Vakantieverslag I

We vertrokken om drie uur 's nachts.



Ik had niet kunnen slapen.
Na een uurtje plafondstaren hoorde ik Lizzy rommelen. “Ik hoopte stiekem al dat je wakker was,” zei ik. “Kom maar lekker bij me liggen, dan kunnen we samen zenuwachtig zijn.” Dankbaar kroop de Grote Klets bij me in bed. “Vind jij het ook zo spannend mam?” Ik knikte en haalde mijn hand door haar krullen. Na een half uurtje vielen we samen in slaap. Nog geen vier uur later zaten we in de auto. Annabel sliep gewoon door.



Via het altijd bruisenden ‘Ulm’ (behalve op zaterdag om 8.35 uur ’s ochtends) reden we naar Hittistatten. Het was inmiddels gaan regenen. Hier en daar zag ik indrukwekkende lichtflitsen. Het was veertien graden geweest toen we vertrokken. In Duitsland zakte de temperatuur naar tien graden en tegen de tijd dat we in Oostenrijk aankwamen bleef de meter steken op acht graden. (“Als het zo doorgaat vriest het op de plaats van bestemming,” grapte Paul.)




Ontbijtje in Oostenrijk. Grussgott!

Om half drie ’s middags bereikten we (onder het genot van radio Tirol) de Brennerpas. Nou weet ik niet of jullie daar wel eens geweest zijn, maar ik vond ‘m behoorlijk tegenvallen! ’t Is gewoon een lullig tunneltje. Niet echt iets om met de vlam in de pijp doorheen te knallen, zeg maar. Toch wachtte ons een verrassing. Zodra we aan de andere kant van de bergen waren, op Italiaans grondgebied, smolten de wolken plotseling weg. De regen loste op in het niets, de lucht kleurde blauw en de zon zei ‘buongiorno’.



Toen we om vijf uur ’s middags op de camping aankwamen was het dertig graden. We pakten onze spullen uit, namen onze intrek in voorgeprogrammeerde bungalowtent (wat? geen magnetron?!) en gingen pizza eten. ’s Avonds lagen we om tien uur te snurken; dronken van vermoeidheid en fles Italiaanse vino bianco.