Loterij

Oh joh! Wat een ellende. Ik had ook niet in de gaten dat het al 8 maanden was ... hoe hou je het vol ...

En ... hoe kan het toch dat er na 8 maanden nog steeds geen zicht op werk en meer inkomen is? Ik wil geen commentaar leveren hoor want daar zit je al helemaal niet op te wachten maar het duurt zo lang allemaal en je klinkt zo ongelukkig!

Heeeeeeel veel sterkte met alles. Ik hoop echt dat er binnenkort wat gaat veranderen en jullie een leven op kunnen gaan bouwen met jullie gezin.

Huilen maakt trouwens niemand mooier hoor .... Misschien wel goed om je vriend eens te laten zien hoe ongelukkig en moedeloos jij je voelt.

Warrig stuk want ben gewoon aan het werk maar wilde even reageren ....

ik hoop dat jullie n.a.v. deze huilbui een goed gesprek hebben gehad, je vriendlief nu ***domme een schop onder zijn k*** hebt gegeven dat hij een fatsoenlijke baan moet gaan zoeken waardoor er een fatsoenlijk inkomen is waardoor jullie een huis kunnen huren en jullie wegkunnen bij. Ik hoop van harte dat je hem hebt kunnen duidelijk maken dat de manier waarop je schoonmoeder met je omgaat (de M van moeder mag vervangen worden in een L vanuit mijn perspectief maar die discussie is hier al een keer geweest) en dat hij daar iets aan gaat doen. Daarnaast hoop ik van harte dat jij nu echt hebt gezegd hoe jij je voelt zonder doekjes, tactisch of wat dan ook en dat je al je frustratie eruit hebt gegooid. Jullie samen iets van een plan hebben gemaakt en daar samen vol goede moed tegen aan gaan.

Goed mocht dat allemaal niet het geval zijn, dan hoop ik dat het huilen je oplucht, je wat adem ruimte geeft, een knuffel van vriendlief en weer wat energie om je schouders eronder te zetten en weer verder te gaan. Het komt goed meid, wat goed dan ook mag inhouden.
knuffel!

M: ik ben een trut. Ik WEET dat ik gewoon boos op hem moet worden, moet zeggen 'WTH ben je nu eigenlijk aan het doen, jij bent degene met een werkvergunning denk je niet dat je daar ook even iets mee moet doen en ervoor moet zorgen dat jouw gezin een eigen huis heeft' maar de laatste keer dat ik dat deed zorgde het niet alleen voor een enorme ruzie, maar heeft het ook niet voor meer werk gezorgd. Dus ik heb nu een beetje een 'waarom zou ik dat doen?'-gevoel. Ik ga nu zelf maar op zoek naar zwart werk (sst, niet verder vertellen) omdat mijn werkvergunning nog minstens 20 maanden (!!!!) op zich laat wachten..

Miona: Het inkomen is beter geworden, want nu doen we onze eigen boodschappen etc en we zouden zelfs huur kunnen betalen, maar we kunnen geen woning vinden die in ons budget past en niet in een buurt staat waar voortdurend mensen worden neergeschoten :s En ja, op dit moment ben ik ook echt mega ongelukkig, ik snap niet waarom er tegen mij gesnauwd moet worden, ik kan het niet van me afzetten, ik voel me hier niet thuis en op mijn gemak, het is duidelijk te merken dat we hier niet meer welkom zijn maar wat kan ik eraan doen, het zijn niet bepaald de ingrediënten voor een gelukkig bestaan. Ik doe nog steeds mijn best, ik zoek nog steeds naar oplossingen maar af en toe geef ik toe aan het moedeloze gevoel en zie ik het niet meer zitten.. Bah..

pfft meid, ik snap heel goed dat je het niet meer ziet zitten.
En aan hoe je in elkaar zit kan ik niks veranderen, dus of je een trut bent dat is aan jezelf en blijkbaar voel jij je nu zo. Maar aarom ga je nu weer werk zoeken? Dan los je weer alles voor hem op! Het is toch ook zijn gezin? Al gaat hij maar 3 dagen in totaal 12 uur bij de fastfood keten werken of bij de vuilnisdienst of in welke sector er ook werk is! Schrijf hem desnoods een brief, een enorme ruzie is niet leuk.. klopt maar dit wel dan? Hij moet ook dingen oplossen nu wordt alles voor hem gedaan en kan hij een beetje muziek blijven spelen en flierefluiten laat hem in g***naam is zichzelf overeind hijsen en een plan maken voor die super muzikale doorbraak en tot daarin verwerken wat hij tot die tijd gaat doen en wat hij gaat doen als die doorbraak er niet komt...

En even reageren op dat gevoel van waarom zou ik dat doen gevoel??? Nou omdat je voor jezelf op moet komen, omdat jullie samen een relatie hebben die jij in elk geval wilt laten werken. Omdat je verwachtingen hebt van je relatie, omdat je een bepaald leven wil met je kinderen en omdat jij je dood en dood ongelukkig voelt! Daarom zou je dat doen en ga nou is niet voorbij aan dat gevoel door zelf iets te zoeken, want daarmee los je het probleem niet op! Wanneer ga jij is meetellen meid! Je kinderen heb er straks niks aan als hun moeder ingestort is doordat ze het allemaal niet meer aan kon omdat ze ongelukkig is en heimwee heeft. En laat ik de rest nu maar even voor me houden... maar je begrijpt mijn punt hopelijk..

Nogmaals heel veel sterkte!

Ik begrijp je punt en ik heb ook een tijd lang gedacht dat ik het niet voor hem op wil lossen, maar nu denk ik: ik ga het voor mezelf oplossen en mijn kinderen, niet voor hem. Als hij het niet kan, dan doe ik het wel. Ik ben niet zoals hij, dat ik alleen maar op mijn kont blijf zitten en wacht dat iemand anders met de oplossing komt/een werkaanbieding. Ik vind het zelf wel. Bovendien kan ik nooit fulltime werken zonder vergunning, dus een oplossing is het niet, maar hulp zeg maar. Wat ook wil zeggen dat ik ein-de-lijk mijn eigen geld heb en dus ik minder schuldgevoel heb wanneer ik iets voor mezelf moet kopen.. En ik ben ervan overtuigd dat hij dat helemaal niet zo relaxed vindt, maar dat hij het heel vervelend gaat vinden dat ik heb moeten helpen geld te verdienen..

Omgekeerde psychologie... kan ook goed helpen tenminste als iemand daar gevoelig voor is! Hoop dan van harte dat je snel iets hebt, wat je leuk vind, wat je goed doet en waar je blij van gaan worden.
Heel goed dat jij je ding goed doen voor je gezin, waarvan ik hoop dat het snel weer gaat voelen als jullie gezin.
En daarnaast hoop ik toch dat je ooit met iets van een webwinkeltje begint met die crea horloges en spijkerbroek dingen etc.!

Oh Dewi, wat een ellende meid!
Maar vergis ik me nu, of heb ik een deja-vu? Ik kan me deze discussie over jouw onmacht en het weigeren van je vriend om werk te zoeken, nog goed herinneren.
Je bent er dus in die maanden daarna helemaal niks mee opgeschoten toch?
Hij voert nog steeds niks uit, behalve muziek maken, waarbij de grote doorbraak uitblijft, en jij moet het maar oplossen?
Dat is toch echt de omgekeerde wereld; hij heeft een werkvergunning en jij toch niet? Moet jij dan in het zwart wat gaan doen? NEE DUS!!!
Ik ben het met de vorige schrijfster eens: een schop onder zijn kont geven en laat hem zijn verantwoordelijkheden maar eens gaan nemen.
Ik kan het niet uitstaan dat jij zo ongelukkig bent nu....en hij dus niks doet!

Laat het duidelijk zijn; ik gun jou samen met 'vriendlief' een lang en gelukkig leven; maar dan moet het toch echt nu wel veranderen!
Je schrijft dat hij het heel vervelend vindt dat jij nu geld gaat verdienen....weet je het wel zeker???
Je gaat het niet alleen voor jezelf en je kindjes oplossen, maar ook voor hem. Lekker gemakkelijk, kom op zeg!

Ik wens je heel veel wijsheid en kracht!

Die schoonmoeder en jij ook weten dat het bIj hem ene oor in en andere oor weer uit is, en daarmee komt haar frustratie bij jou te liggen... Ongelofelijk hoe ze omgaat met je... Als ik vrijdag een prijsje zou winnen, zou je zo drie vliegtickets krijgen. Ik zou wel even langs willen komen om je schoonmoeder en je vriend figuurlijk met hun koppen tegen mekaar aan te slaan. Ik ken de arbeidsmarkt bij jullie (NS?) niet, maar hier in BC is ie niet best. Toch heb ik wel kunnen werken. Maarja, jouw vriend wil dat gewoon nog niet... Ik hoop dat hij door je totaal te verwachten huilbui toch na gaat denken... Heel veel liefs. Was er maar een pilletje tegen heimwee!

O, Dewi, wat vervelend allemaal!

Kunnen we een actieplan maken? Op je vriend heb je (helaas) niet zoveel invloed..

Tips:
Win extra informatie in over de werkvergunning die nog 20 maanden op zich laat wachten, volgens mij moet dat sneller kunnen..

Stop met het opruimen van de afwastroep van schoonouders. De situatie is voor niemand prettig, behalve misschien voor jouw vriend. Ook jouw schoonouders willen duidelijk een andere situatie, maar dat geeft ze niet het recht je zo te behandelen. Weet je zeker dat ze van jou verwachten dat je opruimt/ de was doet/ etc? Hebben ze het aangegeven? Natuurlijk kun je een bijdrage leveren aan het huishouden, logisch ook: je woont immers bij ze, maar je hoeft je niet als een sloofje te laten behandelen. Stop daarmee! Je bent meer waard. Je verdient meer. Je verdient meer van je vriend, je verdient meer van schoonouders, maar je verdient vooral meer van jezelf! En jouw kinderen verdienen een moeder die zich niet zo laat behandelen door vriend, schoonouders, en wienogmeer..

Is solliciteren in Nederland al een optie voor je? Ik kan me voorstellen dat je bijvoorbeeld voor callcenterwerk ook telefonisch aangenomen kunt worden. Nee, dat is niet je ideale baan, maar dan kun je wel weer naar Nederland en lekker werken(niet alleen voor het geld, maar ook voor contacten búiten (zijn) familie).

Dewi, het maakt geen ene bal uit wat wij hier allemaal zeggen. En ik denk dat we allemaal wel dat deja vu gevoel hebben. En we kunnen praten als Burgman tegen je, het heeft echt geen zin. Ook niet als we proberen je een hart onder de riem te steken.

Het enige wat zin heeft, is dat je eerlijk tegen jezelf moet gaan zijn en kiezen voor jezelf en je kinderen. Wat voor leven wil je je kinderen geven? Zie je daar een beeld bij voor je, wat is dan de weg daar naar toe? En kun je dat op deze manier bereiken? Wil je dat op deze manier bereiken? Hoeveel langer wil je nog doormodderen? Merken je kinderen iets van de ruzies? Misschien maken jullie geen ruzie waar ze bij zijn, maar onderschat kinderen niet, hoe jong ze ook zijn. Kinderen voelen spanning in huis als geen ander.

Het ideaalplaatje van een gezin is natuurlijk papa mama kids, maar daarnaast zijn er ook nogal wat even belangrijke randvoorwaarden en dat ouders in staat zijn hun gezin te onderhouden is wel een hele belangrijke!

Ik heb geen idee hoeveel familie je hebt in Nederland en wat ze voor je kunnen betekenen, maar mocht het er financieel in zitten dan zou ik zeggen probeer bij hen tickets los te krijgen voor jou en je jongens en wegwezen daar. Al was het alleen maar om zelf bij te komen, bij te tanken. En misschien ook wel om het statement richting je 'vriend' te maken dat het nu gewoon klaar is en dat je wel weer terugkomt als hij daadwerkelijk in staat is om voor zijn gezin te zorgen. Want darling, we hebben nu echt wel vaak genoeg gelezen dat hij 'er iets aan gaat doen', om vervolgens weer een verhaal van je te lezen waar je nekharen van overeind gaan staan.

Tis niet bedoeld om je af te zeiken, echt niet. Ik hoop dat je het kunt opbrengen om naar jezelf toe eerlijk te zijn over je verwachtingen of er echt iets gaat veranderen en dat je durft te kiezen voor jezelf en je kinderen, wat die keuze dan ook moge zijn.

Wat een nare situatie is dit. Zo hoopvol naar Canada vertrokken, misschien had je t in Portugal wel beter, achteraf. Daar kon je je familie tenminste nog zien af en toe. Dit bedoel ik niet absoluut niet verkeerd, maar je hebt er weinig aan gewonnen
in Canada tot nu toe. Sterkte en wijsheid gewenst!!

Ik 'ken' je alleen maar door hier mee te lezen en ben me er goed van bewust dan je dan maar een beperkt beeld krijgt. Maar toch, deze situatie houdt niemand lang vol. Vriend'lief' ziet toch ook wat dit met jou doet? Hij wil misschien wel met je praten maar ondertussen laat hij je wel doodongelukkig worden door gewoon NIETS te doen. Oei, ik zit me hier echt boos te maken. Ik begrijp het gewoon niet, in een relatie wil je toch dat de ander (en jijzelf) gelukkig bent... Ik snap dat opgeven niet makkelijk is, helemaal niet met 2 kinderen maar is het misschien niet tijd om te erkennen dat dit niet de juiste man voor je is? (En ik weet dat zoiets niet makkelijk is. Het koste mij 3 jaar en dat was zonder kinderen...) Sterkte!

Ooooooh het heeft mij tien jaar gekost! En dat was ook zonder kinderen!

Maar goed, het is niet aan ons om voor jou te bepalen of dit wel of niet 'de' man is. Zoals ik al zei, een gezin met mama en een papa is natuurlijk ideaal voor de kinderen, maar dan moet er wel een goede basis zijn en randvoorwaarden zoals voor dat gezin kunnen zorgen.... Dus ik hoop dat je vooral voor je jongens de juiste keuze (dwz jouw juiste keuze) kunt maken en dat je dit snel kunt doen. Kinderen, hoe jong ze ook zijn, voelen dit soort spanningen in huis. En dat is niet goed voor ze. Echt niet.

Ik kan mij alleen maar aansluiten bij wat er al gezegd is.

Ik vind het heel goed dat jij wel de schouders eronder zet en wilt werken. En dat is je volste recht maar daardoor neem je misschien wel de "noodzaak" weg voor hem om (meer) te gaan werken. Kan je anders proberen bij je oude werkgever of je daar weer aan de bak kan? Dan kan je hem zeggen: ik heb een baan en die is NL en deze kans pak ik.
Wat zou je doen als je de loterij zou winnen? Vaak zijn die dingen de zaken wat je diep in je hart heel graag wil en nu niet kan/durft. Maar waar een wil is is een weg. En dat zit in jezelf en je bent echt sterker dan je denkt!

Dewi, wanneer dringt het tot je door dat je vriend'lief' niet de juiste voor je is. Als hij van jou en de kinderen hield zou hij zich kapot zoeken naar een baan en een onderkomen. Hij houdt alleen van zichzelf en ik ben bang dat dit niet gaat veranderen. Je zit in een impasse en jij alleen bent degene die jezelf eruit kan halen en niemand anders. Zoals sommigen hier al zeiden: probeer in godsnaam geld voor drie tickets bij elkaar te krijgen (als je mijn dochter was zou ik mn hele handel verkopen om geld voor tickets bij elkaar te krijgen)en ga naar HUIS. Doe dit nu voor jezelf!! Je eigenwaarde is onderhand tot 0 gereduceerd en je blijft je vriend maar verdedigen. Hij maakt je kapot, zie dat in! En kop op!! Je kunt het!!

Knuffel, sterkte en hopelijk supersnel een eigen huis voor jullie!! En werk voor jou, heerlijk als je ook je eigen ding kunt doen en eigen geld hebt. Volhouden en blijf zoeken naar je eigen plekje, heeeeeel veel geluk stuur ik mee .............................

Je vriend en jij hebben volgens mij heel uiteenlopende ideeen hoe je wilt leven. Hij heefd een houding van we zien wel waar het schip strand. Jij wilt meer zekerheden, vooral voor de jongens.Of jullie daar een voor iedereen aanvaardbaar compromie in bereiken betwijvel ik.Je heb al zoveel geprobeerd, ervoor gevochten en je komt geen steek verder.Opgeven is geen nederlaag, beter ter halve gekeerd dan ter hele verdwaald.Heel veel sterkte en wijsheid Dewi

De vorige x was er ook nog onzekerheid over de situatie van de kinderen, iets met nationaliteit.
Ik vind een klein beetje dat het misschien wel helpt als je zwart werkt...misschien wat andere mensen zien enzo, het mag niet, wat is de consequentie als je gesnapt wordt? Het lijkt me een al met al rotte situatie...heel veel succes en sterkte.

Alles is al gezegd door mijn voorgangers..... Maar ik heb nog steeds het idee dat het niet tot je door wil dringen. Ik probeer het nog 1 keertje dan:

Bel je ouders/familie, laat hen tickets voor je regelen en stap met de jongens op het vliegtuig! Maak voor eens en altijd een statement naar je vriend toe dat je dit gedrag niet langer accepteert! En noem hem alsjeblieft geen vriendlief meer, want die bijnaam verdient hij dus echt niet!

Hi Dewi,
Er zijn professionele, free-of-charge instanties in Canada die je (praktisch ook) kunnen helpen. Zo doorgaan kost je teveel, maar dat voel je zelf natuurlijk ook. Kijk eens op http://www.thans.ca/Content/FindShelter
of een andere site die relevant is voor jouw woonplaats.
heel veel succes en het komt goed, maar je moet echt handelen nu...
hug

Jeetje, wat zijn jullie reacties moeilijk te voorspellen! Toen ik dit blogje schreef dacht ik dat iedereen zou zeggen 'jeetje, wat een stomme schoonMoeder heb je zeg!' maar dit lijkt aan bijna iedereen voorbij te gaan.

Even voor de duidelijkheid: vriendlief en ik maken geen ruzie, niet waar de jongens bij zijn maar ook voor de rest eigenlijk niet. Het is niet dat we boos op elkaar zijn of niet met elkaar op kunnen schieten of wat dan ook. Dus geen zorgen hierover of hoeveel de kinderen oppikken. SchoonMoeder en ik hebben meer mot met elkaar dan vriendlief en ik.

Het volgende: vriendlief werkt wel meer dan eerst, of in ieder geval in meer barren. Eerst hadden we helemaal geen geld om boodschappen van te betalen, nu doen we al maanden zelf onze boodschappen en kunnen we zelfs huur betalen. Alleen net niet wat we willen, dat is net even buiten ons bereik. Huren zijn hier (vind ik) hoog, voor een 3 of 4 kamer woning met tuin in een veilige buurt betaal je 1500 per maand ex g/w/l dat meestal neerkomt op zo'n 200 - 300 dollar per maand. Met boodschappen en rekeningen erbij is dat voor ons niet te doen. Ik wil niet zeggen dat ik niet vind dat vriendlief hard op zoek naar werk moet gaan en desnoods bij Tim Hortons moet werken!!!! Dat vind ik wel. Maar de situatie is dus al beter dan een paar maanden terug.

Ook nog: hij wacht niet op een doorbraak in de muziek, hij heeft geen wilde dromen over internationaal beroemd worden oid. Hij wil gewoon in wat meer barren werken dan nu. Daar 'wachten' we op.

En ik heb gewoon heimwee. Superheimwee. En als we niet bij schoonMoeder hadden gewoond maar ons eigen huis en leven hadden, dan had ik vast wat minder heimwee. Ik kan deze situatie gewoon niet uitstaan, ik voel me zo machteloos want ik zit in haar huis en zij heeft ons zoveel maanden onderhouden, dat ik niet vind dat ik iets negatiefs tegen haar mag zeggen. Zo van 'houd je mond, stom mens'. En dan denk ik verlangend naar mijn eigen moeder en land waar ik gewoon kan werken en vrienden heb etc. etc. En ik weet gewoon niet hoe IK hier iets aan kan doen, want vriendlief heeft blijkbaar geen zin oid om meer te werken. En ik heb geen zin meer om op hem te wachten. Dus dan doe ik het zelf wel.

Maaaarr iedereen: heel erg bedankt voor de reacties, de steun en de adviezen! Ik waardeer het!

Ik ga geen commentaar leveren, alles is al gezegd.
Ga je wel heel veel sterkte en wijsheid toewensen

Dewi,

Ik reageer bijna nooit, maar wil je nu heel veel sterkte wensen. Ik kan me zo voorstellen dat je vind dat je niet tegen je schoonmoeder mag klagen, want voor haar is het vast ook niet makkelijk om een heel gezin in huis te hebben. Maar natuurlijk helpen haar manieren en verwachtigingen niet echt om je thuis te laten voelen, terwijl je verder weinig kan ondernemen en niet eens een eigen plekje hebt om je terug te trekken. Is het misschien een idee om tijdelijk een kleiner huisje te zoeken, al is het maar een twee kamer appartementje in een niet fantastische maar wel veilige buurt. Dan kunnen jullie vanuit daar verder opbouwen. Want natuurlijjk heb je nu megaveel heimwee, maar je eigen plekje helpt vast al iets.

Heel veel sterkte en succes!

Tjemig, wat een ellende ... Kunnen jullie niet in een kleine flat gaan wonen? Gewoon om ergens te beginnen en om je eigen plekje te hebben? En wat ik niet helemaal begrijp - er moet toch wel een baan zijn voor jouw vriend? Een ploegendienst o.i.d.? Al is het maar om tijdelijk genoeg inkomen te genereren?
STERKTE!

Oh for crying out loud, voor mijn part bij de McDonalds ofzo! IETS!

Hoi Dewi, ik reageer eigenlijk nooit maar nu toch eens wel. Emigreren (ver weg) wordt toch vaak onderschat. Wij wonen al jaren in het buitenland (met kinderen) waarvan ook een aantal jaar in Amerika. Wat ik er van geleerd heb is vooral dat als je relatie niet goed zit je vooral NIET moet gaan emigreren want juist dan ben je totaal op elkaar aangewezen en als het niet goed zit in je relatie komt dat er geheid vroeg of laat uit. Je ziet dan ook veel expats en/of andere emigranten scheiden, meer dan gemiddeld. Eigenlijk net zoals je veel mensen een scheiding zit aanvragen als ze net terug zijn van vakantie.....
De heimwee komt daar waarschijnlijk ook grotendeels vandaan alhoewel dat ook wel de kop kan opsteken als alles op rolletjes loopt - sprak zij uit ervaring...
Misschien was het achteraf toch niet zo'n goed idee om naar Canada te verhuizen en hadden jullie (of jij+kids) beter naar NL kunnen verhuizen.
Ik hoop voor je dat het nog gaat lukken allemaal maar soms is het slim om de balans op te maken en een échte beslissing te nemen in plaaats van zomaar door te modderen.
Sterkte!

Je blijft hem wel verdedigen hè? Je zegt dat jullie geen ruzie maken, maar in je blog schrijf je dat jullie een mega ruzie kregen, toen je voor het eerst ter sprake bracht dat hij werk moest zoeken.... Of begrijp ik het nou niet?
Dus wil je dat niet weer aan hem vragen kennelijk, bang dat het weer zo'n heisa wordt.
UIteraard zit je in een heel lastige situatie en ik zou zeker niet met je willen ruilen, maar kom op Dewi....doe iets!
Het is gemakkelijk praten voor ons hier; maar we hebben het beste met je voor en misschien omdat wij op afstand zitten, zien we wél heel duidelijk hoe de zaken ervoor staan.
Ik ben het met de anderen eens; probeer je familie in te schakelen en ga naar Nederland met je zoontjes.... en als je vriend dat geen probleem vindt, weet je toch genoeg...

Jeetje Dewi. Wat een ellende. Maar als ik lees dat jullie net niet genoeg geld hebben om in een fatsoenlijk huis te wonen dan is het toch niet heel veel moeite voor je vriend om misschien 2 of 3 dagen overdag ergens te gaan werken. Dat zou wellicht al voldoende zijn om bij je schoonouders weg te kunnen gaan.

Als jij dat niet wil, of zelf niet inziet dan wordt het inderdaad tijd dat je beslist waar jullie toekomst samen ligt. Niet bij je schoonouders in Canada lijkt me in elk geval...

Ik begrijp ook dat je schoonmoeder niet de makkelijkste is maar ik begrijp haar frustratie ook wel na acht maanden. Ze was er waarschijnlijk ook niet vanuit gegaan dat er zolang vier mensen extra in haar huis zouden wonen. De omstandigheden waarin jullie elkaar nu leren kennen zijn gewoon verre van ideaal.

Ik lees je blog al vanaf het begin en je kunt iedere keer al voorspellen hoe het verloopt.
Jij voelt je ellendig, zegt (huilt, schreeuwt) tegen je vriend (noem hem alsjeblieft geen vriendlief meer) dat hij moet aanpakken, hij steekt in gedachten zijn middelvinger naar je op, je verdedigt hem tegenover de buitenwereld en schrijft na een dag of wat weer een hoeraverhaal (we zijn nog zo verliefd, hij heeft met de kinderen gewandeld). En dan is het weer wachten op de volgende ellende. Maar er verandert niets.

Wat je schoonmoeder doet kan niet door de beugel, je vriend is een slappe zak dat hij dit laat gebeuren (als het zo vaak gebeurt, waar is hij dan al die keren?) en hij heeft niet de guts om wat aan de situatie te doen. Vanuit het standpunt van je schoonmoeder kan ik de irritatie ook wel begrijpen. Waarschijnlijk had ze in gedachten dat het inwonen tijdelijk was, jullie een eigen leven op poten gingen zetten en dat jullie er voor zouden gaan. In plaats daarvan zit ze al 8 maanden met een heel gezin op haar lip, is het ook gedaan met haar privacy en ziet ze er ook geen einde aan komen. Ik praat haar gedrag niet goed maar kan me wel voorstellen dat ze onderhand ook overspannen is.

Het lijkt wel of je gebrainwashed bent dat je dit allemaal normaal vindt, alsof je hersenen afgestompt zijn en je de dingen niet meer helder kan bekijken. Even was je bij de les toen je vriend uit Nederland overkwam maar nu lijk je weer volkomen in een lithargie te zijn ondergedompeld.

Ga weg daar en zorg dat je zoontjes een fatsoenlijk leven krijgen en een goed voorbeeld. Bouw een leven op in Nederland, jouw vriend gaat het in Canada in ieder geval niet voor jou regelen.

Wel zal je wat actie moeten ondernemen. Bij de vorige crisis had een een groot aantal vragen die nog onbeantwoord waren (paspoorten kinderen enz). Heb je dat allemaal al eens uitgezocht? Ik zou er in ieder geval eens mee beginnen zodat je spijkers met koppen kunt slaan als je zover bent.

Ik heb medelijden met je, rot situatie waar je met je kinderen in zit maar je zult zelf het heft in handen moeten nemen om het te veranderen.

Eens met nelli...
Van een afstande en dus op basis van wat je schrijft, lijk je alles maar te pikken van hem en is e eigenwaarde naar mijn idee aardig gedaald.
As hij dan eindelijk, na een flinke ruzie eens wat doet en jou de liefde verklaart, ben je als n kind zo blij en denk je dat t vanaf dat moment gaat veranderen. Dit gebeurt dus niet. In je blogjes zie ik steeds hetzelfde patroon. Je moet echt voor jezelf en de kids stappen gaan nemen, het is aan hem of hij daarin meegaat.

Hoi Dewi,

Heb geen zin om commentaar te geven, wordt hierboven al genoeg gedaan,
Ben alleen zo benieuwd of je moeder/familie deze blog ook leest.

Mocht dat het geval zijn, dan snappen ze toch wel dat ze actie moeten ondermenen.

Wens je veel sterkte en moed,

Els: de ruzie waar ik het over had is de ruzie waar ik een blogje over heb geschreven, die van mei. http://www.vrouwonline.nl/weblog/dewis-blog/11336/met-een-grote-r
Sinds die ruzie hebben we geen ruzie gehad.

Ja, hij is lui, dat zal ik niet ontkennen. Hoe dat nou opeens zo gekomen is weet ik niet, want hij werkte het grootste deel van de tijd dat we in portugal zaten 6 dagen per week. Maar aan de andere kant sliep hij toen iedere dag tot 4 uur s middags omdat hij pas om 6 uur naar bed ging, dus ik weet niet wat beter is.

Maar daarom wil IK er nu wat aan doen. Als hij het niet doet, dan niet, dan doe ik het wel. Dan ga ik wel ergens werken en het geld verdienen. Whatever. En als het hier niet lukt dan ga ik wel naar Nederland om daar te werken. Maar ik ga geen ruzie maken over hetzelfde onderwerp, ik ga niet schreeuwen en huilen en smeken en boos worden omdat ik wil dat hij volwassen wordt. Dat is hij niet, dat zal hij nooit worden en dus heeft die ruzie ook weinig zin, dat gaat van een paar weken doen alsof hij volwassen is tot terug naar zichzelf. Dus waarom zou ik het dan niet gewoon doen? Of proberen te doen? Ik kan hem toch niet veranderen, maar ik kan wel iets veranderen aan de dingen die ik wel kan veranderen

Gewoon even puur uit nieuwsgierigheid; je noemt hem zelf ook al onvolwassen en je zegt zelf dat dat niet zal veranderen. Ik vraag me af, vind jij dat echt oke als moeder van 2 kinderen, dat zij een vader hebben die zich zo onvolwassen gedraagt en dit voorbeeld geeft?

Zou natuurlijk best kunnen dat jij daar geen problemen mee hebt en misschien wel goede argumenten waarom. Maar ik als zelf moeder van 2 kids, zou daar dus wel problemen mee hebben. Hele grote problemen zelfs. Vandaar dat ik het vraag.

Sterker nog, dat zou voor mij een breekpunt voor de relatie zijn. De vader van mijn kinderen MOET zich volwassen kunnen gedragen op dit soort punten als verantwoordelijkheid nemen etc. Gedraag je lekker als een klein kind als je met je kinderen aan het spelen bent, maar wat dit soort belangrijke zaken betreft....

En dan kun je uiteraard zelf proberen iets aan de situatie te veranderen door zelf (zwart) te gaan werken, maar ik vraag me hard af hoe zinvol dat op de lange termijn gaat zijn. Ben je niet bang dat het hierdoor juist van kwaad tot erger wordt, omdat je het steeds makkelijker voor hem maakt?

Ook in Portugal was hij al lui. Lees even wat blogjes terug van die tijd. Hij sliep bizar lang uit, hij deed nooit iets met de kinderen, nooit iets in het huishouden, je sprak dagen niet tegen elkaar na onenigheid. Je hoopte alleen dat het zou veranderen..

Later zou je misschien nog eens moeten nagaan hoe je je zo in de luren hebt laten leggen. Je bent nu, nog meer dan in Portugal, volledig afhankelijk van je vriend en zijn familie(hoe aardig ze ook zijn, uiteindelijk kiezen ze de kant van vriend). Je wilt wat doen, heel goed. Maar in alle eerlijkheid hoe reeel is dat nog in Canada? Legaal werken kan niet. Illegaal wel(bijzonder onverstandig illegaal werken overigens), maar wat doe je dan met je kinderen? Gaat je vriend dan wel opstaan en zorgen voor de kinderen? Niet één dag, maar dagelijks? Denk je dat echt?

Helemaal eens met de bovenstaande reacties!!!!
Het is een herhaling van zetten.

In je laatste reactie ben je hem alweer aan het verdedigen. Je bent al zo apatisch dat je geen ruzie meer maakt. Je vecht er dus niet eens meer voor. Je vind zijn gedrag vervelend maar het is zo als het is. Beste Dewi, zo kan je de komende 30 jaar toch niet door.

ALs je van iemand houdt doe je dit iemand niet aan. Dan ga je alles aanpakken om geld te verdienen. Je doet alles om elkaar gelukkig te maken. Je vriend is dat voor jou en je kinderen niet van plan. Denk daar eens over na.

Ik weet niet hoe de band met je ouders is maar als ik 8 maanden zulke berichten de wereld in gestuurd had ,dan was mijn vader me persoonlijk met al het bij elkaar geschraapte spaargeld komen halen. In ieder geval voor een paar maanden zodat ik eens over de situtatie na kon denken.

Ik snap écht dat het moeilijk is als je in zo'n situatie zit (vrouwen zijn vaak zooooo loyaal). Maar hoe veel rust zou het je geven als je een tijdje in NL op adem kunt komen met je zoontjes?
Misschien is er iets mogelijk qua geld lenen van ouders, familie, vrienden. Ik kan mij voorstellen dat zij je heel graag willen helpen om uit deze enorm lastige situatie te komen en weer de Dewi te laten zijn die zij graag wil zijn....

Dus als ik het goed begrijp ruim jij (uit dankbaarheid voor je onderdak) de troep achter je schoonouders op, doe je hun was, zorg je voor je kinderen terwijl je vriend druk is met hópen op meer werk?

Lieve schat, laat je je niet ontzettend gebruiken? Kan me goed voorstellen dat je ziek van heimwee (of ellende??) bent zo langzamerhand.
Heel veel sterkte!!!

Het probleem van wonen bij je schoonouders is eenvoudig op te lossen. Je geeft aan dat jullie inmiddels wel geld hebben om iets anders te huren. Doe dat dan! Snap dat dat niet de ideale woning zal zijn maar je hebt dan wel je eigen plek en bent van het gedoe met je schoonouders af.
Het lost het probleem met je vriend nog niet op maar daar is al vaak genoeg over geschreven en als je dat dan kennelijk niet kunt of wilt oplossen, pak dan die huisvestingssituatie in ieder geval wel aan.

Wat een ellendige situatie zeg. Zoals sommigen al schreven, misschien kun je eens je eigen blog teruglezen? Sommige dingen vergeet je snel of er overheerst dan een ander gevoel. Maar in Portugal voelde je je hetzelfde als nu (tenminste volgens je blog dan he )... Toen dacht je idd ook dat het allemaal beter zou worden......

Alleen jij weet hoe het echt zit Dewi dus doe wat jij goed vind op dat moment, gewoon jezelf en je hart en verstand volgen en als dat nu zegt werken nou dan zou ik dat maar doen.

Ben ik de enige die vindt dat hier wel erg veel te persoonlijke dingen worden geschreven? Ik lees je stukjes graag Dewi omdat je leuk schrijft. Maar ik schrik geregeld van de put met persoonlijk leed die je opentrekt. De andere bloggers laten ook wel eens weten dat het minder met ze gaat maar daar voel ik me nooit onbehagelijk bij. En dat heb ik met jou wel. Ik vind het allemaal te.
Ik wens je wel veel sterkte bij het doorhakken van de knoop.

@Marlieke
Live is not always peanuts, Dewi kan nu wel een beetje
solidariteit gebruiken.

Lieve Dewi,
Zelfs als je al jaren een stabiele relatie hebt, kunnen kinderen een wissel daarop trekken. Jullie kenden elkaar amper wat toen jij zwanger bleek van niet 1 maar zelfs 2 kindjes. En toen ben je ook nog verhuisd naar een ander land - en weer een ander land en heb je al die tijd niks voor jezelf kunnen doen - logisch dat je jezelf in de loop van de tijd een beetje (of een heleboel?) kwijt ben geraakt.
Ik kan me heel goed voorstellen dat je niet zomaar bij je vriend weg wilt. Het is duidelijk dat je van hem houdt en hij is wel de vader van de jongens. Ik vind het ook bewonderingswaardg dat jij zo vecht voor jullie leven samen. Maar enough is enough. Misschien helpt het voor jezelf om het worst case scenario te bedenken en hoe je daarmee om zou gaan? Wie weet is dat toch minder eng of erg dan je denkt. Ik kan me ook haast niet voorstellen dat als je tegen je vriend zegt dat de grens nu echt is bereikt dat hij daar niet serieus mee om zou gaan?
Ik denk ook echt dat het je erg zou helpen als je 1 of 2 weken afstand zou nemen van je situatie en (met de jongens) naar Nederland zou komen - als dat ook maar enigszins mogelijk is.
Heel veel sterkte!
Tegen je vriend wil ik zeggen: come on, get your act together, be a man (and a father)!

Meid pak je koffers en die van je zoontjes en neem de eerste de beste vlucht terug naar Nederland!

Lieve Dewi, ik ben met een hele lange reactie bezig. Maar ik twijfel of ik 'm moet posten. Je moet je eigen beslissingen nemen maar ik wil je zo graag waarschuwen voor iets wat ik herken en zelf ook jarenlang niet gezien heb... Ik slaap er een nachtje over en beslis dan of ik het post.

Los daarvan even vast dit: heimwee is heeeeel naar en dat herken ik ook uit mijn laatste maanden in Bangkok. Als je dan in de situatie zit waarin jij zit is dat hartstikke begrijpelijk. Maar met een huis is het echte probleem denk ik nog niet opgelost. De focus op de schoonmoeder verplaatst dan weer. En dan moeten jullie het weer met zijn tweetjes doen (nou ja, met zijn viertjes).

Toevallig sprak ik vanavond een stel (allebei Nederlands, dat scheelt) dat in Azie woont. Ook met 2 kleine kinderen. Ze waren even in NL. We hadden het over relaties en zij hadden juist het idee dat het daar beter met ze gaat dan als ze in NL zouden zijn, juist omdat je het wel samen MOET doen en je zo op elkaar aangewezen bent, en vertrekken minder 'makkelijk' is dan wanneer je gewoon in NL woont. Heb jij het gevoel dat jullie het SAMEN doen? Kun je echt overleggen?

Tuurlijk is het hartstikke goed van je dat jij nu iets wilt doen, dat JIJ iets wilt veranderen, dat is zeker te prijzen, en vind ik knap van je, dus daar mag je trots op zijn, en dat is inderdaad wat er moet gebeuren, maar ik denk dat er meer aan de hand is. Dat er meer moet gebeuren. Ook al zeg je dat het goed gaat... Er klopt iets fundamenteel niet en ik herken dat zo. Ook al hoop ik dat ik er naast zit...

Ik denk dat je nog een lange weg te gaan hebt (ik ben er ook nog niet, sterker nog, het was vorige maand erger dan ooit), maar het liefst wil ik je knuffelen, moed inspreken (goed dat je dat zelf al doet!) en zeggen dat het goed komt. Ik denk aan je!

Nou, is zelfs dit nog een lange post geworden terwijl ik eigenlijk iets anders wilde schrijven. Morgen meer. Nu snel slapen...

Knuffel.

Iedereen: nogmaals bedankt voor alle steun en adviezen.

Het is inderdaad zo dat jullie niet alles lezen (of liever gezegd: dat ik niet alles schrijf). Vriendlief is echt ook lief en een hele goede vader en een lieve vriend, hoewel hij ook wel zijn mindere kanten heeft en bijvoorbeeld wat actiever met werk zou kunnen zijn Maar ik vind dit op een of andere manier geen deal breaker. Ik zou het veel erger vinden als hij mij zou slaan, de jongens zou slaan of iets dergelijks. Dat zou voor mij een deal breaker zijn. En dan zou ik inderdaad met de jongens naar NL gaan. Op dit moment vind ik nog steeds dat wij samen goed zijn (niet dat er geen ruimte voor verbetering is, maar is dat er niet altijd) en dat we er nog altijd samen uit moeten komen. Vriendlief is nu eenmaal iemand met gebruiksaanwijzing (maar dat ben ik ook) en als je wil dat er een verandering komt moet je het een beetje tijd geven bij hem. Ik heb hem vandaag, gister en eergister duidelijk gemaakt dat ik hier zsm weg wil en hopelijk dringt dat over een paar dagen echt tot hem door.

Verder heb ik vanaf het begin af aan gezegd dat ik altijd eerlijk zou zijn in mijn blogs. Dat wil ook zeggen dat ik over de mindere dingen in mijn leven schrijf, zoals dat ik heimwee heb, dat ik mijn schoonmoeder niet uit kan staan of andere dingen. Als je je daar ongemakkelijk bij voelt, dan hoef je het blogje uiteraard niet te lezen.

Dan wil ik ook nog even zeggen dat het niet alleen maar aan vriendlief ligt dat ik me niet goed voel. Ik had het in Portugal al, dat ik me alleen voelde en niet meer 'Dewi', maar hier is het alleen maar erger geworden. Als ik lekker in mijn vel had gezeten had ik schoonMoeder gemakkelijk aangekund, had het me allemaal niet zo dwars gezeten etc.

Denise: facebook mail?

Je hoopt dat hij verandert, natuurlijk kunnen mensen veranderen, maar dat is in nieuwe vaardigheden, bijv. na therapie assertiever zijn of beter kunnen communiceren. In hun kern veranderen mensen niet. Aan jou te beoordelen of hij te veranderen is.
Volgens mij is dat op aarde de meest gemaakte denkfout is binnen een relatie; door mij verandert hij of; ik kan hem wel veranderen....
Wat ik mij afvraag is wat voor normen en waarden wil je je jongens meegeven als ze later groot zijn en gaan studeren of werken. They learn by example.
Je hoeft me niet te antwoorden, je bent ons geen verantwoording verschuldigt. Denk er eens over na. Nu zijn de jongens nog klein, maar wat als ze groter zijn en vragen stellen over waarom papa niet..... ga je dan ook alles goed praten wat hij doet?
Ok, al weer veel te veel gezegd. Succes met alles.

Jeetje Dewi, ik hoop dat je het allemaal anders bedoelt dan dat ik het lees. Maar wat leg jij de lat onwaarschijnlijk laag voor jezelf en voor je jongens. Oké, hij slaat jullie niet, maar hij verwaarloost jullie enorm! Sleept jullie de halve wereld over naar een plek waar hij zich vertrouwd voelt en doet er vervolgens zo goed als niets aan om ervoor te zorgen dat jullie je daar ook fijn kunnen voelen. Hij draagt geen financiële verantwoording voor jullie, doet weinig in de opvoeding van de jongens en ondersteunt jou op geen enkele manier op emotioneel vlak. En als je hem daar op aanspreekt, wordt het nog ruzie ook.
Wat zou je er van vinden als dit niet jouw vent was, maar die van een goede vriendin? Wat zou je dan van hem vinden?
Je verdient beter. Sterker: iedereen zou beter verdienen dan dit. Dit heeft niets, maar dan ook echt niets, met een stabiele, gelijkwaardige en toekomstbestendige relatie te maken.

Er moet me toch nog iets van het hart Dewi. Je schrijft dat hij je niet fysiek mishandelt. Gelukkig maar! En dat hij een hele lieve vriend en vader is. Natuurlijk is hij dat ook. Elk mens heeft naast zijn negatieve kanten positieve en ik denk dat iedereen hier je gelooft dat hij ook heel lief is. Maar daar gaat het nu niet over. Wat ik opvallend vind is dat je wel enorm veel overeenkomsten vertoont met vrouwen die wél mishandelt worden.
De blinde vlek, alles maar goed praten en vergoeielijken wat de partner doet. Eeuwig geloven dat de ander wel kan veranderen, dat het alleen maar tijd nodig heeft. Wanneer de ander dan iets goeds doet helemaal in halleluja stemming zijn en aan de wereld verkondigen dat toch hier het bewijs geleverd is dat hij het wel kan, om vervolgens na een paar dagen weer in het oude patroon te storten. Dit herhaalt zich dan weken, maanden jaren tot er bij de vrouw (of soms ook mannen natuurlijk) geen greintje zelfrespect meer over is. Dit is het beeld wat wij de laatste jaren in je blog voorgeschoteld krijgen. Natuurlijk horen we niet alles van je wat er in je leven gebeurd, maar dit zijn allemaal wel je eigen woorden over de gebeurtenissen de afgelopen jaren.
Tot slot je schreef dat hij in Portugal wel werkte. Dat ben ik niet met je eens. In Portugal was hij 6 dagen per week met zijn hobby bezig wat toevallig geld opleverde. Wanneer hij niet kon optreden werkte hij niet en leidde hij zijn eigen leventje. Er is dus geen spat veranderd, behalve het verschil in de hoeveelheid optredens in Potugal en Canada. Daar stond je er alleen voor en hier nu ook.
Mijn tip. Lees je blogs van begin tot eind en zie het patroon. Is het lief zijn voor jou en de jongens genoeg. Kan je hiermee je zonen een goede toekomst geven, want nu gaat het alleen nog maar om de huur en luiers. Straks komen opleidingskosten, sportclubs etc. Wat is dan je verklaring naar de jongens. Daar moet je je verantwoording afleggen. Niet bij ons.

Alles is al vele malen gezegd ... Waarom niet een tijdje met de boys naar NL? Goed nadenken en in alle rust de juiste beslissingen nemen?

Opvallend dat eigenlijk alle reacties dezelfde strekking hebben. Get a life Dewi!
Heb respect voor jezelf, je krijgt geen klappen en daar ligt voor jou de grens?????

Ik hoop van harte dat jouw ouders en/of familie deze blogs ook lezen

Als je je geliefde zo behandelt, grenst dit aan geestelijke mishandeling.
Misschien is dit nog wel erger dan de klappen die je niet krijgt (dat je dit uberhaupt noemt doet mijn nekharen al overeind komen, waar denk je aan).

Nogmaals, ook dat is al vele malen eerder gezegd, doe je het niet voor jezelf doe het dan voor je kinderen. Voor jou is het geen dealbreaker schrijf je, maar idd, hoe ga je dit later uitleggen? Wat voor voorbeeld krijgen ze mee? Of wil je dat dit het voorbeeld is wat ze krijgen? Mama in de put en doodongelukkig en papa die lanterfantert? Want je zegt wel dat je geen ruzie maakt waar ze bij zijn (hetzij met je vriend hetzij met je schoonmoeder) maar de spanning is er wel degelijk en geloof maar dat ze dat merken en oppikken. Wil je dit echt voor ze? Was je bij deze man gebleven als jullie geen kinderen hadden?

@Nelli, ik weet uit ervaring wat het dan wel met je doet als je vriend losse handjes heeft.... (gelukkig geen kinderen in die relatie). Maar idd, ik praatte ook alles goed en had totaal geen eigen mening meer, geen zelfrespect meer, leefde in een sociaal isolement enz. Een vriend had gelukkig wel door hoe het zat en heeft alsnog als Brugman moeten praten om mij dat te laten inzien en heeft me alsnog jaren gekost om er uit te stappen.

Maar enfin, dat was dus wel fysiek en geestelijk. Ik vind het niet te vergelijken met de relatie van Dewi, maar Dewi, jouw reactie - althans de manier waarop je schrijft - is voor mij wel heel herkenbaar.

We kunnen je echter alleen maar aanhoren en proberen te steunen, maar de uiteindelijke keuze ligt natuurlijk helemaal bij jou. En de verantwoordelijkheid blijkbaar ook, en DAT hoort dus niet, zeker niet in een relatie waar kinderen zijn.

Hoi Dewi, wat naar om te lezen! Er is al veel geschreven, dus ik wil niet in herhaling vallen. Maar ik denk, net als Denise dat àls er iets fundamenteel fout zit (en of dat zo is, kan alleen jij beoordelen), dat het belangrijk is om dat voor jezelf toe te geven, zodat je kunt voorkomen dat je jezelf helemaal kwijt raakt.
Natuurlijk hoop ik dat het niet zo is, dat jullie 'gewoon' in een moeilijke periode zitten door de verhuizing, en doordat jullie bij je schoonmoeder wonen... (Wat behandelt die jou verschrikkelijk, zeg!). Hoe dan ook, heel veel sterkte, probeer jezelf te blijven, het komt uiteindelijk allemaal goed!

Ik vind juist dat het fundament helemaal goed is tussen ons. Dat we nu bij de schoonouders moeten wonen en iets hem tegenhoudt om meer te werken dat is heel vervelend, maar niet iets waardoor ik zeg: 'Oh, je wilt niet werken? Dan moet ik het maar uitmaken en de kinderen zonder vader laten opgroeien' (want dat gaat gebeuren als het uit is, dan ga ik naar NL en zullen de jongens hun vader misschien twee keer per jaar zien?). En vriendlief werkte wel in Portugal, het is niet dat hij gewoon een beetje relaxed op de bank zat met zijn gitaar, in je eentje een show opzetten, gitaar spelen, zingen en een hele bar vol met mensen vermaken is hard werken, vooral als dit vier uur achter elkaar en 6 avonden per week is!

Wij zijn goed met elkaar, en daarom verdedig ik hem en onze relatie. Niet omdat ik een 'blinde vlek' heb. Vriendlief is vreselijk bang om te falen (en nu ik bij zijn ouders in huis woon, snap ik alle complexen die vriendlief heeft, zijn ouders zijn niet de makkelijkste en hebben voor veel zeer gezorgd toen hij opgroeide) en daarom is hij bang om erop uit te gaan om zijn eigen muziek te promoten, terwijl hij super getalenteerd is. Hij wil niet ergens anders werken omdat hij het gevoel heeft dat hij dan aan zichzelf en de wereld toegeeft dat hij het als muzikant niet zal redden.

Ik begrijp dat en respecteer hem genoeg om hem niet te dwingen zichzelf dat aan te doen. Als het zover komt dat we het niet redden hier, dan zal ik voorstellen om naar Nederland te gaan, zodat ik daar fulltime kan werken en hij zich daar op muziek kan concentreren. Ja, vriendlief heeft het getroffen met mij, maar vergeet ook niet dat de jongens 2,5 zijn en ik sinds de zwangerschap geen dag meer heb gewerkt, maar dat hij mij en de jongens altijd onderhouden heeft. Min de 8 maanden dat we nu hier wonen, is dat toch 2,5 jaar geweest!!!

Ik weet dat jullie er heel anders over denken, maar ik kan het niet beter uitleggen dan dat ik het nu heb gedaan. Vriendlief is echt wel okay, ik ben niet net als een mishandelde vrouw en juist omdat onze band en relatie zo sterk is, kan en wil ik het niet opgeven.

Jammer (maar begrijpelijk) dat je alles nu op je schoonmoeder projecteert. Het probleem zit natuurlijk in de relatie die jij met je vriend hebt. Zondermeer een k*tsituatie waar je in zit. Je kan geen kant op. Sterkte!

Duidelijke uitleg Dewi. Ik kan niet anders dan je veel sterkte en succes toewensen. Hopelijk loopt alles zoals je wilt en gaan jullie samen een mooie toekomst tegemoet. We hopen alleen hier allemaal denk ik dat het niet ten koste van jou gaat.
Blijf in jezelf geloven! Je bent het waard!

Lieve Dewi,je hoeft jezelf toch niet te gaan verontschuldigen?!Dat je t kwijt wilde is helemaal ok,maar waar bemoeien de anderen zich toch mee!Ik neem aan dat jij zelf t beste weet waarvan jij gelukkig van wodt,daar kunnen buitenstaanders toch helemaal geen mening over hebben?ik zou zo tegen alle andere lezers zeggen.....get a life zeg,brmoei je eerst met je eigen rommeltje voordat je iemznd anders,op t moment in een dipje,nog verder de grond in gaat trappen!Go DEWI,kids en vriendlief,want die wordt hier toch onderhand aan de schandpaal gehangen!

6 dagen per week wel 4 uur werken, kom ik op 24 uur uit. Mijn man werkt al jarenlang ongeveer 50 uur per week. Dus doe nou niet net of dat veel en hard werk is, kom op.
En als hij zo door zijn ouders op zn kop gezeten wordt, alleen maar meer reden om heel hard te werken zodat hij heel snel (met jullie) weg kan toch?
Kennelijk snap ik het niet; zou kunnen hoor.
Anyway; veel sterkte!

Els: zoals ik al eerder heb gezegd verdiende vriendlief 1000 euro per week met 24 uur werken. Ik denk niet dat het nodig was om naast 's avonds en 's nachts te werken (want barren waren daar nu eenmaal niet op zoek naar shows in de middag) ook nog overdag bij McDonalds te werken waar in Portugal het loon voor fulltime werk bij deze tent 1000 euro is voor 1 maand werk. Ik vind dat vriendlief het fantastisch gedaan heeft, vooral gezien het zwaar werk is, wat ook opbouwen etc inhoudt, wat niet bij die vier uur inzit. Dat jouw man 50 uur per week werkt: chapeau! Jij valt hem toch ook niet af omdat iemand anders haar man 55 uur per week werkt?!

Susan: je hebt gelijk. Bedankt voor je reactie!!!!

Maarrum, dat zou neer hebben gekomen op pakweg 4000 euro per maand. Wat in een land als Portugal een heel ruim inkomen is. Alleen....meen ik me te herinneren dat jullie daar ook nogal in geldnood zaten.

Dewi, het is jouw leven. Maar ook dat van je kinderen. En ik hoop dat het goed komt, maar er blijft een stemmetje achter in mijn hoofd zeggen dat er iets is wat niet klopt. Enfin, ik hoop dat we het allemaal dan mis hebben. Zoals ik al zei, uiteindelijk ben jij de enige die het kan veranderen.

Kan je je dan ook nog herinneren dat in de zomer het een vetpot was, maar in de winter, wanneer er geen toeristen waren (blijkbaar net als deze zomer) er bijna geen werk te vinden was, het 150 euro per week was en we dus van ons spaargeld moesten leven? En dat wij voor onze kinderen zijn verhuisd? Dat zij nu helemaal opgeleefd zijn en met sprongen vooruit zijn gegaan in de ontwikkeling?

Hoi Dewi, Ik denk dat je prima in staat bent om de voor jou beste beslissingen te nemen. Wat mij betreft hoef je je absoluut niet te verdedigen! Je hebt al twee keer een moedige beslissing genomen om in een ander land te gaan wonen. Ik weet uit ervaring dat dat niet altijd makkelijk is. Zeker niet -lijkt me- als je met twee kindjes bij je schoonmoeder in huis woont. Ik wilde alleen duidelijk maken dat àls er iets fundamenteel fout zou zitten tussen jou en je vriend, dat je dan niet je kop in het zand moet steken, omdat je daar dan later spijt van zou kunnen krijgen. En uiteraard weet ik, noch de andere lezeressen wat zich verder allemaal tussen jullie afspeelt, dat gaat ons ook helemaal niets aan. Dus als jij zegt dat de bass tussen jullie goed is, da ben ik blij voor je en hoop ik dat je ondanks de problemen ook van deze fase kunt genieten. Het komt goed, het komt goed!

@Susan uit Frankrijk, als iemand een blog schrijft is het logisch dat mensen reageren. Als je goed leest zijn de meesten erg begaan met Dewi. Sommigen herkennen er iets van henzelf in en kunnen op basis daarvan tips geven. De grond intrappen is niet aan de orde, en de opmerking 'get a life' slaat nergens op. Ik denk dat Dewi juist met verschillende reacties veel kan. Als je in het buitenland zit zonder vriendinnen kan het heel fijn zijn om op die manier een klankbord te hebben. Enne Dewi: respect dat je zo open bent!

Hoi Dewi, Ik ben nu in Macedonië en hier is het dus heel normaal dat je bij je (schoon)ouders intrekt na je huwelijk. De regel is dat je als vrouw bij de ouders van je man gaat wonen. En dat dus de rest van je leven. AAAARGH. Horrortaferelen: schoonzussen die elkaar het leven zuur maken, schoonmoeders die je het licht in de ogen niet gunnen, familieleden die niet meer met elkaar praten, complete familievetes en zelfs moord- en doodslag. Overal is er wel wat aan de hand als je de verhalen hier moet geloven. Ik ben zo blij dat ik niet hier hoef te wonen. Dat ik lekker met mijn gezinnetje heeeel ver weg in mijn eigen huisje zit. Dus volgens mij is het niet zo gek dat je het niet meer ziet zitten bij je schoonfamilie. Het is volgens mij sowieso geen gezonde situatie. Ik ben na drie dagen logeren bij mijn schoonfamilie in Skopje al naar een hotel verhuisd omdat ik knettergek werd! En dan heb ik nog een aardige en een redelijk normale schoonfamilie en ben ik maar een paar weekjes op vakantie, moet je nagaan. Dus petje af dat je het al zo lang volhoud. En hopelijk verandert er snel iets aan jullie situatie. Ik denk dat als je alles voor jezelf hebt, een normaal gezinsleven en wat broodnodige privacy hebt, je je al een heel stuk beter zal voelen. En ja, die mannen... die veranderen toch nooit. Je kunt ze een klein beetje trainen en dresseren, maar verder zullen het toch altijd kleine jongetjes blijven!

Ha Dewi, ik reageer nog verder hoor, mar het was er nog even niet rustig van gekomen. Ik wil eerst ook nog lezen wat jij weer hebt geschreven, maar het is al weer zo laat...

Bedankt Machteld!! Fijne reactie!

Denise: ik ga nergens heen, ik merk het wel