Je bent hier: Vrouwonline | Weblog | Dewi | Weekendje ziekenhuis

Weekendje ziekenhuis

ma 23 jan 2012, 16:08 | door Dewi's blog | 33 reacties

Misschien had je het tussendoor in de reacties al een beetje gelezen, maar ik heb dus het hele weekend in het ziekenhuis doorgebracht. Met M. Arme kleine M.

Woensdag was ik met de jongens naar vriendliefs zus gegaan. Zij heeft een meisje die 3 maanden jonger is dan onze jongens en de drie kunnen altijd geweldig met elkaar spelen. Het jongste meisje van zijn andere zus (het meisje is 2 maanden ouder dan onze jongens - we waren alle drie tegelijk zwanger :)) kwam ook nog even langs op onze play date. De jongens hebben niet heel lang met haar gespeeld, hoogstens 10 minuten, want wij moesten naar huis en de jongens naar bed.

Die nacht begon het oudste meisje van de nichtjes te hoesten en moeilijk te ademen. Haar moeder moest ieder uur met haar naar buiten om in de koude buitenlucht te staan (en geloof me, koud was het) om haar te helpen ademen. Ze had pseudo-kroep.

Donderdag hadden onze jongens ongelooflijke snotneuzen (gelukkig heb ik T. kunnen leren zijn eigen neus af te vegen :D), maar verder was er nog niks aan de hand.

Vrijdag, in de ochtend toen hij net uit bed was, kon je M. horen ademen, een rochelend geluid, alsof er heel veel slijm zat. Hij hoestte zo hard dat ik me iedere keer rotschrok. Maar verder was hij gewoon blij en levendig. Ik belde vriendliefs zus op om te kijken of de symptomen overeen kwamen. Ze vertelde dat haar meisje hoorbaar ademhaalde, dat het beter ging wanneer ze buiten was of in een warm bad zat, dat ze blaffend hoestte en dat ze zich niet goed voelde. Ik dacht dat M. hetzelfde had en nam hem mee naar buiten (wat niet hielp) en stopte hem in bad (wat wel hielp). Na zijn middagslaapje was zijn ademhaling echter erger geworden. Er klonk nu een soort gefluit in door, naast het gerochel, en hij had echt zichtbaar moeite met ademen: iedere keer als hij inademde bewoog zijn bovenlichaampje naar voren en met uitademen ging hij weer naar achteren.

Vriendlief besloot met hem naar een kliniek in de buurt te gaan. Hier ga je niet naar je dokter, maar meteen naar het ziekenhuis. Omdat iedereen meteen naar het ziekenhuis gaat zijn er lange wachttijden, waardoor je ervoor kunt kiezen om eerst naar een kliniek te gaan. Deze kunnen je dan vertellen of je echt naar het ziekenhuis moet, of dat je kind er met een aspirientje weer tegenaan zou moeten kunnen. Dit laatste gebeurde echter niet. De arts dacht niet dat het kroep was en vertrouwde zijn ademhaling niet en zei dat ze naar het ziekenhuis moesten gaan. Vriendlief belde om te zeggen dat ze onderweg waren, maar ik stond erop om mee te gaan. Sorry, misschien egoïstisch, maar het is ook mijn zoon en ik wilde weten wat er aan de hand was en ik wilde er voor hem zijn. Het was al bijna T.'s bedtijd en zijn Canadese opa en oma waren thuis om op te passen. Vriendlief kwam dus naar huis en we gingen met z'n drieën naar de eerste hulp.

Hier werden we METEEN geholpen ondanks de volle wachtkamer, omdat ze hem een ernstig geval vonden. Fijn natuurlijk dat we niet moesten wachten, maar een beetje eng dat zelfs de assistentes hem als 'ernstig' bestempelden. Na heel veel vragen, luisteren naar zijn longen etc., besloten ze hem pufjes te geven, samen met vloeibare corticosteroïden die oraal toegediend werden en (als ik het goed heb) moesten helpen ontspannen zodat hij hopelijk beter zou ademen. Hij kreeg ieder half uur 5 pufjes. We waren om 9 uur binnen gekomen en om 12 uur zeiden ze dat ze een röntgenfoto wilden maken omdat de pufjes niet leken te helpen. Ze wilden kijken of hij misschien een longontsteking had. Vriendlief was net naar buiten gegaan om een frisse neus te halen, dus ik ging met lieve, kleine, zielige M. naar de röntgenafdeling. Ik moest zijn armen omhoog houden en hem stilhouden terwijl zij een foto namen. Jammer genoeg lukte de eerste keer niet omdat hij scheef zat, dus moesten we weer naar binnen, hem in het stoeltje vastgespen, ik achter hem staan en zijn armen omhoog houden, maar de tweede keer lukte het gelukkig wel. We gingen weer terug naar de eerste hulp en ze bleven hem pufjes geven (nu ieder uur, dus het ging waarschijnlijk wat beter, hoewel de zuurstof 91 bleef -vraag me niet wat, waar en hoe. Ze maakten iets aan zijn vinger vast en deden zo een meting, en het zuurstof was toen 91. Normaal moet het 98 of 99 zijn) en M. vond het ver-schrik-ke-lijk. Hij was redelijk vrolijk en super actief wanneer er geen artsen in de buurt waren (later vertelde ze dat een van de spulletjes die ze hem toe hadden gediend hem hyper had gemaakt..), maar zodra er eentje maar in de buurt kwam begon hij te huilen. Wanneer hij dan het 'masker' op kreeg om de pufjes te krijgen begon hij hysterisch te huilen en te vechten om los te komen uit papa's sterke grip. Echt, het brak mijn hart.

Om half drie 's nachts besloten ze hem naar boven te verhuizen en een kamer te geven. Hij moest die nacht blijven. Wat hij nou precies had was ons nog niet verteld - misschien dat ze het nog niet wisten?- maar het was te ernstig om naar huis te gaan. Vriendlief bleef bij hem terwijl ik in de ergste sneeuwstorm tot nu toe naar huis reed (niet eens zo zeer door de hoeveelheid sneeuw, want dat was niet erger dan normaal, maar door de gladheid. Super, super, superglad) om mijn insuline te nemen die ik niet meegenomen had (ik had helemaal niks mee, geen luiers, geen eten voor die kleine, geen insuline, niks) en om in de ochtend voor T. te zorgen. Uitgeput ging ik om drie uur in bed liggen, had ik verschrikkelijke nachtmerries en stond ik om 8 uur weer op om voor T. te zorgen, die niet snapte waar zijn grote broer was. Na het ontbijt bracht ik T. maar vriendliefs zusje en reed naar het ziekenhuis en vriendlief naar huis ging om te slapen.

Jammer genoeg kon M. het niet lang genoeg op een paar pufjes doen om naar huis te mogen. Hij redde het nog steeds maar twee uur en ze wilden dat hij het drie tot vier uur zou redden voordat hij naar huis mocht. Ook bleef hij de corticosteroïden krijgen. Ik bleef tot 9 uur 's avonds bij hem (overigens: LUXE KAMER!! We hadden een hele kamer voor ons, alleen ons, waar een babybedje en een gewoon bed in stond, een eigen badkamer met toilet en douche, een televisie, alles! Niet alleen omdat ze bang waren voor M. en zijn besmettelijkheid -ze kwamen allemaal met mondkapjes en weggooischortjes aan binnen, wat voor mij weer vrij beangstigend was- maar alle kamers op deze afdeling waren zo! Geweldig! En luxe eten! Sushi, zalm, wraps, alles wat je maar kon bedenken. EN in het ziekenhuis zelf Tim Hortons, Subway en nog meer fast food tentjes!) en vriendlief bleef die avond weer bij hem. T. was die hele dag vermaakt door zijn grootouders, tantes en neefjes en nichtjes, maar hij riep de hele dag "M!" is me verteld.

De volgende dag (zondag inmiddels) stond ik weer vroeg op, nam T. mee in de auto (opa reed ons), parkeerde voor het ziekenhuis, liet ze in de auto (T. mocht niet naar binnen omdat hij verkouden was), rende naar boven, stuurde vriendlief naar beneden en ging weer met M. zitten. Ondertussen was ik kapot. Ik had heel slecht geslapen en het zitten in een ziekenhuiskamer is gewoon slopend. M. had die nacht goed geslapen (hoewel hij wakker gemaakt werd voor zijn pufjes) maar kon inmiddels al vier uur zonder pufjes! De dokter kwam rond 11 uur binnen om te vertellen dat hij naar huis mocht. "Maar wat was er nu mis met hem?" vroeg ik. Ze legde uit dat hij een rsv virus had, die toevallig zich in zijn longen had genesteld. Dit blokkeerde zijn ademhaling. Het was dus niks heel ernstigs en blijvende, zoals bronchitis of iets dergelijks. We moeten hem thuis nog steeds iedere zes uur pufjes geven (gister en vandaag) en de steroïden (vandaag en morgen). Daarna alleen maar pufjes indien het nodig is.

Ik ben blij dat het weer goed gaat met mijn kleine mannetje. Vanochtend huilde en vocht hij zelfs niet tijdens de pufjes! Hij bleef gewoon ademen en hoopvol zeggen "All done!" :) Mijn kleine lieverd.
We hebben het overleefd :)

smile

De foto helemaal bovenaan was vrijdag genomen, toen het nog niet zo eng en ernstig was dat we dachten dat we naar het ziekenhuis moesten.

De foto hierboven hebben we net gemaakt! :)

puf
En deze net met de puffer

Weblogs| Voordeel membership

Reacties

Reactie plaatsen

ma 23 jan 2012, 16:26 | door Scooter
Zoals ik al in de reacties op je vorige stukje las: 'dan ben je toch blij dat je niet meer in Portugal zit, maar in Canada.' Hij ziet er in elk geval weer een stuk vrolijker uit. Nu kunnen jullie op je gemak weer bijkomen van deze 'ellende'.
Succes en geniet van je mannen
ma 23 jan 2012, 16:31 | door Dewi's blog
Zeker! Iedereen was hier zo vriendelijk en geduldig (of ze konden goed doen alsof :p) en behulpzaam!! Echt geweldig!!!
ma 23 jan 2012, 17:08 | door r.
Gelukkig gaat t weer beter met jullie mannetje! Nu maar even bijkomen van de schrik. Fijn dat het ziekenhuis/kliniek bezoek iig goed voelde.
ma 23 jan 2012, 17:50 | door Dewi's blog
Het was zo eng! Ik had nooit verwacht dat het zo ernstig zou zijn. Maar het ziekenhuis(personeel) heeft het idd een stuk aangenamer gemaakt! Op een gegeven moment leek het wel alsof M. het als een vakantie zag, hij was lekker aan het dansen en vond het geweldig! Omdat zijn broer er niet was die altijd het hoogste woord heeft, kon hij nu ook lekker kletsen, was heel fijn voor hem
ma 23 jan 2012, 18:28 | door correke
Gelukkig gat het nu weer beter met hem, maar je schrikt zo verschrikkelijk als er iets is met je kids.

Trouwens mooie foto, geen oren, haha.
ma 23 jan 2012, 18:31 | door Ineke

Gelukkig jullie kunnen weer lachen op de laatste foto. maar dat waren heftige dagen Dewi! Ik kan me voorstellen dat het veel van jullie allemaal vroeg.
Maar gelukkig ben je nu in Canada met familie om je heen! En is de opvang goed in ziekenhuizen!!

Hopelijk gaat het nu steeds beter met M.!!
ma 23 jan 2012, 18:35 | door Daan39
Ohh Dewi!! Ik zit hier mer tranen in mijn ogen!!!! ZOOO herkenbaar je voelt je zo ontzettend hulpeloos!!
Idd gelukkig dat jullie nu in Canada zitten.
Gelukkig is alles goed en ziet het ventje er weer lekker gezond uit.
Geniet ervan en sterkte.
Gtoeten
ma 23 jan 2012, 19:11 | door Chica34
Oh jeetje zeg dat is schrikken. Gelukkig was het niks ernstigs maar wat een angst is dat zeg.

En wat moet je inderdaad blij zijn geweest dat je in Canada zat, met goede snelle hulp én heel fijn een oppas voor M. Je moet er toch niet aan denken dat het in dat ontzettend stomme irritante Portugal (ja heb gewoon een hekel aan het land sinds ik jouw blog lees haha) was gebeurd.

Oh en ik had nog nooit gehoord van het RSV virus. Heet dat in Nederlands wellicht anders?
ma 23 jan 2012, 19:40 | door Dewi's blog
Ik heb het nog niet in het NL kunnen vinden Chica, maar ik zal zo even een betere zoektocht doen als de jongens in bed liggen. Maar inderdaad, in Portugal zou het heel anders zijn geweest! Ik heb ook een beetje een hekel aan het land haha hoewel het vast nu weer een heerlijk land is om op vakantie te gaan! Het is alleen niet zo ideaal om te wonen

Daan39: het was inderdaad super super super eng, maar je slaat je er maar doorheen, vooral omdat je je sterk moet houden in het ziekenhuis voor M en thuis voor T. Maar het gaat idd goed en behalve een wat hese stem (en hij heeft ook een ontzettend zware stem, dus je kunt je je voorstellen hoe het nu klinkt haha) is hij helemaal de oude!

Ineke: we moeten nog maar 1 pufje doen vanavond voor het naar bed gaan (het is hier half 3 s middags) en dan morgen nog een keer die steroïden en dan zijn we klaar met de medicijnen! Pufjes dan alleen nog als het nodig is. Gelukkig maar. Dan kunnen we vanaf overmorgen weer buiten spelen want er ligt me hier toch een pak sneeuw, en overmorgen is het voor de derde dag boven nul!!

Correke: hahaha, ja, ik had mijn oren goed verborgen voordat ik de foto nam
ma 23 jan 2012, 19:41 | door ellis
Oh wat verschrikkelijk, wat moet je geschrokken zijn en wat voel je je dan machteloos als moeder he. Heel erg herkenbaar hoe je je voelt, echt waar. Blij dat alles weer beter lijkt te gaan!
ma 23 jan 2012, 19:44 | door Dewi's blog
Chica: al gevonden (ik moest gewoon een iets beter zoekterm gebruiken haha), heeft dezelfde naam: http://nl.wikipedia.org/wiki/Respiratoir_syncytieel_virus

Ellis: het is gewoon zo zielig om zo'n klein mannetje in het ziekenhuis te zien, aan de puffer etc! Gelukkig lijkt hij het niet meer zo erg te vinden! Ik heb net zelfs een foto kunnen maken tijdens het puffen! Was wel tegen het licht in dus niet zo duidelijk, maar ik zal hem even erbij zetten als het lukt..
ma 23 jan 2012, 20:06 | door Marije
Jeetje Dewi, wat naar zeg. Helaas kan ik erover mee praten. Mijn zoontje heeft het 3 weken geleden ook gehad. Hij was toen 8 weken oud. Hier in Nederland ligt de kinderafdeling in het ziekenhuis ook vol met RS patientjes, zodra het koud wordt. Wij waren met 1 nachtje weer thuis, maar er zijn ook kindjes die wel een week in het ziekenhuis blijven of soms zelfs voor een dag of 2 ondersteuning krijgen dmv beademing, omdat ze oververmoeid raken en te klein zijn het slijm weg te hoesten.

Fijn voor je dat je dus in Canada zit! Je moet toch niet denken aan een Portugees ziekenhuis.. Veel sterkte voor je kleine ventje en dat hij er maar snel weer bovenop mag zijn.
ma 23 jan 2012, 20:14 | door Dewi's blog
Jee, ik dacht eigenlijk dat het in NL niet zoveel voor kwam!!! En wat zielig voor jouw kleine (!!!!!) ventje! Gelukkig dat hij na een nachtje alweer naar huis kon, arm mannetje! M. klinkt nog steeds slijmerig, maar de artsen zeiden dat dat niet erg is, zo lang hij maar niet 'fluit' als hij ademhaalt. In Portugal was dit waarschijnlijk niet gebeurd omdat het daar nu nog 14 graden is, maar je hebt gelijk dat het er in het ziekenhuis heel anders was gegaan!!! Of we waren gewoon weggestuurd, of we zaten er nu nog en was er geen verbetering.. Brr..
ma 23 jan 2012, 20:25 | door WendyG
Ik dacht ook meteen aan het RS virus. Weet er niet alles van maar wel dat men er vaak voor waarschuwt. Wat een toestanden zeg.... Heel fijn dat het nu de goede kant op gaat !! xxx
ma 23 jan 2012, 20:35 | door femke
Wat een heftige gebeurtenis zeg, pfffff!!!! Geweldig dat hij zo goed geholpen is en hij nu aan de beterende hand is!!!
ma 23 jan 2012, 20:46 | door Dewi's blog
Hmm, ik had er nog nooit van gehoord. Nu er wat meer info over opgezocht Ze schrijven eigenlijk overal dat het superbesmettelijk is via direct contact. Hoop dat T. het niet ook krijgt!
ma 23 jan 2012, 21:11 | door Marije
Volgens mij is het zo, dat iedereen het virus waarschijnlijk wel eens heeft gehad. Alleen merkt niet iedereen er even veel van.
ma 23 jan 2012, 21:19 | door Maaikes_blog
Wat een situatie Dewi! Ik ben heeel blij dat het weer beter gaat met M.! En wat T. betreft, natuurlijk is het niet te hopen dat hij het ook krijgt, maar je weet nu in ieder geval wel wat je moet doen/je te wachten staat. Dus ook dan komt het goed!
ma 23 jan 2012, 22:16 | door Angeliek
Fijn dat het weer goed gaat!!
Wat een spannende intensieve dagen, en wat is ie dan kwetsbaar.... (ongeveer hetzelfde meegemaakt toen mijn dochtertje anderhalf was... je leeft dan echt een paar dagen in een totaal andere wereld). Hopelijk is hij weer snel helemaal opgeknapt en jullie weer bijgekomen van de zorgen en slaaptekort.
di 24 jan 2012, 06:39 | door Tanja. H
Wat een mooie foto, die lachende knul en moeders! Kinderen zijn het vaak snel vergeten terwijl hun ouders nog nabibberen.Die denken vaak: als dit............... of als dat............ Jullie deden het prima, snel naar die kliniek en daarna door naar het ziekenhuis! En mijn man zegt altijd : Als is een toverwoord! Dus probeer niet te piekeren wat had kunnen gebeuren. Normaals, jullie deden het prima!
di 24 jan 2012, 09:59 | door Amara
Nou ja zeg, de gezondheidszorg in Portugal is echt heel goed hoor. Omdat jij niet kon wennen in Portugal is het niet meteen een Derdewereldland
di 24 jan 2012, 11:00 | door Tanja. H
@Amara Dewi's eigen ervaringen met de gezondheidszorg daar waren niet zo goed. Vandaar de reactie's nu.
di 24 jan 2012, 11:29 | door Margjes_blog
Heftig Dewi! Fijn dat het weer beter gaat! Pfff. Altijd zo sneu, een kindje in het ziekenhuis.
di 24 jan 2012, 14:18 | door Dewi's blog
Ik heb hem net zijn laatste steroïden gegeven en hoewel hij nog wat hees is, is hij weer helemaal de oude! Zelfs 'meer' dan de oude, want hij praat nu zelfs meer dan voorheen!

Enne Amara, ik heb geen zin om er een heel lang verhaal van te maken, maar de gezondheidszorg in Faro is uitermate slecht, en ik spreek uit persoonlijke ervaring. Ik was bijna gestorven in het ziekenhuis alleen omdat zij niet de moeite hebben genomen om mijn dossier te lezen om erachter te komen dat ik diabetes heb (en daar ook voor in hun eigen ziekenhuis behandeld werd!!). En dat is slechts een deel van het verhaal, er zijn nog veel meer dingen gebeurd daar.
di 24 jan 2012, 15:42 | door M.
Fijn dat de kleine grote man zich weer beter voelt!
Moet een hele opluchting zijn.

En wat betreft Amara, misschien heeft zij wel een hele goed ervaring gehad met een spannende portugese dokter en wel goede zorg gehad. Iedereen zijn ding. Maar, die mensen die je blog volgen en dus ook daar een deel van hebben meegelezen.... en tsja als ze in een ziekenhuis in Faro niet je dossier lezen terwijl je daar onder behandeling bent etc. dan kan je gerust zeggen dat de zorg daar slecht is!
En @amara daarmee stelt ze overigens niet dat het een derde wereld land is, dat maak je er zelf van!
di 24 jan 2012, 16:44 | door Annabel_nu
Wat fijn dat alles weer goed is! Wat een schrik he, als je kind naar het ziekenhuis moet, bah. Die lachende foto van jullie is schitterend!
wo 25 jan 2012, 02:17 | door KimAnnemarie
Gelukkig gaat het weer beter met hem!! Onwijs leuke foto's!

X
wo 25 jan 2012, 09:37 | door Mipje
Goh Dewi, jullie hebben wel weer wat meegemaakt daar! Wat eng, maar gelukkig goed afgelopen. Je zult je wel machteloos gevoeld hebben.Als je kinderen wat mankeren zou je dat van ze over moeten kunnen nemen he! Arme M. Maar hij staat wel weer heel stralend op de onderste foto! Jij ook trouwens
Ik lees je al best lang, maar dat van die diabetes was me helemaal ontgaan.
Trouwens, hoe zit het daar met de kosten voor de gezondheidszorg? Ik hoop dat je geen gepeperde rekening krijgt voor de luxe kamer en de sushi en dergelijke....
wo 25 jan 2012, 09:40 | door Mipje
enne... steroïden associeer ik altijd met spierballen.....
wo 25 jan 2012, 11:18 | door Tess
Ik dacht dat het rs-virus alleen gevaarlijk was voor kindjes onder een jaar! Mij is verteld dat het bij kindjes boven een jaar verloopt als een 'normale' verkoudheid, maar dus helaas niet bij kleine T. Arm ventje. Gelukkig nu weer helemaal beter!
wo 25 jan 2012, 15:26 | door DeniseM (niet ingelogd)
Lieve Dewinter, ik lees het nu pas. Wat schrikken zeg!
RSV zegt me niks, maar RS hoor je wel eens en dat klinkt nooit leuk. Wat het ook was wat fijn dat jullie goed geholpen zijn en dat het beter gaat!
Superleuke foto's!
wo 25 jan 2012, 15:27 | door Dewi's blog
M: hahaha, wie weet (dat met die Portuguese dokter)

Annabel: het is helemaal goed! En bedankt

KimAnnemarie: bedankt!

Mipje: kids zijn Canadees, en de gezondheidszorg is gratis in Canada! Dus geen rekeningen En ik heb diabetes sinds mijn 11e, dus al een heeeeele tijd..

Tess: ik geloof dat het hier vaker 'fout' gaat met oudere kindjes..
wo 25 jan 2012, 16:16 | door Dewi's blog
Denise: Dewinter!! hahaha

Reageren op dit artikel

* E-mail adres wordt niet getoond.
** HTML niet toegestaan.

Tip! Als je lid bent van Vrouwonline kunnen we jouw gegevens bewaren zodat je makkelijk kunt reageren.
Ga naar Registreren om (gratis) lid te worden of log in als je al lid bent.

Over Dewi

Impulsief is hèt woord om Dewi te beschrijven. Ze besloot dan ook in minder dan een minuut om te emigreren naar Portugal toen ze haar grote (Canadese) liefde ontmoette op vakantie. 1,5 maand na terugkomst van vakantie verhuisde ze en in februari 2010 beviel ze van twee jongetjes en is sindsdien fulltime moeder. Ze geniet van haar jongens maar vraagt zich dagelijks af of ze het nu eigenlijk wel goed doet, wat een goede moeder is en of ze een goede vriendin is. Vlak voor de kerst is het gezin, na iets meer dan twee jaar Portugal, weer geëmigreerd, dit keer naar het mooie en koude Canada. Ze voelde zich hier meteen thuis en hoopt hier een normaler leven op te kunnen bouwen dan ze in Portugal had.

Dewi wordt rusteloos wanneer de dagen te 'normaal' zijn, leest al haar boeken minstens zes keer (de goede boeken zijn al aan hun achttiende ronde toe), wil graag dat iedereen om haar heen blij en gelukkig is, heeft af en toe intense 'clashs' met vriendlief, verlangt af en toe heftig naar Nederland, mist vriendinnen en wordt vrolijk van muziek.

Geregistreerd op	di 13 jul 2010, 08:19
Woonplaats
Beroep	(Freelance) schrijver
Interesses	Muziek (Beatles, Anouk, Linkin Park, RATM, Maria Mena, enz), lezen (Kay Scarpetta, Sophie Kinsella, Feist, Saskia Noort enz), schrijven, restaurants, uitgaan, lekker eten, live muziek
Blog gestart op	di 13 jul 2010, 15:41
Totaal berichten	291
Blogleeftijd	682 dagen

Meer blogberichten van Dewi

Overzicht van alle blogberichten van Dewi

Laatste blogberichten

Joehoe
vr 25 mei 2012, 19:42 | door Dewi's blog | 0 reacties

En het goede nieuws van vandaag is.......... Papapapaaaa: vriendlief heeft zijn rijbewijs gehaald!! Hij had hem laten verlopen toen hij in Portugal was (stom natuurlijk) en hierdoor heeft hij alles hier opnieuw moeten doen: zijn theorie examen en vandaag zijn praktijk. En die heeft hij gehaald! Maar goed ook, door...
Als je wint....
vr 25 mei 2012, 18:47 | door Margjes_blog | 0 reacties

dan wil ik best wel met je mee hoor! ;-) Klik hier Vrouwonline heeft ook een leuke winactie trouwens. Die goodybag ziet er goed uit. Waag je daar ook een kansje? Klik dan even hier. En oh ja, ken je dat verhaal van die wethouder die langs zou komen? Precies. Die kwam dus niet. Tsss...

Toon alle blogberichten Toon alle webloggers