Een klein schepje suiker ...

Of het nou kwam door Omi’s uitvaart van vorige week of door een plotseling opkomende nostalgie, geen idee, maar opeens stonden we bij het graf van míjn opa en oma (van mijn vaders kant).

Het was even zoeken geweest, ik was er een tijdje niet geweest – negen jaar om precies te zijn - dus ik moest eerst even mijn vader bellen waar zijn ouders ook alweer ongeveer lagen. (“Ik wilde even bij opa langs maar waar woont hij ook alweer?”)
Echter toen ik voor het graf stond herinnerde ik me alles weer, van mijn oma’s leuke lachjes tot geur van wierrook in de kerk (ik was toen tien en vond het behoorlijk stinken). Er stonden verse bloemen op het graf, mijn vader was er de afgelopen week nog geweest. Mooi graf hadden ze eigenlijk. En wat was het hier heerlijk rustig. ("Dat jij hier niet vaker komt," zei Paul, "Jij houdt zo van de stilte.")

De Kletsen – nog nooit op een begraafplaats geweest – vonden het behoorlijk indrukwekkend (“liggen al die mensen er écht onder?”) en Annabel raakte een beetje in de war van al die grootouders (“Maar jouw oma is toch gecremeerd? Hoezo ligt ze hier dan ineens?” “Dat was mijn andere oma lieverd.”). Maar ze vonden het ook wel mooi, heel anders dan de as die ze wel eens bij mensen in potjes hebben gezien, (“Is dat ook een urn?” “Nee, lieverd dat is een asbak.”) "Je ligt hier wel lekker rustig," zei Liz.

De kinderen en ik willen gecremeerd. Paul wil wel begraven op de begraafplaats vlak bij ons huis. Zoals we daar liepen was het heel normaal dit soort gesprekken te voeren. We liepen langs een grafje van een doodgeboren kindje en daar schrokken we allemaal wel van. “Ik ben blij dat ik niet doodgeboren was,” zei Liz. “Anders ik wel,” zei ik.

En zo probeer ik de kinderen langzaam vertrouwd te maken met dood, die zo bij het leven hoort. Niet leuk, maar nog minder leuk als je ervoor wegloopt. Trouwens, je kunt er niet eens voor weglopen, lees dit prachtige gedicht van De tuinman en de dood maar eens hier.

Na afloop van ons bezoek aan het graf van mijn grootouders dronken we warme chocomel met slagroom in een gezellig restaurant. Een klein schepje suiker maakt het bittere weer zoet, zong Mary Poppins en we waren nog niet binnen of het begon, dwars door de zonnestralen heen, te hagelen.
“Kijk,” zei Liz terwijl ze naar buiten wees. “Wij hebben geluk!”

Ik gaf de Klets een kus op haar hoofd en zei: “Je hebt geen idee hoeveel geluk wij hebben.”