Nissan Mi-kuh-rah

Het begint vaak met de kleuren van de auto's. "Blauw!", hoor je dan, of "Auto rood!" Meestal is blauw dan eigenlijk ook zwart of grijs of donkergroen, maar dat doet er natuurlijk niet toe.

Daarna worden het soorten voertuigen: "tutaa auto!", "bus!", "tractor!", al dan niet gevolgd door een "Woh!", zeker als er, zoals bij ons in de bollenstreek nog al eens het geval is, een grote aanhanger achter hangt.

En nog een poosje later, als het om échte liefhebbers gaat, worden het automerken. In dat stadium bevinden wij ons momenteel. Het begon nog niet zo lang geleden met de leeuw (een Peugeot), en de symbolen van papa (Toyota) en mama (Nissan Mi-kuh-rah). Daarna volgden in rap tempo de B&B (BMW), de Renault, de Fi-jat en, mijn persoonlijke favoriet, de Zoekzoekie (Suzuki). Inmiddels kunnen we geen autorit meer maken zonder dat er voortdurend automerken geroepen worden: "Ik zie een Peugeot!" "Een Audi!" "Een Toyota!" Wie het eerst een rode auto ziet! is bij ons nu veranderd in Wie het eerste een Renault ziet!

Er is zelfs sprake van een heuse auto-telling, waarbij met name de (vraag me niet waarom) BMW's centraal staan."Ik heb al twintig B&B's gezien!", werd me pas verteld. "Toe maar", dacht ik toen, "en dat in zo'n klein dorp". Tot ik erachter kwam dat het een kwestie van doortellen was, en dat er wellicht dus maar drie BMW's heel fanatiek op dezelfde routes reden als wij. Ach ja. Kinderlogica.

Hoe dan ook, auto's houden de gemoederen hier dus flink bezig. En dat is hartstikke leuk hoor. Echt waar. Ik had, met twee stoere jongens, alleen niet verwacht dat het om de gemoederen van mijn "Mama, mag ik lippen balsem, nagellak, oogspul, krullen, hakjes en een jurk aan?"- dochter zou gaan!