boven mijn hoofd.
Dat je zelf geen verjaardagen viert vind ik wel sneu voor de kinderen maar kan ik nog wel respecteren. Dat ze niet naar verjaarspartijtjes van vriendjes mogen (die, zoals Janine al zegt, niet meer zijn dan een spelletjes-en snoepmiddag) vind ik al wel ver gaan. Maar dat zo'n joch in z'n eentje in de klas moet blijven zitten terwijl alle andere kinderen vrolijk op het schoolplein aan het zingen zijn is ronduit te krom voor woorden! Hoe ver voer je zoiets door? Daar word je als kind toch compleet wereldvreemd van?
Hopelijk wordt hier niet al te veel schade aangericht en trekt Simon als hij daar oud genoeg voor is zijn eigen plan, al dan niet in een geloof/overtuiging en gaat hij later elke verjaardag uitbundig vieren!!

Tja, dat is ook een kwestie van interpretatie door de ouders. In mijn lagere-schooltijd waren er twee (jehova's getuigen) gezinnen die geen verjaardagen vierden. Maar die kinderen mochten wel traktaties aannemen, en trakteerden 1 keer per jaar zelf, gewoon op een niet-verjaardag. Juist om dat buitensluiten tegen te gaan. Maar iedereen ziet de wetten van het geloof/de leer die hij aanhangt anders. Ik vind dit ook wel heel sneu.

Mooi opgeschreven! Wordt er ook een beetje verdrietig van. Kinderen zijn nog te klein om 'welk geloof dan ook' opgedrongen te krijgen... Ik hoop altijd dat ouders hun kinderen de ruimte geven zelf keuzes te laten maken als ze groter zijn, zeker als het gaat om geloosovertuigingen die zo ingrijpend zijn in het dagelijks leven van kinderen.

Ik heb het er ook moeilijk mee. Ik respecteer dat mensen geloven, maar kan zo slecht tegen het opleggen van sommige "onzinnige" regels in naam van cultuur of een geloof.

Zoals bevoorbeeld de hoofddoek. Ik probeer het te respecteren, echt, maar het druist in tegen alles waar ik voor sta. Een vrouw mag niet verleidelijk zijn. Uhhh waarom niet? Omdat een man zich niet kan beheersen?

De burka: Ik kan me gewoon niet voorstellen dat iemand er voor kiest dat te dragen. Daar moet een vorm van dwang achter zitten, denk ik dan.

het idee dat vrouwen/meisjes geen broek mogen dragen, omdat het een "mannenkleding"' zou zijn. Echt, als ik die meisjes zie fietsen in de winter, zo zielig. De dokters varen en wel bij, dat moet toch minstens een paar blaasontstekingen zijn.

Jehova's: die op zondag voor je deur staan, omdat ze denken dat je op hun verhaal zit te wachten. Gelukkig heb je daar tegenwoordig hele mooie stickers voor. Al moet ik zeggen dat hij niet altijd werkt. Soms vraag ik of ze niet kunnen lezen, wijzend naar mijn JA/NEE sticker bij de deurbel. (Te verkrijgen in verschillende varianten bij: www.nietaandedeur.nl).

Welk geloof dan ook, zolang de reden van de regel mij niet helemaal duidelijk is, zal ik het misschien wel respecteren, maar begrijpen zal ik het nooit.

Ik ben nog nooit bij een suikerfeest, een communie, een besnijdenis of wat dan ook geweest, maar als ik daarvoor wordt uitgenodigd vier ik dat gewoon mee hoor. Je hoeft er toch niet zelf achter te staan, om met een ander iets mee te kunnen vieren? Daar moest ik even aan denken, zo mist Simon wel heel veel feestjes, op een multi-culti school. Wat voor feestjes zou hij eigenlijk nog wel vieren?

Mag ik zo vrij zijn enkele redenen hier te plaatsen waarom Jehovah's Getuigen niet aan verjaardag vieringen deel nemen?

Le livre des religions, een encyclopedie die in Frankrijk een wijde verspreiding kent, noemt deze gewoonte een ritueel en rangschikt ze onder „seculiere riten”. Hoewel het vieren van verjaardagen tegenwoordig als een onschuldige niet-religieuze gewoonte beschouwd wordt, is het in werkelijkheid geworteld in het heidendom.

The Encyclopedia Americana (uitgave van 1991) verklaart: „De oude wereld van Egypte, Griekenland, Rome en Perzië vierde de verjaardagen van goden, koningen en edelen.” De auteurs Ralph en Adelin Linton onthullen de werkelijke reden hiervoor. In hun boek The Lore of Birthdays schrijven zij: „Mesopotamië en Egypte, waar de beschaving haar oorsprong had, waren ook de eerste landen waarin mensen hun verjaardagen onthielden en vierden. Het bijhouden van gegevens over verjaardagen vond men in oude tijden vooral belangrijk omdat een geboortedatum van essentieel belang was voor het trekken van een horoscoop.” Deze directe samenhang met astrologie is een zaak van groot belang voor iedereen die astrologie wil vermijden vanwege het oordeel van de bijbel daarover. — Jesaja 47:13-15.

Het is dan ook niet verrassend dat wij in The World Book Encyclopedia lezen: „De vroege christenen vierden [Christus’] geboorte niet, omdat zij de viering van iemands geboorte als een heidense gewoonte beschouwden.” — Deel 3, blz. 416.

Met de voorgaande informatie in gedachten wensen Jehovah’s Getuigen geen aandeel te hebben aan verjaardagsfestiviteiten. Natuurlijk is de geboorte van een kind een blijde gebeurtenis, iets schitterends. Natuurlijk zijn alle ouders er blij mee als hun kinderen jaar na jaar groeien en zich ontwikkelen. Jehovah’s Getuigen putten er ook grote vreugde uit hun liefde voor hun gezin en hun vrienden te uiten door geschenken te geven en het samen gezellig te hebben. Maar met het oog op de oorsprong van verjaarsvieringen geven zij er de voorkeur aan dat op andere momenten in de loop van het jaar te doen. — Lukas 15:22-25; Handelingen 20:35.

Etiënne,

dank voor je reactie (alle anderen ook trouwens!!!).
Toch snap ik het nog niet helemaal.

Niet religieus is dat niet hetzelfde als heiden? Ik snap je zin die begint met Hoewel dus al niet.
Daarnaast vind ik het altijd moeilijk dit soort dingen; omdat het altijd gaat om interpretaties van mensen. Mensen die vaak al een vastomlijnde gedachte hebben en vervolgens alle teksten die die gedachte ondersteunen bij elkaar plaatsen om hun gedachtengoed te staven.

Eigenlijk word ik er zelfs een beetje obstinaat van, van jouw uitleg. Want hoewel die waarschijnlijk goedbedoeld en niet veroordelend bedoeld is, krijg ik na het lezen ervan juist het gevoel dat IK wel veroordeeld wordt.

De geboorte van een kind mag je (ook als JG) blijkbaar wel als iets moois zien. Maar die dag jaarlijks vieren (voor bijna alle mensen die ik ken een feestelijk iets, zonder ook maar een achtergrond van astrologie of herinnering aan Griekse Goden), mag dan weer niet. Als je dat zelf niet wilt doen, prima, maar waarom mag je wel bij iemand die niet JG is op visite, mag je diegene waarschijnlijk wel feliciteren bij gelegenheden als geboorte, nieuwe baan, verhuizing naar nieuw huis, een gewonnen medaille ofzo, maar niet met een verjaardag (iets wat voor DIE persoon op die dag WEL belangrijk is)? Dat je er zelf geen waarde aan hecht, is toch geen reden om het feit dat die ander er wel belang aan hecht (en er geen enkele heidense bedoeling mee heeft) te negeren en niet iets feestelijks met die ander te doen als die jou uitnodigt?
Als ik wordt uitgenodigd voor een suikerfeest, dan hoef ik toch geen moslim te zijn om op zo'n bijeenkomst wat zoets te eten?

Maar nogmaals, prima, als dat jouw keuze is (hoewel ik nog steeds de achterliggende gedachte niet geheel zie/begrijp of toepasselijk vind op de achterliggende gedachte waarom wij verjaardagen vieren), maar ik vind gewoon het moeilijkste gedeelte dat een kind als Simon op deze manier buiten de groep geplaatst wordt (omdat er ook geen vervanging ofzo is). Kinderen die vanwege hun geloof geen varkensvlees mogen, kunnen toch de kipsaté eten bij de scgoolBBQ, kinderen die geen vlees eten, kunnen toch de kaashapjes kiezen op een schooldiner, kinderen die ergens allergisch zijn hebben vaak ook alternatieven. Ze zijn dan misschien om een bepaalde reden wel anders dan de rest van de klas, maar doen toch mee. Simon heeft die mogelijkheid niet. Hoe rijm ik dat? Hoe kun je je kind wel naar een school sturen waarvan de leraren heidenen zijn, maar ze vervolgens niet mee kunnen laten doen aan de gebruiken van die school (zoals bijvoorbeeld dat je zingt voor een jarige concierge?). Als volwassene maak je die keuze, maar je kind zit met de gevolgen van die keuze. Waarom mag een kind niet zelf later die keuze maken, als een onderdeel op zijn weg naar volwassenheid?

Nou ja, een heel verhaal misschien en ik weet niet of ik het wel duidelijk maak. Maar niet reageren kon ik ook niet.

Ik had vroeger 2 kindjes in de klas die geen verjaardagen (en kerst en zelfs geen Sinterklaas) mochten vieren.
Zij mochten geeneens de verjaardagstraktaties aannemen.
Ik weet nog dat ik die dan bewaarde voor ze en ze de volgende dag alsnog gaf. "Voor de zomaar".
Dat lukte 1 jaar. Daarna wilde / mochten ze dat ook niet meer.

En ja, ik weet ook dat er op al mijn argumenten waarschijnlijk wel weer een tegenargument valt te geven, net als al mijn voorbeelden waarschijnlijk ook wel teniet kunnen worden gedaan met tegen-voorbeelden!

Ik ga de stad in. Dag!

Linda, creatief opgelost, dat ene jaar dat het kon!

Waar het steeds terug op aankomt zoals bij Sinterklaas of het gebruik om geschenken te geven bij verjaardagen ,is dat het gebruik geworteld is in bijgelovige ideeën die niet met de waarheid van de bijbel stroken.

De oorsprong van het geven van geschenken bij iemands verjaardag was oorspronkelijk bedoeld om de geest of beschermengel die iemand naar men aannam bezat ,gunstig te stemmen.Dit is hier één detail ,maar zo zijn er nog andere...
Alhoewel geen site van JG kan je hier nog andere argumenten vinden:
http://home.versatel.nl/gemeente.van.god/verjaardag.html

@Etienne: je kun het uitleggen tot je een ons weegt, maar reageer eens op wat Margje zegt:

Hoe kun je je kind sturen naar een vrije/openbare school en het vervolgens niet deel laten nemen aan de feestelijkheden van die school? Hoe zit het dan met het respecteren van elkaars geloof?

Door het niet aannemen van de traktatie of het niet deelnemen aan de feestelijkheden rond een verjaardag (zo'n 20 tot 25 keer per jaar, dat is dus 2 x per maand), respecteer je als JG de verjaardag van de jarige toch niet?

Dat vind ik dan eerlijk gezegd respectloos. Dat je zelf niet trakteert, ok, dat je zelf niet je verjaardag viert, ok, maar respecteer dat een ander het wel wil vieren.

Een volgende dag de verjaardagstraktatie alsnog geven vind ik eerder sneaky, kinderachtig en respectloos dan creatief. Niet persoonlijk bedoeld hoor.

Waarschijnlijk is de openbare school de school die het meest bij de leefwereld van Jehova's aansluit. Zoals ik het begrijp wordt er bijvoorbeeld geen Kerst gevierd en zo sluit het het meest aan bij de manier van leven van de Jehova's. Maar misschien reageer ik ook wel niet op wat er geschreven wordt, en kan ik 'uitleggen tot ik een ons weeg'(ongetwijfeld vól respect geschreven hoor, net zoals het allemaal wordt 'opgedrongen'

Jammer dat de enige die vanuit de andere kant reageert meteen zo ter verantwoording wordt geroepen.

Ik respecteer veel dingen van anderen: leven en laten leven vind ik. Maar wat mij stoort aan mensen als Etiënne is dat zij geen eigen argumenten hebben, maar alleen passages van bijvoorbeeld een bijbel, koran enz. citeren. Het wekt de indruk dat er klakkeloos wordt aangenomen wat daarin staat, al duizenden jaren lang, terwijl de wereld toch echt in al de jaren veranderd is. Onder het mom van "het staat in de bijbel enz." zijn er de vreselijkse dingen gebeurd. Als iedereen als geloof nu eens 'mensen uit mijn omgeving gelukkig maken' hanteert zou de wereld er een klein stukje mooier uitzien, in de plaats van kinderen verbieden aan carnaval, verjaardagen enz mee te doen!

Ter verantwoording roepen is niet mijn bedoeling geweest. Ik vind het juist leuk te zien dat er iemand reageert die het probeert uit te leggen. Maar misschien komt mijn reactie wel zo over?

Ik vind het inderdaad moeilijk om te reageren op passages uit boeken die ik niet ken, die weer refereren aan nog oudere boeken. Een beetje wat Carola zegt dus; dat de wereld veranderd, en dat rituelen soms te star worden bekeken in de moderne wereld. Ik houd wel erg van de Behandel anderen zoals jij behandeld zou willen worden methode. Dus excuses als mijn reacties te aanvallend overkomen.

Ik snap Petra's gevoel ook wel, pver dat later die tractaties geven. Maar kan me het als juf ook wel weer voorstellen dat je het zo doet.

Het blijft ingewikkeld. En ik moet bekennen, soms wordt ik er ook simpel van. Dan kan ik er gewoon niet bij hoe de moderne mens zo verschillend kan zijn qua taal, cultuur, geloof en gebruiken. Dan stel ik me voor dat we een buitenaards wezen moeten gaan uitleggen hoe onze wereld in elkaar zit, hoe de mensheid leeft met en tegen elkaar op die kleine wereldbol. Dat is toch eigenlijk niet uit te leggen. Hoe leg ik dit alles aan mijn kinderen uit?

Maar goed, nu trek ik het opeens richting de hele wereldbevolking en de sociale, culturele en economische verschillen die er bestaan, dat is ook weer niet mijn plan.

Ik ben gewoon te veel opgevoed met een Iedereen is gelijk beeld denk ik. En de regels dat je niet mag stelen, niet mag liegen en aardig moet zijn (dat; behandel iedereen zoals jij behandeld zou willen worden dus). Ik heb geen idee hoe het zou zijn geweest als mijn ouders JG waren geweest. Of ik daar last van zou hebben gehad, of ik het ter discussie had gesteld, of dat ik gewoon had aangenomen dat wat mijn ouders vertelden, waarheid was. Net zoals ik dat nu heb gedaan, zoals ik nu ben opgevoed....

Als er een God is, wil ik graag geloven in een God die mensen goed wil laten doen, in een God die Liefde geeft en Liefde wenst voor de mens. En in dat Godsbeeld kan ik mij niet voorstellen dat een verjaardagsfeestje voor een zesjarig jongetje iets fouts zou zijn. Wat er ook in oude boeken staat, waar dat ritueel van een verjaardag vieren ook vandaan komt.

Ik zat ook wel erg hoog op de kast heh? Ook mijn excuus voor mijn geblaat.

Volgens mij geeft Etienne aan waar het idee vandaan komt. Ongetwijfeld zal ze verder ook haar argumenten hebben waarom zij daar zo aan vast houdt. Ik denk alleen dat Etienne niet meer zo geneigd is dat toe te lichten. Omdat ze het toch niet meer goed kan doen..

Ik ben geen JG, maar waarom zou jouw opvoeding zo tegenstrijdig zijn met die van JG, Margje?

De regels dat je niet mag stelen, niet mag liegen en aardig moet zijn (dat; behandel iedereen zoals jij behandeld zou willen worden dus). Hebben JG die niet? Zij worden alleen niet altijd zo behandeld zoals zij zelf behandeld zouden worden. Geen verjaardagen vieren, bijvoorbeeld.. Ik ken een JG die ook geen verjaardagen viert, maar daar eigenlijk in het dagelijks leven geen enkel probleem mee heeft. Op haar verjaardag wordt ze door sommigen wel gefeliciteerd, daar houd ze niet van, maar ze wijst het niet af. Dat vind ik ook erg aardig, op een of andere manier.

(En las ik nu goed dat als je een stukje taart op een verjaardag weigert en je dus niet meeviert, je dan respectloos bezig bent?)

Mijn opvoeding is in zoverre tegenstrijdig van die van JG Petra, dat ik er voor probeer te zorgen dat mijn kind in sociale (groeps)situaties geen buitenstaander is. Dat ik in ieder geval probeer te vermijden dat mijn kind in situaties komt waar heel andere regels gelden dan ik belangrijk vindt of, als de regels heel anders zijn, maar wel acceptabel, hem uit zal leggen dat in die situatie de regels van bijvoorbeeld de gastheer of wat dan ook gelden en dat daarom dingen anders gaan dan thuis (maar dan ga ik dus wel mee in de situatie/regels van waar we zijn).

Taart weigeren op een verjaardag doe ik zelf ook trouwens, beter voor mijn lijn.

Dat de regels en gebruiken van JG anders zijn, daar zit ik ook niet mee. En met het verhaal van mijn opvoeding wil ik alleen maar aangeven dat ik wel met regels ben opgevoed, maar niet met een achterliggend idee dat die regels beschreven staan in een boek uit een oudheid waarin nog meer regels staan die mijn leven bepalen. Maar misschien zou je kunnen argumenteren dat ook mijn opvoedingsregels zijn ontstaan uit oude (wet)boeken.

Dat je dus zelf geen verjaardag viert, dat vind ik geen probleem, dat is dan jouw cultuur. Als ik dat zou weten van je, zou ik je ook zeker niet feliciteren op je verjaardag. Als je ook als volwassene er voor kiest mij op mijn verjaardag niet te feliciteren (ook al is dat wel mijn cultuur), ook prima. Dat is dan jouw keuze.
Maar ik blijf het, ik weet het, volledig vanuit mijn eigen gezichtspunt, sneu vinden voor Simon dat hij alles rondom deze gebruiken van 95% van de kinderen uit zijn klas, moet missen omdat hij niet mee mag doen, vanwege die regels van het geloof van zijn gezin. Nogmaals, ik vier thuis geen Suikerfeest, ik ben geen moslim, ik begrijp de hoofdddoekjes ook niet eigenlijk (en hoop altijd maar dat dat wel een vrijwillige keuze is, naïef waarschijnlijk, ik weet het), maar als ik door de moeder van een klasgenootje wordt uitgenodigd om het einde van de Ramadan te vieren dan waardeer ik het feit dat zij mij op deze voor haar belangrijke dag erbij wil hebben en ga ik in op die uitnodiging. Ook al vier ik thuis geen Ramadan en geloof ik niet in haar Allah.

Ik begrijp dus waar het idee vandaan komt, van het niet verjaardagen vieren van JG, maar ik begrijp niet zo waarom je kinderen buitensluit van feestelijkheden in klasse/groepsverband. Dat is het voornaamste denk ik..... (omdat dat Niet verjaardagen vieren vroeger (toen de boeken en wetten werden gescrheven) waarschijnlijk veel logischer en gemakkelijker was dan nu; oen er nog geen kinderfeestjes waren, toen er nog geen basisscholen waren en je waarschijnlijk voornamelijk in een gemeenschap met gelijkgezinden leefde (zoals nu bijv. nog de Mormonen) en je dus een grote groep van gelijkgestemden om je heen had....).

Etiënne,
die laatste link die je geeft linktg door naar een zeer leesbare en duidelijke tekst, die inderdaad duidelijk aangeeft waarom je geen verjaardagen zult vieren. (alllen dat srukje over Satanisme leest wat "engig").
Toch blijf ik benieuwd naar hoe je al JG met alle regels omgaat in de huidige maatschappij, en vooral, hoe je tegen alle mensen aankijkt die niet leven volgens de JGwetten. Ik ben blij dat Simon hier wel gewoon mag spelen. Maar hoe leg je als JG-ouder zo'n kind uit dat je geen verjaardagen van vriendjes mag vieren, zonder dat je een kind het idee geeft dat mensen die wel verjaardagen vieren 'slecht of dom' zijn (ik zet het even tussen haakjes, omdat ik niet zeg dat dat zo gezegd is)?
Dit is een oprechte interesse hoor, geen verwijt.

Een zesjarig jongetje zal het nooit in zijn hoofd halen ,zijn verjaardag te vieren.
Het zijn de ouders die het jongetje er vanaf het eerste jaar aan herinneren dat het zijn verjaardag is.

Ik kan me best voorstellen dat kinderen graag een jaartje ouder worden ,dit tot wanneer ze 18 zijn en dan als volwassene gerekend kunnen worden.

Maar wanneer de verouderingsverschijnselen duidelijk zichtbaar beginnen te worden,wie wordt er dan graag nog een jaartje ouder?Wie wordt daar graag aan herinnerd?
Ik heb nog nooit iemand gekend die er blij mee was de stap van 39 jaar naar 40 te mogen maken of erger nog de stap van 69 naar 70 te mogen ervaren!

Maar om nog eens terug te komen op het religieuze aspect.
Alles komt er op neer dat een Getuige van Jehovah zijn God en hemelse vader op een zo rein mogelijke manier wilt aanbidden.

Zo leren onze kinderen reeds van in de kleuterklas hun standpunt in te nemen voor dingen die niet met Bijbelse waarheid stroken.Dat help hen dan in het verdere leven standpunten in te nemen t.a.v. immoraliteit,drugs,geweld enz...!
Nu nog zitten heel wat jonge mannen van ons ,wereldwijd gevangenisstraffen uit omdat zij niet wensen de oorlog te leren !Zoals onder andere in Eritrea:
http://jw-media.org/eri/20100729rpt.htm

Nogmaals ,JG zijn mensen die het beste met anderen voorhebben,houden van feestjes,maar deze mogen geen wortels hebben in vals-religieuze denkbeelden.
Maar wij wensen ,en zo worden wij het geleerd anderen voor 100% te respecteren.Mijn dochter staat toevallig in het onderwijs,geeft les
aan 12-15 jarigen.In de groep waar ik wekelijks mee vergader, zitten er toevallig nog 2 leerkrachten,nooit zullen ze op school met woord of daad kinderen die hun verjaardag willen ten gehore brengen tegenwerken!
Elkeen is vrij,het is ieders eigen leven,wij respecteren elkeen voor de 100%.

Zoals het een Jehovah's Getuige past wil ik nog besluiten met een versje welke me te binnen schiet:

(Romeinen 15:2) . . .Laat een ieder van ons [zijn] naaste behagen in datgene wat [zijn] opbouw ten goede komt.

Hoi Etiënne,

Als ik jou goed begrijp leven jij en je gezin als JG? Maar geeft jouw dochter haar leerlingen dus wel de mogelijkheid hun verjaardag te vieren? Dat klinkt goed Ik neem aan dat je dan echter geen verjaardagslied meezing, noch van de tractaties eet? Kan me voorstellen dat dat prima te doen is (ik vertaal het gewoon weer even naar mijn lijnende leven ). Maar waar ik benieuwd naar ben, is hoe dat als kind voor je was? Maak ik er een te groot probleem van door te gaan invullen voor Simon dat het sneu is dat hij alles moet missen (soms zelfs alleen in de klas zit) omdat hij niet mee MAG doen?

Natuurlijk heb je gelijk, dat het vieren van een verjaardag is iets wat door de ouders aan de kinderen wordt meegegeven. En het niet-vieren dus ook.
Ik ben alleen zo benieuwd naar hoe je het niet meedoen aan iets wat zo "normaal gedachtengoed" is op een openbare basisschool uitlegt aan je kinderen? Als ik het zo opschrijf klinkt het eigenlijk simpel; gewoon uitleggen dat je het niet doet, omdat je iets anders gelooft. Maar ik kan me zo voorstellen dat niet elk kind dat klakkeloos accepteert en dat sommige kinderen het best moeilijk zullen vinden en zich buitengesloten kunnen voelen. Ik vind het dan moeilijk om te bedenken hoe je het respect twee kanten op kan laten gaan; is 100% respect tonen dan ook niet accepteren dat die ander een ander gebruik heeft dan jij en hem op zo'n dag te bejegenen op een manier die bij zijn gebruik past?


En de vragen die ik bij JG heb, stel ik ook bij andere religies hoor. Ik ben ook benieuwd wat Katholieke of Moslim ouders zeggen over mensen (en diens kinderen) die niet naar de kerk gaan of niet Allah aanbidden. Het is niet specifiek iets JG gerichts, dat kwam nu alleen maar naar boven door wat ik met Simon meemaakte.

Wat verjaardagen betreft; ik vind het niet erg om ouder te worden. Het vieren van mijn verjaardag is dan ook meer iets van Wat fijn dat ik zoveel jaar geleden geboren ben en er nog steeds mag zijn. Een soort dankbaarheid dus naar het Leven zelf. Het is meer het vieren van een soort geluk dus, dan per se een prestatie. En ik zie het ook niet als iets wat heel erg is, dat ouder worden. Het is iets natuurlijks, als ik niet ouder zou worden zou ik er niet meer zijn, dat is erger dan een paar rimpels. Ouderdomsverschijnselen, ja, dat is een heel ander verhaal, die zijn misschien inderdaad geen feestje waard!

Ik ben maar vanaf mijn 25ste bij Jehovah's Getuigen gegaan.
Dus ik heb niet bepaalde dingen moeten incasseren die op een kind afkomen welke verkiest geen verjaardagen te vieren!
Maar mijn dochter die in het onderwijs staat ,weet wel wat het is.(Nu kan je al een beetje mijn ouderdom schatten! )

U hebt ook kinderen ,dan weet je ook hoe je een bepaalde behoefte bij een kind moet invullen.
Wanneer een kind thuiskomt van school en het zegt:"Het was weer een verjaardag in de klas".Dan is het toch logisch dat je daar dan een compensatie aan verbind.
Dat doe je dan door na het eten even wat dieper in de snoepkast te tasten ,ofwel zeg je dat er in het weekend een vriendje mag komen spelen of er een feestje of een ander gezellig samenzijn plaatsvind.

Nog eventjes dit,ik ben een man.
Sorry dat ik dat niet vanaf het begin duidelijk heb gemaakt.
Ik dacht dat mijn naam al genoeg zou duidelijk gemaakt hebben.
Vergeef mijn dan ook mijn fouten en tekortkomingen ,brave meisjes !

laat ik allereerst zeggen dat ik beide kanten van het verhaal 'mooi' vind om te lzen. kan het juiste woord niet vinden. In de reacties naar elkaar ligt veel respect en denk dat het daar ook om gaat.

Ik heb alleen toch een vraag aan meneer Etienne
Je schrijft dat een verjaadag van een kind goed gemaakt wordt doo het later te belonen, maar wordt dat dan niet gezien als alsnog 'belonen' voor een verjaardag, die er eigenlijk niet had mogen zijn?
is het zo dat verjaardagen wel gerespecteerd worden? Want ik vind het dan moelijk te begrijpen dat dat in een groep op school niet kan of mag. maar dat dat thuis dan wel goed is. Of heb ik je niet goed begrepen.

En klopt het dat voor JG de openbare school het best 'past; bij de gedachtengoed.
Margje, wat is jouw/jullie overtuiging om voor een openbare school te kiezen eigenlijk?

merk dat het typen van de woorden best lastig is, want het is een open vraag en wil niet dat mensen 'denken' dat ik veroordelend ben... Dubbel is dat.

Sorry hoor ik kan het niet laten....

Dat vind ik weer iets typisch voor gelovigen. Het kind mag het in de klas niet aannemen/meevieren, maar dan mag je als JG ouder het compenseren door na het eten toch wat extra's te geven.

Dat vind ik bijna hetzelfde als:

Geen tv mogen hebben in huis, maar wel bij de buren een WK wedstrijd van het Ned. elftal kijken.

"Alles" doen wat de God verbied, en dan zondags in de kerk om vergiffenis vragen.

Zo ken ik er nog een heleboel.

Zelf ben ik Nederlands hervorm opgevoed. Tot mijn twaalfde gingen mijn ouders op zondag naar de kerk en ik naar zondagschool. Ik ben als baby gedoopt. Mijn ouders zijn, toen ik een puber werd, gestopt met hun kerkbezoek. Ze verbaasden zich steeds meer over de mensen die vooraan zaten in de kerk op zondag en/of de organisatie van al het kerkelijk op zich namen, maar die ze op doordeweekse dagen hoorden/zagen roddelen, mensen buitensluiten, liegen en bedriegen en a-sociaal zijn.
Mijn ouders hebben toen besloten dat God en de kerk niet per se onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Dat ze God soms meer zien/voelen in een open veld, in het bos, of gewoon thuis op de bank, dan in een kerkbank met (voor hun gevoel hypocriete mensen naast zich).
Zelf ben ik als puber gaan twijfelen aan het bestaan van een God. En ik twijfel eigenlijk nog steeds. De bijbel als vaste Wet, en het Woord van God gebruiken om andere mensen buiten te sluiten of mee in Oorlog te gaan, erken ik niet. De mensen die wreed en meedogenloos handelen naar anderen (homo's, mensen van een andere gemeenschap/ander land/ander geloof) met als Reden/Excuus het woord van God; ik kan er niets mee.
Lieve, goede, fijne mensen die dood gaan door ziekten of stomme ongelukken, daar valt niet tegen op te bidden.

Daarnaast ken ik ook de evolutietheorie en durf ik niet te zeggen dat die minder waar is dan het Scheppingsverhaal.

Dus, te veel gezien/gelezen/gehoord om te geloven in de God die bij mijn Nederlands Hervormde opvoeding hoort. Een God die wikt en beschikt, of over genezende, beschermende krachten bezit. Want als die er was, dan was de man van mijn vriendin er ook nog. Klinkt simpel misschien, maar zo voelt het.

Mijn man is atheïst. Hij gelooft nergens in. Ik ben een twijfelaar. Ik zou graag willen dat er meer is tussen Hemel en Aarde, zoals de uitdrukking het noemt. Als ik ergens in geloof dan is het in de kracht van (positieve) energie, in de kracht van Liefde en aandacht. Niet dat daarmee alles op te lossen valt of tegen valt te houden, maar ik denk echt dat de mensheid steeds meer zal leren over wat ze met hun eigen energie kunnen bereiken.

De twijfelende Margje zou wel heel graag het houvast van een Geloof willen hebben. Om richting te geven aan d'r leven, om haar bestaan hier op aarde te duiden. Maar ze is teveel een mix van emotionaliteit en rationaliteit om 100% te kunnen gaan voor een Godsdienst.
Dat, in combinatie met een man die volledig zonder godsdienstige achtergrond is opgevoed, onze wens om kinderen in aanraking te laten komen met een algemeen wereldbeeld (en geen specifiek vanuit 1 godsdienst wereldbeeld) en het feit dat wij niet naar de kerk gaan (en kinderen op een christelijke school vaak wel) heeft er toe geleid dat wij onze kinderen op een openbare school hebben ingeschreven.
Ook omdat wij bang waren dat onze kinderen (en wij) op zo'n school ons buitenstaanders zouden voelen.

Dus.
Ehm.
Wel een beetje een lang antwoord op jouw vraag hè MoiMoi?

hahahahah dat is inderdaad een lang antwoord, maar wel een duidelijk antwoord, voor zover je duidelijk kan zijn....
trouwens nergens in geloven is ook geloven toch???

Vind zelf een zin uit een liedje van Harrie Jekkers wel mooi.
"ben ik bij gebrek aan engelen maar achter mijzelf gaan staan".

@moimoi

De beloning thuis voor het kind,snoep of feestje wanneer er een verjaardag op school is geweest,is ter beloning van het standpunt dat een kind ingenomen heeft.
De meeste kinderen van JG gaan net al moslims het meest naar het gemeenschapsonderwijs,ook al ken ik uitzonderingen.
Mijn dochter net als de meeste leerkrachten bij JG geven les in het gemeenschapsonderwijs ,sporadisch ook in het Katholieke onderwijs .

Ik ken meerdere Jehova's Getuigen en ook kinderen van JG's die zelf het geloof niet meer aanhangen. Nou reken maar dat niet mee mogen doen met verjaardagen én het mee moeten bij langs de deuren gaan, een flinke knauw heeft opgeleverd bij een aantal. Het heeft in één geval zelfs een heel gezin verknipt...

@Minny

Moet ik aanhalen wat in mijn stad gezinnen verknipt? Het zijn ergere dingen hoor dan eens een feestje niet bijwonen op een bepaalde dag of proberen met de mensen aan de deur over enkele positieve punten uit de bijbel spreken!

Ik heb drie kinderen ,NOOIT zijn ze door mij verplicht geweest om van deur tot deur te gaan.Wanneer ouders hun kinderen op deze manier onderwijzen zijn ze verkeerd bezig!

Elke JG is heel goed bekend met het volgend bijbels beginsel:

(2 Korinthiërs 9:7) ..Laat een ieder doen zoals hij in zijn hart heeft besloten, niet met tegenzin of onder dwang, want God heeft een blijmoedige gever lief.

Zo, je maakt niet echt reclame met je vriendelijke toon... Moet ik aanhalen hoeveel mensen zich in de gevangenis of tijdens een verslaving plots bekeren? Ja inderdaad, als ze op hun zwakst zijn en een strohalm zoeken. Overigens kom je niet de positieve punten uit de bijbel bespreken maar mensen ongevraagd storen en je mening opdringen.

En dan nog iets, dat er ergere dingen zijn betekent niks. Een been breken is erger dan je teen kneuzen, maar dat betekent niet dat het laatste ineens fijn is.

@Etienne: Jij vindt het misschien niet vervelend als er mensen aan de deur staan die met je willen praten over het geloof. Maar ik wel. Ik vraag daar niet om. Ik wil helemaal niet lastig gevallen worden aan de deur of op straat, niet door verkopers en al helemaal niet door geloofsovertuigers.

Hoe zou jij het vinden als je op zondag mensen aan de deur krijgt die jou willen overtuigen dat God helemaal niet bestaat? Dat mensen die in God geloven slechte/domme mensen zijn. Je zou de folders er eens op na moeten lezen van de diverse kerkelijke instanties. Daar lusten de honden geen brood van. Hoe die over ongelovigen schrijven is niet mis.

In sommige wijken in mijn woonplaats wordt er door gelovigen folders aan spelende kinderen gegeven, met het verzoek die aan hun papa en mama te geven. Daar kan ik zo kwaad om worden.

Degene die het hardst roepen dat ze respect willen voor hun geloof, kunnen het nauwelijks opbrengen respect op te brengen voor mensen die niet geloven. Ze kunnen niet eens het fatsoen opbrengen om de verjaardag van een klasgenootje te vieren. Ja, ik vind dat echt respectloos. Een liedje zingen en een traktatie eten, wat kan daar nu voor kwaad achter schuilen, kom op zeg!



Als mensen interesse hebben in een geloof, dan weten ze de weg daarnaar best wel te vinden.

@ Etienne,

Ik heb met belangstelling meegelezen. Ik vond het erg attent en moedig dat je jouw kant van het verhaal wilde vertellen, dank daarvoor!