Waar is mamma?

“Geen sneeuw te bekennen, dan maar bladeren harken,” zegt de buurman vrolijk.

Ik kijk naar de dorre bladeren die halverwege het poortje liggen. Wat een hoop zijn het er! Naast de haag, op een schoongeharkt stukje grond, groeit een krokusje. Met zijn kleine paarse kopje kijkt hij eigenwijs om zich heen. Het is alsof de herfst naadloos is overgegaan in het voorjaar. De winter hebben we overgeslagen.

De kinderen heb ik naar buiten gestuurd. "Even een frisse neus halen!" Niet alleen omdat het gezond voor ze maar omdat ik dan even lekker mee kan. Alleen naar buiten vind ik lang niet zo gezellig. Met een kop thee in mijn hand slenter ik over het schoolplein. Liz rijdt op haar eenwieler - het gaat al heel aardig! - en Annabel racet erachteraan op de fiets.

Het duurt niet lang of iedereen komt uit zijn grot gekropen. De buurtkindjes verzamelen zich rond het grote klimrek, buurvrouw 1, 2 en 4 komen even kletsen. Buurvrouw 3 werkt in de tuin. Ha! Dit is waarom de lente en de zomer in sociaal zoveel leuker zijn dan de herfst en de winter. Zo spreek je nog eens iemand.

Een uur of wat later is Liz de eenwieler zat. Annabel wil op zolder spelen en voor ik het door heb is al het spul in mijn huis verdwenen en zitten de buurvrouwen en ik zonder de loten op het schoolplein in het zonnetje.
“Lekker rustig zo,” zucht buurvrouw 1.
“Zal ik nog wat thee halen?” vraagt buurvrouw 2.

Als ik tenslotte – met toch wel koude voeten – huiswaarts keer, spelen de meiden nog immer binnen.
“Waar is mamma eigenlijk?” hoor ik Paul vragen als ik net in de gang sta.
“Op het schoolplein,” zegt Liz.
“Spelen met de buurvrouwen,” zegt Annabel.