Feestje!

Dwars door het tumult heen hoorde ik ergens het geluid van een telefoon.

“Laat maar gaan,” riep ik nog, maar het was al te laat, Annabel had de hoorn al te pakken.
“Het is vriendin E.,” schreeuwde ze.
“Zeg maar dat we Liz haar kinderfeestje vieren en dat ik later terugbel,” schreeuwde ik terug.

‘Ik dacht al’, stond er in ’t sms-je dat ik later ontving. ‘Wat een herrie!’
‘Ja,’ schreef ik terug. ‘Zo klinkt het als je elf meisjes in huis hebt.’

We aten broodjes knakworst, speelde een potje Bingo en al snel stond het taxibusje (hoe stoer!) klaar om ons naar Circus Amersfoort te brengen. Voor Liz bekend terrein, zij zit inmiddels een jaar op ‘circusgym’, balanceert op ballen, hangt in trapezes en loopt op haar handen de hele zaal door. En daarom was het natuurlijk ook erg leuk om de kunstjes met haar vriendinnen te delen.

Kleine Bel hing al snel in de trapeze, vriendinnetje J. vond zich helemaal in het koorddansen en F, K. en M. bleken geboren ballopers te zijn. Paul had het ook naar zijn zin, zie de collage hieronder. ("Misschien kan hij zijn feestje hier ook vieren," opperde de spelleider.) Ikzelf kwam niet verder dan een rondje hoelahoepen maar dat mocht de pret niet drukken. (Iemand moest de foto's maken!) Aan het einde van het feest kwamen alle ouders kijken naar de mooie show die de kinderen voor hen in elkaar gedraaid hadden. Iedereen was versierd met kleurige sjaaltjes, op de achtergrond schalde circusmuziek waardoor het er allemaal behoorlijk ‘echt’ uit zag.

Bijkomend voordeel was natuurlijk dat die ouders meteen hun eigen kind meenamen en dat wij lekker met z’n vieren overbleven. Om dat te vieren reden wij vervolgens naar een leuk restaurant alwaar we heerlijk hebben gegeten. (De kinderen mochten kiezen en ze kozen sushi, hoe koel is dat?!)

“Wat een superfeestje,” zuchtte Liz toen ze tenslotte een lekker ijsje kreeg voorgezet.
“Nou,” zei ik al nippend van mijn wijn “dat vind ik nou ook!”