Drie kleine bloggertjes ....

Zet drie bloggers bij elkaar in een restaurant en je verwacht van alles.

Zal Esther de wijn omgooien? Of een vlek in haar nieuwe jurk maken? Komt Denise een lezer tegen die haar herkent aan haar lange haar of blijkt het eten opeens gratis te zijn omdat Margje de duizendste bezoeker is en een etentje wint?

Maaike en Susanne konden helaas niet meer voor verassingen zorgen, van hen hadden we na de gezellige borrel op de redactie van Vrouwonline afscheid genomen. “Jammer,” riepen we allemaal tegelijk, “volgende keer gaan we met z'n allen uiteten!” (Oké, misschien zonder Dewi dan...) Gelukkig had Susanne al wél een leuke foto van ons met de redactie gemaakt.

We klopten aan bij restaurant De Herengracht op de Herengracht (verrassend). (Margje: “Eigenlijk wel raar dat we nu met allemaal dames juist in een Herenrestaurant terecht komen) en we twitterden nog even dat we met z’n drieën op stap waren. “Het zou toch echt grappig zijn,” zei Denise, “als we nu een lezer tegenkomen die ons alledrie ‘leest’. Die schrikt zich dood volgens mij!” Onze drankjes werden voor ons neergezet, voor Denise rode wijn, voor mij een witte en voor Marja cola met een schijfje citroen. De avond kon beginnen.

En er gebeurde .... niets. Nou ja, niets, we aten en dronken en we praatten aan een stuk door! Over oma’s, over relaties, over (boeken) schrijven en over onze blogs. We haalden herinneringen op aan de bloggersmeet afgelopen zomer en we vertelden elkaar over de rare dingen die we al bloggend hadden meegemaakt. We wisten we eigenlijk veel van elkaar! Niet te geloven dat we elkaar pas voor de tweede keer IRL zagen.

Maar verder....
Niemand gooide iets om.
Niemand viel.
Er kwamen geen rare mensen om zich met ons te bemoeien.
We werden niet herkend.
Er zaten geen resten van een gefrituurde salamander in het eten.
Het enige opvallende dat we die avond meemaakten was een soort Islamitische flashmob in de tram maar zelfs die eindigde voortijdig omdat wij de tram alweer uitmoesten.

Drie bloggers uiteten. Voor mensen die ons niet kenden – en die ons in dat gezellige restaurant zagen zitten - waren we gewoon drie vriendinnen, jaarclubgenoten of sportmaatjes die gezellig met elkaar een vorkje prikten.

“En wat gaan we nou morgen schrijven?” vroeg ik later die avond toen bleek dat zelfs de trein op tijd kwam.
“Gewoon,” zei Margje. “Dat het supergezellig was.”

Bij deze.