Ik ben weer thuis!

Ongelooflijk!

Dat was mijn eerste reactie. Ruim dertienhonderd kilometer naar 't Zuiden gereden, drie bergpassen getrotseerd en twee kots sessies overleefd en nou régende het?! Ongelooflijk.

Die nacht baalde ik. De regen roffelde op het dak van de caravan, het onweerde, en ik ging op zoek naar een extra deken. Annabel kwam bij me liggen en ze leek wel een ijsklompje. “Ik heb het zo k-koud,” klappertandde ze. Waren we misschien – per ongeluk – de verkeerde kant uitgereden en zaten we ergens in de kop van Denemarken of zo? "Ssst maar," suste ik mijn koude meisje. "Sneeuwpoppen maken is óók leuk!"

’s Ochtends kropen we voorzichtig naar buiten. Een waterig zonnetje stond hoog aan een strakblauwe hemel. Met mijn spijkerbroek en een dikke trui aan dook ik (met koffie) in de zon. Een half uur later ging de trui uit. Daarna verwisselde ik mijn spijkerbroek voor een rokje en tenslotte verving ik mijn T-shirt door een hemdje. De spijkerbroek en de trui zou ik de rest van de vakantie niet meer terugzien.

’s Middags lag ik, in bikini, aan het zwembad. Het uitzicht op de bergen was fenomenaal en overal rook je lavendel. In de verte zag ik pijnboombossen en gele zonnebloemvelden. “Het gebied rond de Verdon staat bekend om zijn geuren en kleuren,” had er in de reisgids gestaan en ik snapte direct waarom.

“Ik ruik ergens een barbecue,” sniffelde Paul.
“Wat is het hier bloemmig,” zei Annabel.
“Wat is het hier héét,” pufte Lizzy.
“Wat is het hier héérlijk,” zuchtte ik.

Zuid-Frankrijk, Provance, Castellane, nous y sommes!




NB Wat een onzettend leuke recensie heeft blogbuuf Maaike op recensieburger gezet! Klik hier voor de link.