Reageren op dit artikel
** HTML niet toegestaan.
Tip! Als je lid bent van Vrouwonline kunnen we jouw gegevens bewaren zodat je makkelijk kunt reageren.
Ga naar Registreren om (gratis) lid te worden of log in als je al lid bent.
De jongens zijn dol op water. Niet om te drinken (want dat lusten ze niet, als ik ze water probeer te geven loopt het net zo hard weer uit de mondjes als het erin ging), maar om in te liggen en te zitten. Het dagelijkse badje is dan ook iedere keer dolle pret. Er wordt heftig geschopt, waardoor mama doorweekt is, en met de handjes in het water geslagen. Omdat ik meestal alleen ben als ik ze in bad doe, durf ik ze niet in het grote bad te doen en neem ik de doorweekte kleren, natte tafel en vloer maar voor lief.
Gister besloten we naar het zwembad naast ons huis te gaan. Het was niet hun eerste keer in het zwembad, we hebben het in juni ook al een keer geprobeerd, maar toen leken ze nog niet helemaal door te hebben wat er aan de hand was. Ze dobberden in het water, hielden zich uiteraard aan ons vast, maar er werd alleen serieus om zich heen gekeken. Tijd voor een tweede poging.
De zwembroekjes gingen aan die we van een vriendin uit Nederland hadden gekregen, zonnehoedjes gingen op, de lichaampjes werden ingesmeerd en met een stapel handdoeken alsof we uren in plaats van minuten zouden blijven gingen we op pad. We gingen in het kinderbadje zitten, waar de jongens zelfs konden staan zonder koppie onder te gaan. Niet dat we ze zomaar lieten staan zonder ze vast te houden, maar toch. En een lol dat ze hadden!! Het geschater en gilletjes van plezier waren in de verre omtrek te horen. M. moest op en neer 'springen' in het water, T. was heftig aan het schoppen. Het was geweldig. Nu ben ik toch weer blij dat we een huis met zwembad hebben gehuurd :)
Impulsief is hèt woord om Dewi te beschrijven. Ze besloot dan ook in minder dan een minuut om te emigreren naar Portugal toen ze haar grote (Canadese) liefde ontmoette op vakantie. 1,5 maand na terugkomst van vakantie verhuisde ze en in februari 2010 beviel ze van twee jongetjes en is sindsdien fulltime moeder. Ze geniet van haar jongens maar vraagt zich dagelijks af of ze het nu eigenlijk wel goed doet, wat een goede moeder is en of ze een goede vriendin is. Vlak voor de kerst is het gezin, na iets meer dan twee jaar Portugal, weer geëmigreerd, dit keer naar het mooie en koude Canada. Ze voelde zich hier meteen thuis en hoopt hier een normaler leven op te kunnen bouwen dan ze in Portugal had.
Dewi wordt rusteloos wanneer de dagen te 'normaal' zijn, leest al haar boeken minstens zes keer (de goede boeken zijn al aan hun achttiende ronde toe), wil graag dat iedereen om haar heen blij en gelukkig is, heeft af en toe intense 'clashs' met vriendlief, verlangt af en toe heftig naar Nederland, mist vriendinnen en wordt vrolijk van muziek.