Ik hoef écht niks hoor

Toen Jurgen en ik zondagavond moe op de bank zaten, omsingeld door ingepakte tassen (we zijn een midweek weg geweest), dacht ik opeens weer aan moederdag. Met de vakantie in het vooruitzicht zou Jurgen daar vast niet aan denken. Straks kwamen we weer thuis, was het ineens zaterdagmiddag, en zou hij zich nog schuldig voelen. Ik besloot hem een eindje op weg te helpen, door aan te geven dat ik géén gekocht cadeau hoefde. Zelfgemaakte kindercadeaus zijn tenslotte toch het allerleukst. Daarbij had ik natuurlijk al net die nieuwe tas. Die was een klein beetje aan de prijzige kant, maar het kon net, met het oog op de komende moederdag.

"Te laat", was echter Jurgens reactie. "Te laat? Hoezo te laat?", vroeg ik. "Nou, ik heb al wat gekocht", antwoordde hij. "Je hebt al wat gekocht?" Ongelovig keek ik hem aan. Dat zou toch niet? Even was ik blij verrast. Maar al snel kwam de twijfel. Als hij nu al, uit eigen beweging, iets gekocht had, wat zou het dan kunnen zijn? Ik weet niet waarom, maar ik voelde nattigheid. Het zou vast beter zijn als ik al wist waar dit over ging. En dus veinsde ik nieuwsgierigheid. Eerst direct ("Wat heb je gekocht?") en toen dat - uiteraard - niet werkte, iets minder direct. Ons gesprek verliep ongeveer zo:

Ik: "Vind ik het leuk?"
Jurgen: "Uiteindelijk wel."
Ik: "Uitéindelijk? Oh nee, het is dus gewoon iets wat jij handig, mooi of leuk vindt.
Jurgen: "Ik zeg niks."
Ik, hopend op een ontkennend antwoord: "Was het duur?"
Jurgen: "Dat hangt er vanaf wat jij duur vindt."
Ik: "Nou, meer dan twintig euro."
Jurgen: "Ja, dan was het wel duur ja. Maar het is het wel waard."
Ik - vraag me niet waarom ik het bedacht (waarschijnlijk had het iets te maken met het feit dat Jurgen me ooit, hoe romantisch, vier skilessen voor mijn verjaardag gaf): "Je hebt toch geen sportabonnement voor me afgesloten hè?"

Nou wel dus. Althans, als hij me niet voor de gek houdt. Maar hij zag er akelig serieus uit. Mannen. Waarom kunnen ze zich nou nooit in vrouwen die niet van sporten houden verplaatsen? Waarom hebben ze niet door dat je een vrouw die niet van sporten houdt beter een nieuwe tas kunt geven? Zelfs als ze er net al eentje heeft gekocht? Van tassen kun je er nooit genoeg hebben. Van sporten heb ik zó genoeg. Dat weet ik zeker.

Afijn. We zullen het zien morgen. Wordt vervolgd, dit.