Zwanger!

Zoals jullie onderhand wel weten waren de jongens niet echt gepland. Toch wist ik meteen dat ik zwanger was. Ik voelde het, ik wist het.

Toen we elkaar net hadden leren kennen hebben we allerlei leuke dingen gedaan, zoals tripjes naar Lissabon en Sintra. In Lissabon besloten we spontaan om daar te overnachten en omdat ik geen kleren mee had genomen, kocht ik bij H&M een jurkje (zonder het eerst te passen, dat was toentertijd mijn strategie) en ondergoed. Pas toen we 's avonds laat in het pension aankwamen, kwamen we er pas achter dat we helemaal niet aan tandenborstels hadden gedacht. Het pension was ook niet zo rustig als we hadden gehoopt. Het pension zat in een gebouw waar ook 'gewone' appartementen zaten en in het huis direct onder ons werd een groot (en vooral luid) feest gegeven. Door de zware bas werden we bijna ons bed uit gebonkt. Dit feest ging door tot 6 uur 's ochtends. We moeten eigenlijk om 10 uur uitchecken, maar we zijn lekker blijven slapen tot een uurtje of twee en hebben maar de helft van de prijs betaald, waar de eigenaar niet echt blij mee was. Maar goed, terug naar het jurkje :) Het was een schattig paars kort jurkje met een flinke decolleté. Maar toen ik in de spiegel keek, leek er wel of alles aan mij en de jurk uitriep: 'Zwanger!' Volgens de latere testen was ik toen vier dagen zwanger, dus uiteraard was er nog niks te zien. Mijn vriend zei dat ook iedere keer "Dat kan helemaal niet," wanneer ik het erover had. En ik dacht dat hij gelijk had. Het kon ook helemaal niet, het zat vast allemaal in mijn hoofd en over twee weken zou ik gewoon ongesteld worden.

En zelfs met al deze voorgevoelens dacht ik dat ik me een week verrekend had toen ik niet ongesteld werd. 'Ik zal het wel verkeerd in mijn agenda hebben gezet,' dacht ik. Maar het vreemde was dat ik ook helemaal geen krampen had. Ik ging iedere tien minuten naar de wc om een blik in mijn onderbroek te werpen, maar er kwam niks. Naarmate de dagen voorbij gingen, werd ik steeds zenuwachtiger. Ik belde mijn vriendin om om advies te vragen en we waren het erover eens dat als ik maandag (dat zou de volgende dag zijn) nog steeds niet ongesteld was geworden een zwangerschapstest zou doen. Maar juist toen we dat besloten, kreeg ik het opeens op m'n heupen. "Nee," zei ik. "Ik ga nu naar de supermarkt. Ik bel je wel als ik de uitslag heb." Ik dronk een paar glazen water voordat ik naar de supermarkt liep (want ik wilde wel kunnen plassen als ik weer thuis was) en nam voor de zekerheid twee testen mee naar huis. Het zou een minuut duren voor de uitslag, maar op mijn staafje was na minder dan tien seconden al een plusje te zien. Ik schrok me dood. 'Dat kan niet,' dacht ik. 'Dit is vast het testvenster en ik heb ze door elkaar gehaald.' Maar na het nog een keer bestuderen van de gebruiksaanwijzing (ik vertrouwde de verpakking niet meer) bleek dat het echt het uitslagvenster was. Nog altijd geloofde ik het niet en deed de volgende test. Bij deze kwam nog sneller een plus tevoorschijn. In paniek belde ik mijn vriendin op. "Ik ben zwanger!" schreeuwde ik hysterisch, voordat ze zelfs maar 'hallo' kon zeggen.

Goed, en the rest is history. Inmiddels zijn we 14 maanden verder en hoor ik de jongens gillen (van plezier. Of misschien verveling. Maar het is geen gehuil) in hun slaapkamer. Wat kan iemands leven snel veranderen.


Op de foto was ik 32 weken zwanger.. En omdat ik hem ook verkleind heb en het origineel niet meer heb, kan ik mijn hoofd er niet opkrijgen :D Daarom in twee gedeeltes, mijn hoofd is te zien op het kleine fotootje op de overzichtspagina :D hehe