Reageren op dit artikel
** HTML niet toegestaan.
Tip! Als je lid bent van Vrouwonline kunnen we jouw gegevens bewaren zodat je makkelijk kunt reageren.
Ga naar Registreren om (gratis) lid te worden of log in als je al lid bent.
Inmiddels is het alweer woensdag en ik heb nog steeds geen inspiratie om een blogje te schrijven. Ik wil wel, maar ik zou niet weten waarover. Ik kan het over vriendlief hebben, hoe goed het met ons gaat de afgelopen dagen. We praten, we delen, hij heeft zelfs een liedje over mij geschreven (yay!), me een paar keer de eeuwige liefde verklaard, me mee uit genomen. Ik heb hem verteld dat ik er gek van word dat hij niet eerder opstaat en dat hij dat echt moet doen, dat ik er niet tegen kan als hij me buitensluit, en heb hem aangemoedigd werk te vinden en mijn hulp aangeboden om hem hierbij te helpen. Maar het lijkt me niet zo heel erg interessant voor jullie, weer een verhaal over hoe het nu weer goed gaat.
Ik kan het ook over de jongens hebben. Hoe veel ze nu praten, het is echt niet normaal. Ik weet niet hoe groot hun woordenschat nu is, maar het is GROOT. Ze herhalen alles. En gebruiken het vervolgens zelf. Het is nu niet alleen maar een 'truck' maar een 'big propane truck'. En het is niet alleen hun eigen naam zeggen als ze iets willen doen/hebben gedaan, maar 'T. did it'. Als ze hun vader horen zingen op de cd dan komen ze naar me toe rennen om te vertellen dat ze daddy hebben gehoord. Maar ach, ook dat verhaal lijkt me nu niet echt super interessant voor jullie.
Dus ik weet niet helemaal wat ik jullie nu moet vertellen. Misschien gewoon dat het hier goed gaat. Dat het redelijk rustig is, bij mij. In mijn hoofd bedoel ik. Ik voel me goed, ik ben blij met vriendlief, de jongens zijn druk maar ontzettend leuk en daarom is het lekker rustig in mijn hoofd en in mijn lijf. Dus ik kan eerlijk zeggen dat het goed gaat. :)
Impulsief is hèt woord om Dewi te beschrijven. Ze besloot dan ook in minder dan een minuut om te emigreren naar Portugal toen ze haar grote (Canadese) liefde ontmoette op vakantie. 1,5 maand na terugkomst van vakantie verhuisde ze en in februari 2010 beviel ze van twee jongetjes en is sindsdien fulltime moeder. Ze geniet van haar jongens maar vraagt zich dagelijks af of ze het nu eigenlijk wel goed doet, wat een goede moeder is en of ze een goede vriendin is. Vlak voor de kerst 2011 is het gezin, na iets meer dan twee jaar Portugal, weer geëmigreerd, dit keer naar het mooie en koude Canada. Hoewel ze zich hier meer thuis voelt dan in Portugal, heeft ze last van vreselijke heimwee. Hopelijk gaat dit over zodra ze niet meer bij haar schoonouders woont (met wie ze niet altijd even goed kan opschieten!) en ze hun eigen huisje hebben..
Dewi wordt rusteloos wanneer de dagen te 'normaal' zijn, leest al haar boeken minstens zes keer (de goede boeken zijn al aan hun achttiende ronde toe), wil graag dat iedereen om haar heen blij en gelukkig is, heeft af en toe intense 'clashs' met vriendlief, verlangt af en toe heftig naar Nederland, mist vriendinnen en wordt vrolijk van muziek.