De tandenfee

“Het kerkhof” noemen we haar gebit.

De bovenkaak heeft slechts één ‘nieuwe’ tand. Een slagtand, die ongeveer horizontaal in haar mond staat. Daarnaast huist een melktand, die weliswaar afbrokkelt, maar die verder nog muurvat in de fundering zit.

De onderkaak had tot een paar dagen geleden twee scheve ‘grote mensentanden’ (de middelste twee), een stuk braakliggend terrein in de vorm van een gat waar kennelijk niets meer wilde groeien én een wiebeltand.

“Zit je tand erg los?” vroeg Annabel.
“Niet meer,” zei Lizzy, terwijl ze verbaasd naar de appel keek waaruit ze zojuist een hap genomen had. “Hij zit in mijn appel.”

Afijn. Weer een tand te vergeven. Het witte puntje werd voorzichtig ingepakt in wc-papier en verdween onder Lizzy’s kussen. Ze gelooft niet echt in de tandenfee behalve als er weer een tand uit is. Ik persoonlijk vind die hele tandenfee onzin. Bij de vorige tand had ik het ook al gezegd: “Je kan ook ‘gewoon’ een euro krijgen”.

Maar nee.
De tandenfee is leuker dan ‘gewoon’ een euro.
Ze wil blijkbaar nog graag even in sprookjes geloven.
Prima. Dan leg jij toch lekker je tand onder je kussen joh.

De volgende ochtend stond ze al vroeg naast mijn bed. “Mamma,” zei ze. “De tandenfee is niet geweest.” Oeps. “Dan komt ze morgen vast,” zei ik. Maar de dag daarna kwam ze ook niet. “Weet je wat het is met die tandenfeeën, die zijn nogal vergeetachtig,” mompelde ik met het schaamrood op mijn kaken.

De derde dag was de tandenfee eindelijk geweest. (Midden in de nacht kreeg ik een helder moment. Tandenfee! In het donker sloop ik door het huis. Het was er stil en mijn witte nachthemdje wapperde om me heen. Ik was bijna een echte tandenfee. ware het niet dat een tandenfee waarschijnlijk niet zo lomp was geweest om ongenadig haar teen tegen een kast te stoten.)

“O,” riep Lizzy verheugd. “Ik heb twee euro gekregen, hoezo dat?!”

“Tja,” zei ik. “De tandenfee voelde zich vast een beetje schuldig.”