Een alledaags verslag van een niet-alledaagse dag

Ik had gisteravond alles al klaargezet.

Met dagen als deze moet je geen risico nemen. Maandag. Slecht weer voorspeld. En vooral: de eerste schooldag.

Lizzy was gisteravond een beetje zenuwachtig. Dat uitte zich vooral in het neurotisch zoeken naar een geschikte outfit (en bijpassende oorbellen). Het was tenslotte de eerste dag dat ze ‘echte’ oorbellen in mocht. Niet niks als je zeven bent.

Het opstaan ging moeizaam. Alsof ik twee zombies moest aankleden. De cornflakes heb ik maar zo’n beetje naar binnen gemetseld. Alsof ik babyvogeltjes voerde. Snaveltje open, gauw hapje erin. Aangezien ik niet zeker wist of de Kletsen bij kennis waren, heb de TV maar aangezet.

Ook ik had mijn outfit zorgvuldig gekozen. Ik moest tenslotte, nadat ik de kinderen in de klas gebracht had, koffiedrinken met de andere ouders in de aula. (Annabel: “Mamma gaat koffiedrinken in de sauna.” – was het maar waar - ) Kijk, dan wil je ook niet meteen als de Ma Flodder van de school worden bestempeld.

Het blauwe vest dat ik zaterdag had gekocht stond leuk bij mijn beige broek. Tevreden keek ik in de spiegel, dit was duidelijk de Maandagochtend Meevaller. (Oké, Paul had gisteren, toen hij het vest zag hangen, gevraagd of ik een nieuwe ochtendjas had gekocht, maar goed.) Ik kon er mee door.

Het naar de klas brengen ging goed. Al had Lizzy het even moeilijk. Haar hand kneep hard in de mijne. Zelfs een paar traantjes kwamen er aan te pas. Gelukkig bleek de nieuwe juf te beschikken over een fijne schouder. Toen ik even later door het raam keek zag ik haar alweer lachen. Groep vier. Grote kleine Klets!

De koffie in de ‘sauna’ smaakte prima. Na een kletspraatje hier en een vakantieverhaaltje daar vond ik het tijd om naar huis te gaan. En drukke ochtend, zo alles bij elkaar. De bank zag er aanlokkelijk uit. Zou ik héél eventjes... heel eventjes misschien?

Mijn ochtendjas had ik tenslotte al aan.