Een naam voor een vogel

“Moet die vogel niet een naam hebben?”

We stonden voor de volière te kijken naar de jonge merel. (klik hier voor het verhaal over het Pinksterwonder) Hij werd nog steeds gevoerd door zijn ouders en hij werd elke dag sterker. Hij fladderde van stokje naar stokje.
“Ik denk niet dat het nodig is om hem een naam te geven,” zei ik. “Vandaag of morgen zet ik het deurtje open en dan kan hij met zijn moeder mee de wijde wereld in.”

In de dagen die volgden bleven de ouders de kleine flink voeren. Steeds wanneer ik de tuin in keek, zat moeder of vader voor de voliere. De kleine merel fladderde dan enthousiast met zijn vleugeltjes. Op de een of andere manier deed de scene me aan “Iep” denken, uit de gelijknamige film. Het was een schattig gezicht.
“Misschien moeten we hem Iep noemen,” opperde Annabel.
Lizzy schudde haar hoofd. “Er is vast een naam die beter bij hem past.”

Vanochtend vond ik dat het mooi geweest was. Ik had gisteravond gezien hoe de vogel de hele kooi door fladderde, ik zag zijn moeder er goedkeurend naast zitten, en ik riep de Kletsen om de voliere ritueel open te gaan zetten.
“We zullen hem in een boom zetten,” zei ik. “Want hij zal wel niet weten hoe hij de voliere uit moet vliegen.”
“Nu hebben we nog steeds geen naam,” mopperde Liz.
We kwamen aan bij de voliere en ik deed het deurtje (dat niet op slot was maar wel dicht zat) open.
“Waar is hij?” vroeg Annabel.

Verbaasd keken we de voliere door. De vogel zat niet op een van de takken, niet op de grond en ook niet in het hokje. "Hoe kan dat nou?" zei ik. "Het deurtje zat gewoon dicht!"
Ergens in de verte hoorden we een jonge merel piepen maar we zagen niets. Annabel klom in de volière en keek alles nog eens goed na. Het beest was echt weg. En zijn moeder ook.

“Ik geloof dat ik een goeie naam weet,” zei ik. “We moeten hem maar Houdini noemen.”

Klik hier voor de voorintekenactie en om "Je kan er maar beter om lachen" gesigneerd te bestellen voor maar € 14,- (normale prijs € 17,95 ). De actie loopt tot 15 juni.