Boos!

‘s Ochtends had ik me iets gerealiseerd.

Iets over iemand. Iets dat ik écht niet leuk vond. En de onvrede daarover knaagde al de hele dag aan me. Ik was te druk om écht bij het gevoel stil te staan maar niet druk genoeg om het te negeren. Die avond, tijdens het sporten, sloeg de boosheid toe. Zoals wel eens gezegd wordt: “Het kwam op als poepen.” Het werd zó erg dat ik de tel kwijtraakte en de aquarobicspasjes niet langer kon volgen.

“Hoekje over links,” riep de juf.
Ik ging rechts.

Nijdig fietste ik naar huis. Lekker dan. Eerst dat akkefietje zelf en dan nu de nasleep. Niet voor de eerste keer. En wie maakt zich er weer druk om?! Wie liep er weer met een rotgevoel? Juist. Ik besloot er korte metten mee te maken en greep mijn mobiel.

“Hoi,” zei ik.
“Hallo,” zei de boosheidsveroorzaker.
“Even over dit en dat,” begon ik. “Je moet weten dat ik het écht niet leuk vind. Sterker nog, ik ben er flink pissig over. En wel om die en die reden. En ook omdat ik zus en zo. (..... vijf minuten uitleg waarom ik boos ben...) Dus. Daarom ben ik kwaad.”

Ik haalde adem. Zo. De openingszet was gedaan. Ik maakte me op voor de volgende stap: ruzie. Er zouden tegenargumenten komen. En dan werd het even moddergooien. Dat was goed. Dat klaarde de lucht. Daarna de finale: excuses. En dan: opluchting. Misschien zelfs gelach.

Maar de boosheidsveroorzaker zweeg.
“Ja,” zei hij uiteindelijk. “Daar heb je wel gelijk in.”

Ho ho?
Wat was dit nou?
Gelijk?
Wat had ik daar nou aan?
Schelden wilde ik. Ruziemaken. Herhalen! Uitleggen waarom ik boos was. “O ja?” roepen en: “Nou moet je eens even héél goed luisteren!” En: “Mag ik nou even uitpraten? Ja? Dank je.” Ik liep hier al zo lang mee, het kan toch niet zomaar over zijn?

“Eh... Ja. Nou. Ik vind het dus echt niet leuk hè?” Een laatste stuiptrekking.
“Daar kan ik me wat bij voorstellen. Sorry.”

Geen tegenargumenten.
Geen ge-ja-maar-jij-doet-ook-vaak-zat-dingen-die (... vul in...)
Geen ruzie.
Geen gesprek.
Niets.

We hingen op. Ik had excuses. Maar geen genoegdoening.