Alle eendjes...

In alle vroegte op pad.

Annabel zit achterop de fiets, de fietstassen zijn gevuld met brood. Gisteren ontdekten we het: een nest eendenkuikens bij de vijver, vandaag gaan we ze voeren.

“Ik heb een idee,” zeg ik, wanneer we geinstalleerd zijn. “De kleintjes zitten bij de bosjes. Als jij nou aan de zijkant van de vijver gaat staan, dan zorg ik dat de grote eenden hier blijven. Dan kan jij de kleintjes voeren.” Annabel vindt het goed. Huppelend verdwijnt ze achter de struiken. De zak brood knispert in haar hand en haar jurkje wappert in de wind.

Ik neem mijn taak serieus.
Ik verdeel het brood in kleine porties en lok fanatiek de grote eenden naar me toe. Achter me passeren fietsers en voetgangers. Allemaal zeggen ze gedag en wanneer ik omkijk, zie ik keer op keer een geamuseerde blik. Ook wordt er van alles geroepen: “Het blijft een feest hè?” “Je bent er nooit te oud voor.” “Je hebt groot gelijk, 't ziet er evengoed schattig uit.!” Ik snap de lolligheid niet zo goed. Ik zit gewoon met mijn dochter de eendjes te voeren, dat is toch vrij normaal?

Ik check of Annabel het nog droog houdt. En dan valt het kwartje; Annabel zit achter de struiken. De pulletjes ook. Ze zijn helemaal niet zichtbaar vanaf het fietspad en de weg. het enige dat een willeurige passant ziet, is een zesendertig jarige vrouw die heel fanatiek de eenden aan het voeren is.

Plots begrijp ik de geamuseerdheid een stuk beter.