Reageren op dit artikel
** HTML niet toegestaan.
Tip! Als je lid bent van Vrouwonline kunnen we jouw gegevens bewaren zodat je makkelijk kunt reageren.
Ga naar Registreren om (gratis) lid te worden of log in als je al lid bent.
Omdat het hier zo heet is, hebben onze jongens bijna nooit kleren aan. Ze zijn altijd alleen in een luier gekleed tenzij we het huis verlaten. Dan hijsen we ze in de schattigste kleine outfitjes, meestal hetzelfde maar verschillende kleuren :) Of dezelfde shirtjes maar andere broekjes. Ik weet dat er een hele discussie over gaande is in de wereld ('het zijn twee verschillende individuen, ze moeten daarom ook verschillende kleren aan!') maar wij vinden het schattig.
Goed, luiers dus. Ze hebben alleen een luier aan en lijken het allemaal prima te vinden. En ik had er ook geen problemen mee. Tot vanochtend. Want toen ik de jongens uit bed wilde halen (ze waren al even wakker maar kunnen zichzelf gelukkig goed vermaken als ze wakker worden) lag T. lief naar me te lachen. Maar zijn beddengoed was niet meer stralend wit zoals het de laatste keer was toen ik het zag. Meneer had in de nacht zijn luier uitgetrokken. Nadat hij er een grote boodschap in had gedaan. Daarna heeft hij nog lekker rond gedraaid in zijn bed. En in de luier. Met dank aan de aardappel-wortel hap de dag ervoor waren zijn bedje en een gedeelte van zijn lichaam oranje bruin geworden... Zelfs zijn gezichtje had een verdachte oranje gloed.
Vanaf nu heeft T. behalve zijn luier dus ook een broekje aan.
Impulsief is hèt woord om Dewi te beschrijven. Ze besloot dan ook in minder dan een minuut om te emigreren naar Portugal toen ze haar grote (Canadese) liefde ontmoette op vakantie. 1,5 maand na terugkomst van vakantie verhuisde ze en in februari 2010 beviel ze van twee jongetjes en is sindsdien fulltime moeder. Ze geniet van haar jongens maar vraagt zich dagelijks af of ze het nu eigenlijk wel goed doet, wat een goede moeder is en of ze een goede vriendin is. Vlak voor de kerst is het gezin, na iets meer dan twee jaar Portugal, weer geëmigreerd, dit keer naar het mooie en koude Canada. Ze voelde zich hier meteen thuis en hoopt hier een normaler leven op te kunnen bouwen dan ze in Portugal had.
Dewi wordt rusteloos wanneer de dagen te 'normaal' zijn, leest al haar boeken minstens zes keer (de goede boeken zijn al aan hun achttiende ronde toe), wil graag dat iedereen om haar heen blij en gelukkig is, heeft af en toe intense 'clashs' met vriendlief, verlangt af en toe heftig naar Nederland, mist vriendinnen en wordt vrolijk van muziek.