Een klein wonder

Ergens vloog een jonge merel tegen een raam.

De man die het zag het gebeuren liep snel naar buiten, pakte het spartelende beestje op en zette het in een boom. Daar viel de vogel echter meteen weer uit. Hij bleef suf op de grond zitten.
“Die moet je naar Soest brengen,” zei de buurvrouw.

Nou is ‘Soest’ hier in de buurt jargon voor ‘de vogelopvang’ maar dat wist de man niet. Hij reed naar Soest en toen hij daar – onder het plaatsnaambord ‘Soest’ – geen bak ‘breng hier uw jonge merels’ zag staan wist hij even niet meer wat hij moest doen. Hij reed naar de dierenwinkel maar die was dicht. Hij vond een tweede dierenwinkel, maar ook die was dicht. Toen reed de man (terug?) naar Amersfoort en kwam daar terecht bij Pets Place.

Daar trof hij mij en de Kletsen. “Ik weet het nu ook niet meer,” zei hij terwijl hij het kleine doosje met daarin de jonge merel op zijn hand liet balanceren. De verkoopster en ik bekeken de vogel, zo op het eerste gezicht leek hij niets te mankeren, alleen een beetje in shock, dachten we.
“Ik neem hem wel mee,” zei ik. “Ik zet hem een dagje in de volière, als hij niet opknapt breng ik hem alsnog naar de vogelopvang.”
“Dat is fijn,” zei de man en hij gaf mij het doosje met de jonge merel.

Thuis zette ik de vogel in de volière. Ik gaf hem wat voer en wat water en liet hem met rust. Al snel knapte hij op, hij hipte wat rond, maar echt vliegen zat er nog niet in. Het beest leek last te hebben van een lamme vleugel, of een verstoord evenwicht, waardoor hij af en toe omviel, maar pijn leek hij niet te hebben.
“Misschien is hij zo geboren,” zei ik tegen Paul. “Morgen brengen we hem toch maar naar de vogelopvang. Zo’n niet-vliegende vogel heeft natuurlijk geen overlevingskans.”

Maar het lot besliste anders. Toen ik met een kopje koffie in mijn hand de tuin inliep zag ik dat er twee volwassen merels op ons grasveld zaten. Een mannetje en een vrouwtje. Ze hipten om de volière heen en kwamen steeds dichterbij het gaas.
Ik bleef kijken, vanaf een afstandje en mijn grote verbazing zag ik dat de merels hapjes begonnen te verzamelen en deze dóór het gaas heen aan de jonge merel voerden
“Verrek joh,” riep Paul die net naar buiten kwam. “Het zijn z'n pappa en mamma!”

En inderdaad. De twee merels vlogen af en aan met hapjes die ze aan de baby in de volière voerden, nu eens via de voorkant van het gaas, dan weer via de achterkant. Terwijl wij gewoon in de tuin zaten, de barbecue aanstaken en de hangmatten ophingen. De jonge merel kwetterde wanneer hij zijn ouders zag, flapperde met zijn vleugeltjes en knapte zienderogen op. Maar hij bleef omvallen als hij te enthousiast werd.

En zo waren wij dit Pinksterweekend getuige van een klein wonder; een stel ouders dat hun kind terugvond. Helaas kan de jonge nog steeds niet vliegen – ik vrees dat de ouders een gehandicapt kind hebben – maar wie weet komt het toch nog goed en heeft het tijd nodig. Zolang de ouders het jong voeren – en het diertje veilig zit voor de katten - heb ik echter het hart niet het vogeltje weg te brengen.