Tweeling

Iedereen heeft het erover hoe 'druk' je het moet hebben als je een tweeling hebt, maar volgens mij denken niet veel mensen erover na hoe leuk het moet zijn. Niet alleen voor ons (twee kleine jongetjes die naar je lachen!), maar vooral ook voor de jongens. Hoe leuk moet het wel niet zijn om een broer te hebben die (op een minuut na) even oud is als jij bent, je beste vriend om alles mee te delen.

Als ik 's ochtends binnen kom (ze slapen in aparte bedden die tegen elkaar aan staan), liggen ze meestal naar elkaar toe gedraaid door de spijlen naar elkaar te lachen. Als ze op het speelkleed liggen, kijken ze naar elkaar, lachen ze (hardop) naar elkaar, spelen ze met hetzelfde speelgoedje. Als eentje begint te huilen dan hoeft de ander maar even zijn aandacht te trekken door een kreet te slaan en de eerste stopt met huilen. En nu zitten ze ook naast elkaar :) (ik zet ze naast elkaar, maar toch) Het domino-effect is nog wel aanwezig (ze vallen tegen elkaar aan of een valt maar probeert zich vast te houden aan de ander zodat ze uiteindelijk allebei omvallen), maar het is zo schattig om te zien (zie foto). Ik weet niet wat er gaat gebeuren als ze kunnen kruipen (zullen ze achter elkaar aan gaan? Naar elkaar toe kruipen?) of lopen, maar volgens mij zullen ze ook dan het nog steeds geweldig vinden om een tweelingbroer te hebben.