Een waardig afscheid

Snik. Dit soort blogjes moet je ook niet lezen op je werk.

Sterkte

Ik lees al je blogs maar reageer zelden, maar deze keer wil ik je toch laten weten dat ik ook heel triest ben over het feit dat ik nooit echt beseft heb wat dit betekent heeft voor ma en daarom er ook nooit over gesproken heb. Ik ben in 1961 geboren en Marc in 1952, tegen die tijd waren er 5 sibblings bijgekomen en heb ik ma nooit horen vertellen over Marc of het was in een kort zinnetje dat hij heel vroeg na de geboorte was gestorven. Nu kan ik me wel voor het hoofd slaan dat ik daar nooit dieper ben op ingegaan.
Mooi geschreven Machteld xxx

Indrukwekkende blog! Mooi gezegd Machteld!

En.................bijzonder dat je ons als lezers even zo dicht bij je familie brengt!

Mooi geschreven weer...
Wat heftig ja, zo je kind verliezen... En er niet veel over gepraat / hebben kunnen praten...

als ouder je baby verliezen, daar zijn geen woorden voor.
De ellende is groot, maar naarmate de tijd verstrijkt "vergeten" de mensen om je heen dat jij er nog wel mee worsteld, het wordt niet ouder, niet groter en er zijn niet veel herinneringen, je moet het doen met wat je hebt. En tsja als ouder wil je het er niet te vaak over hebben, een vanwege de emotie en je wilt ook andere er niet mee lastig vallen, het is ow zo'n stil verdriet ( en soms ook onbegrepen), met tranen in mijn ogen las ik je stukje en de reactie van Tante Laurette, sla jezelf niet voor je hoofd, want soms vertellen mensen niet meer omdat ze je er niet mee lastig willen vallen. Ook ik heb veel moeite er nu bijna 4 jaar na dato over te spreken. En vooral dankje dat je erbij stil staat.. het geeft het gevoel dat het oké is dat het verdriet is, dank.

M.

Mooi Machteld, prachtig.

Hoi Machteld,
Wat heb je dat weer mooi en ontroerend geschreven.
Ook voor ons was ze een beetje Oma en zullen haar
zeker nooit vergeten.
Liliane

Van je moeder had ik gehoord dat je weer een ontroerend bericht had geschreven op je blog over mijn moeder en weet je, ik heb dit niet onmiddellijk gelezen. Ik wist dat je me weer tot tranen zou bewegen en ik probeerde even een dag zonder, wat me overigens nog niet echt lukt.
Het is prachtig geschreven en jouw Olivia, dat is er me wel eentje. Er schuilt een filosofisch talent in dat meisje.
Ook ik heb het nu moeilijk met die foto omdat ik hierover nooit echt goed met mijn moeder heb gepraat. Maar spijt is een nutteloos gevoel, ik probeer me te focussen op de mooie herinneringen en alles waar we wel over hebben gepraat.
Ik mis mijn moeder immens...
R.

Knuffel voor jou!

Machteld,

Met de teksten die je gechreven hebt over je grootmoeder heb je ook ons direct in het hart getroffen. Ongelofelijk hoe mooi jij dit zware verlies kunt verwoorden en tegelijk jong nieuw leven laat zien.
Wij wensen jou en je hele familie nogmaals sterkte met het verlies van Oma
groeten
Betsy en Peter

Machteld,
Ik heb nu pas je blog gelezen, want ik wist dat het over mijn ma zou gaan en heb het nog steeds moeilijk met haar verlies. Roland en ik zijn meestal alleen thuis en dan zit je daar en gaan je gedachten weer hoe het vroeger was. Als je dan iemand aan de lijn hebt en je kunt eens praten doet dat deugd. Je hebt het zo mooi verwoord. Olivia is wel een knappe, zowel letterlijk als figuurlijk. Wat uit haar kindermond komt, verbaast iedereen. Ma moet inderdaad het heel lastig gehad hebben met een zoontje zo jong te verliezen. Het zou zo'n mooie man geworden zijn waarop zij fier zou geweest zijn net zoals ze was over de rest van de familie buiten.... Ma doe de groeten aan pa. Bedankt dat je zo lang bij ons was. Ik ben er nog steeds onderste boven van xxx