Reageren op dit artikel
** HTML niet toegestaan.
Tip! Als je lid bent van Vrouwonline kunnen we jouw gegevens bewaren zodat je makkelijk kunt reageren.
Ga naar Registreren om (gratis) lid te worden of log in als je al lid bent.
Sinds de geboorte van de jongens zes maanden geleden ben ik kaler en bloeden mijn vingers. Hoewel het niet direct na de geboorte begonnen is, het vinger bloeden nu sinds twee maanden en het kaler worden ietsje langer.
Gelukkig heeft het niks met de horror verhalen te maken die een groep meiden me heel leuk tijdens een etentje toen ik nog zwanger was vertelden. Ze waren ervan overtuigd dat zodra ik bevallen was, mijn tanden zullen uitvallen omdat de baby's al mijn calcium nodig zouden hebben (?), want ze hadden een vriendin die een nicht had en haar buurvrouw haar dochter bij wie dat was gebeurd, dat ik voortdurend in mijn broek zou plassen omdat ik geen controle meer over mijn blaas zou hebben (net als de vrouw van de oom van hun buurman) en ik zou nooit meer mijn oude figuur terug krijgen. Uiteraard is niks van dit waar, maar tijdens mijn zwangerschap was ik aardig bang geworden. Niet dat ik niet kon bedenken dat al die verhalen nogal onwaarschijnlijk waren, maar het was het 'maar toch...'
De reden dat mijn haren tegenwoordig overal te vinden zijn (op de grond, op kleren, in eten, op de jongens, in hun mondjes maar vooral in hun handjes) is dat zodra ik in de buurt kom ze zich in volle overtuiging aan mijn haar vastgrijpen. En het liefst er dan nog een flinke ruk aan geven. Waardoor ze met knuistjes vol met haar eindigen. Mijn haar vast doen helpt niet, dan grijpen ze gewoon het haar dat vast zit. Mijn haar afknippen zou dan ook geen oplossing zijn, tenzij ik net als vriendlief voor kaal ga ;)
De bloedende vingers zijn dankzij de tandjes die M. al met vier maanden had (en nu komen de bovenste tandjes door) en T.met zes maanden (alleen de onderste). En die dingen zijn vlijmscherp! Ze stoppen graag alles in hun mond, ook mijn vingers (wat ik alleen toesta als ze schoon zijn), en weten altijd met hun tandjes door mijn nagelriemen te bijten. Iedere keer denk ik dat dat dus de laatste keer was dat mijn vinger in een mondje ging, maar ze sneaken iedere keer gewoon mijn vinger naar binnen als ik met hun broer/schoonmaken van spuug/whatever bezig ben. Voorlopig zal ik waarschijnlijk dus nog kalend en bloedend door het leven gaan ;)
Impulsief is hèt woord om Dewi te beschrijven. Ze besloot dan ook in minder dan een minuut om te emigreren naar Portugal toen ze haar grote (Canadese) liefde ontmoette op vakantie. 1,5 maand na terugkomst van vakantie verhuisde ze en in februari 2010 beviel ze van twee jongetjes en is sindsdien fulltime moeder. Ze geniet van haar jongens maar vraagt zich dagelijks af of ze het nu eigenlijk wel goed doet, wat een goede moeder is en of ze een goede vriendin is. Vlak voor de kerst is het gezin, na iets meer dan twee jaar Portugal, weer geëmigreerd, dit keer naar het mooie en koude Canada. Ze voelde zich hier meteen thuis en hoopt hier een normaler leven op te kunnen bouwen dan ze in Portugal had.
Dewi wordt rusteloos wanneer de dagen te 'normaal' zijn, leest al haar boeken minstens zes keer (de goede boeken zijn al aan hun achttiende ronde toe), wil graag dat iedereen om haar heen blij en gelukkig is, heeft af en toe intense 'clashs' met vriendlief, verlangt af en toe heftig naar Nederland, mist vriendinnen en wordt vrolijk van muziek.