Gewoon een feestje

Zaterdag gingen we naar een feest. Een zonder reden-feest. Gewoon, een feestje. Leuk! Ik dacht eigenlijk dat ik niet zou gaan omdat we geen babysitter konden betalen, maar een nichtje was zo lief om toch te willen oppassen terwijl de jongens sliepen, zodat ik (wat later dan vriendlief en zijn ouders) toch kon gaan. Vriendlief was de muzikale entertainment die avond.

Normaal gesproken ben ik ontzettend verlegen als ik in mijn eentje binnen kom lopen op een feest of in een bar. Ik heb het gevoel dat iedereen naar me kijkt, dat iedereen denkt 'Wat doet die chick hier?'. Ik maak me er zo druk om dat mijn benen niet meer mee willen werken en ik raar ga lopen. Anyway, ik kwam hier binnen en er was helemaal niks aan de hand. Ik liep rechtstreeks naar de bekende familieleden (maar een handjevol trouwens, de rest waren allemaal vrienden van de oom en tante die ik niet kende) met gewoon werkende benen, liet een glas rode wijn voor me inschenken, lachte even naar vriendlief op het podium en begon met de ooms en tantes te praten. En al snel praatte ik zomaar met iedereen. En dan bedoel ik ook iedereen, ook mensen die ik nog nooit had gezien! Het was geheel spontaan, ik draaide me om, zag iemand staan en begon een gesprek. En na een minuut of 10 begon ik een gesprek met iemand anders. Het was ZO niks voor mij, maar op een of andere manier dacht ik er niet eens over na en had ik het gewoon leuk. We hadden het over vriendlief en hoe goed hij was, over Nederland en hoe erg ik het miste, over Canada en wat ik ervan vond, over de jongens, over muziek, over van alles en nog wat. Het was geweldig. Ik heb denk ik wel met twintig onbekenden gepraat en heb na wat aanmoediging ook met heel veel tantes en schoonmoeder gedanst :)

Het ging zelfs zo 'ver' dat ik het podium op ben gegaan om te gaan zingen! Dit heb ik nog nooit gedaan, ik ben altijd veel te verlegen, zelfs al verzekerde iedereen me dat ik echt een goede stem had en me nergens voor hoefde te schamen. Maar nu deed ik het gewoon. Ja, ik had heel wat gedronken, dat is waar, maar ik drink meestal veel op feestjes ;) dus dat had niks (of: weinig) met mijn opeens gevonden moed te maken. Ik zong Sympathy for the Devil van de Stones, deed een duet met vriendlief, zong Beatles, Jimi Hendrix.. Ik was niet van het podium af te slaan ;) En ik heb de hele avond meer lol gehad dan iedere andere avond waarop ik verlegen in een hoekje van de kamer bleef staan. Volgende keer weer! :)