Weekend XXL

“Waar ben je nou? (Kijk, dat krijg je hè, als je altijd zo fanatiek blogt, dan ga ik je missen en me afvragen of er iets is als je even niet bent...)”

Aldus Denise M., mijn blogbuuf, in een reactie op mijn laatste stukje (van vrijdag).

Ik was inderdaad even afwezig. Niets ergs. Vrijdag, vlak voor het voetbal, kreeg ik opeens last van een stijve nek. Airco? Spanningen? Wie zal het zeggen. Het werd steeds erger en binnen een uur kon ik mijn hoofd niet meer bewegen. Ik kon zelfs niet meer fatsoenlijk juichen voor een doelpunt! Ik ging die dag vroeg aan de wijn.

Zaterdagochtend was de pijn iets minder. We reden naar Pauls werk want hij had zijn portemonnee op kantoor laten liggen. We gingen naar binnen via een zijdeur en dachten dat we wel weer door de hoofdingang (dubbele deuren) naar buiten konden. Dat léék ook zo want de eerste glazen schuifdeur ging gewoon open. Echter toen we voor de tweede schuifdeur stonden, bleek dat deze op slot zat. De bewegingssensor klikte maar de deur bleef dicht. Tegen de tijd dat we daar achter kwamen, was de schuifdeur achter ons alweer dicht. En die ging niet meer open. De temperatuurregelaar, die zorgt voor warme lucht , sloeg wél aan. We zaten – met z’n viertjes – opgesloten tussen de glazen deuren. Samen met een gigantische föhn. In een nagenoeg leeg kantoorgebouw. “Heb jij je mobiel bij je?” “Nee, jij?” “Nee.” (Denk hierbij de tune van Twilight Zone.)

Gelukkig kwam er na een minuut of tien een fanatieke collega van Paul naar kantoor die ons wist te bevrijden. Anders hadden jullie nu nóg op een logje zitten wachten.

Na ons avontuur tussen de glazen deuren deed Paul boodschappen en ging ik op bed liggen omdat mijn nek nog behoorlijk pijnlijk was. Geen tijd om te bloggen. Ook geen zin want achter de computer zitten was pijnlijk.

’s Middags en ’s avonds keken we voetbal (ja, nu we zover zijn ben ik fanatiek ook hè?). “Waarom ben jij voor Duitsland, mamma?” “Omdat ik wil dat ze van Nederlands verliezen.” Ja. Die was lastig, dat vonden de kletsen ook. Annabel was voor Spanje “want daar woont Sinterklaas.” Na een wijntje raakte ik in een soort coma en ik ging tegelijk naar bed met Lizzy.

Vanochtend waren we er vroeg bij. Nek was weer iets beter (werd gecompenseerd door twee opgezwollen ogen vanwege de muggenbeten) en we zetten koers naar Bosbad Putten. Om elf uur waren we ter plaatse en moesten we constateren dat het bad pas om twaalf uur open ging. We besloten tot een picknick, hadden tenslotte broodjes, koffie en appels mee. Terwijl we zochten naar een plakje tussen de bomen liepen we per ongeluk de hei op. Dat vonden de Kletsen prachtig en we picknickten tussen de konijnenholen en heideplanten. Een aangename verrassing. (Ik vond een heuse uilenbal die ik vol enthousiasme uit elkaar begon te peuteren. “Kijk, hier heb je muizentandjes!” Toen ik dat ’s avonds tijdens de barbecue vertelde, keek Visite ietwat moeilijk. Oké, mijn timing was misschien niet briljant (we zaten net aan een hamburger) maar voor mij is een uilenbal een soort suprise-ei, ’t is maar hoe je bent opgevoed. Mijn ma zat ook altijd in die dingen te peuren. De kletsen vonden het prachtig, de muizentandjes zitten nu in een doosje.”)

Na de picknick zetten we weer koers naar het bosbad. Poging II. Zon, buitenbad, glijbanen, wat wil een mens nog meer. Heerlijk, die geur van droog gras, vette patat en zwembadwater. (Doet me aan mijn jeugd denken. Net als die uilenballen.)

Om vier uur waren we weer thuis, net op tijd voor de Visite en de barbecue. Werd een gezellig avondje. De kinderen stepten door de buurt op hun nieuwe (vakantie)stepjes, wij dronken wijn/bier en roosterden maïskolven (en spareribs, stokjes en marshmallows). Het was erg gezellig en de Visite ging laat weg.

Tja, en dan is zo’n weekend alweer om. De kinderen slapen nu en ik drink nog maar een wijntje (ben zelf ook XXL na dit weekend!). Heb een heerlijk vakantiegevoel en mijn nek is inmiddels een heel stuk minder pijnlijk.

Gelukkig maar. Dinsdag moet ik weer kunnen juichen!