Risicosport

Ik heb al jullie adviezen ter harte genomen en ben aan het wandelen geslagen. Vrijwel elke ochtend loop ik een flinke ronde van veertig minuten met de hond. Eén ronde ja, niet drie. Eentje vind ik voorlopig wel genoeg.

Alleen is het wel oppassen geblazen. Wandelen is in mijn geval namelijk niet geheel ongevaarlijk, want zoals jullie weten: ik val nogal veel. Volgens mij mankeert er niets aan mijn hersenen of aan mijn evenwichtsorgaan (althans niet dat ik weet) en is het gewoon een kwestie van lompe onhandigheid, maar feit is wel dat ik vaker val dan de gemiddelde mens. Een uitstekende boomwortel, een drempel, een kiezelsteentje, een lijn van een hond, een graspol, de laatste trede van een trap. Noem iets op en ik ben er al over gestruikeld. Zelfs voor mijn eigen voeten ben ik niet veilig. Ik ben zelfs wel eens een trap óp gevallen. Vraag me niet hoe, maar ik kreeg het voor elkaar. Wandelen is voor mij dus wel een beetje een risicosport zeg maar.

Na die ene val waarbij ik mijn rug brak, ben ik een stuk voorzichtiger geworden. Er is op val- en struikelgevaargebied zeg maar een leven vóór en een leven ná De Val. Ik let nu goed op waar ik mijn voeten neerzet, draag geen wiebelhakken meer en vermijd hoogtes zonder relingen of andere veiligheidsmaatregelen. En het lijkt te helpen, want echt memorabele valpartijen zijn er daarna niet meer voorgevallen. Wacht... even op hout kloppen. Op één gekneusde voet, een licht ontwrichte schouder (van het vastgrijpen aan de leuning toen ik weer eens de laatste trede van de trap miste) en wat blauwe plekken na gaat het nu al jaren goed. Wacht... weer even op hout kloppen.

En ik moet zeggen: best fijn dat wandelen. Eenmaal in de flow van het ritmische stappen kan ik mijn gedachten de vrije loop laten gaan en heb ik wanneer ik terug kom bij wijze van spreken al een hele blog geschreven. Dat scheelt weer. Alleen moet ik wel oppassen dat ik niet teveel wegdroom, want het gevaar ligt natuurlijk overal op de loer op mijn route die me langs asfalt, bos, veld, zand- en klinkerweg en golfbaan leidt: boven de grond groeiende boomwortels, hard geworden paardenvijgen, onregelmatige bodems en laag overvliegende golfballetjes.

Alleen bestaat mijn klunzige repertoire blijkbaar niet alleen uit vallen en struikelen. Gisteren stootte ik namelijk keihard mijn elleboog tegen de rand van een kastje. Toen ik met een van pijn vertrokken gezicht bij Olivia op het bed neerviel, begon dochterlief me in plaats van te troosten, gewoon uit te lachen.

Ik (verontwaardigd): Nou zeg, jouw mama heeft zich wel heel hard gestoten hoor!

Olivia (in een deuk liggend): Ha ha ha, maar jij stoot je ook ALTIJD aan ALLES!!!