Bah

Wat die oren betreft moest ik laatst 2 x aan je denken: laatst was er een topmodel op tv met flaporen en Matthijs van Nieuwkerk heeft ze ook hoorde ik gisteren toen hij zélf eens geinterviewd werd. Niet dat je door dit ene zinnetje nou meteen helemaal happy en zelfverzekerd bent, maar wellicht kan het een ietsiepietsie helpen.

Begin maar met jezelf 1 keer per dag aan tenkijken in de spiegel en alleen maar te zeggen... Ik ben leuk!
En voor de rest; tietjes naar voren en lipjes getuit
Lieve schat vooral lekker blijven schrijven. Ik vind je leuk! Zou graag zeggen dat je in real life ook leuk bent, maar ken je niet in levende lijve. Toch dnk ik als dat wel zo was ik het prima met je kon vinden.

ik heb jarenlang met heel veel oordelen naar mezelf gekeken en zag zoals jij beschrijft vooral of zelfs alleen wat er allemaal niet mooi was en het lukte al helemaal niet om echt mezelf te zien, ik bleef steken bij het overgewicht dat ik zag en daar zat een giga oordeel op. Ik heb meerdere dingen gedaan om hier verandering in te brengen, oa therapie, maar wat me het meest geholpen heeft is een workshop en fotoshoot bij de fotografe Petra van Vliet (Spiley.com) , ik kon mezelf door haar ogen zien en bij de workshop met fantastische oefeningen heb ik heel veel oordelen los kunnen laten, waardoor ik nu uiteindelijk mezelf kan zien met dezelfde liefdevolle blik waarmee ik ook naar anderen kijk. Ik zie mijn gewicht nog wel en ook de andere dingen die ik minder vind, maar ik heb er geen negatief gevoel meer bij en zie vooral wat ik wel mooi vind en dat bepaalt hoe ik me voel over mezelf. Het had voor mij alles te maken met mezelf waardevol gaan vinden en niet voor mezelf andere maatstaven gebruiken dan voor anderen. Jammer dat je vanuit Canada niet "even" naar Petra kan gaan, want dat zou ik je heel erg gunnen. En weet je wat grappig is, als ik naar de foto's kijk naast je blog, dan zie ik zo'n supermooie vrouw!! zo prachtig en vrouwelijk en uniek! En dan kan ik me bijna niet voorstellen dat jij je zo kan voelen over jezelf. Maar dat doe je wel en dat zegt alles over hoezeer dat dus wel jouw realiteit is maar niet DE realiteit. Jij bent de enige die kan leren jezelf mooi te vinden, net als ik dat voor mezelf moest leren. En ja dat wisten we allebei allang Wat een verhaal! Nou ja het was zo herkenbaar wat je schrijft dat ik dit even kwijt moest. Oh ja nog dit. je hebt het niet alleen over je uiterlijk, bij mij bleken al die dingen met elkaar samen te hangen, toen ik mezelf waardevol ging vinden en met andere ogen naar mezelf ging kijken verandere er heel veel meer dan hoe ik mn uiterlijk zie, ook de andere dingen die je noemt zijn meeveranderd. Iemand anders kan het 100 keer zeggen, maar je moet het zelf over jezelf gaan geloven. Maar ook dat weet je vast wel. Sterkte daar in den verre.

Het gaat niet zo zeer om de al dan niet grote oren, maar om dat ik gewoon zo weinig zelfvertrouwen/.. wat het dan ook is heb dat ik altijd wel iets moet vinden om mezelf af te kraken. Het is hier nog erger geworden op een of andere manier, ik cijfer mezelf TOTAAL weg voor iedereen in huis, iedereen gaat maar voor. Ik word er gek van. Waarom kan ik mezelf toch niet gewoon iets waard vinden? Wat is de magische formule? Ik heb van alles geprobeerd maar nog niks heeft geholpen...

Maak eens dewi tijd meis, net als laatat in de keuken. Elke dag mnimaal vijf minuten. Een maskertje in de badkamer, een boekie op de wc. Doe moeite voor jezelf om jezelf de moeit waard te maken.....
Jij bent de magische formule!!!!!!!

'Een boekie op de wc'

Maar 'doe moeite voor jezelf om jezelf de moeite waard te maken' vind ik prachtig! Investeren..

Ik denk niet dat er iemand ter wereld is, zelfs niet het mooiste fotomodel, die helemaal tevreden is met hoe ze er uit ziet.
Als ik jou zie, dan zie ik een prachtige jonge vrouw
Maar dat kunnen we duizend keer zeggen, helpen doet het niet, nou ja misschien een beetje.
Het gaat vooral om je gevoel van eigenwaarde, en de enige die daar wat aan kan doen ben jij.
Er zijn voor anderen betekend nog niet dat je jezelf kompleet moet wegcijferen. Daar wordt je echt niet gelukkiger van.
Tijd maken voor jezelf, al is het maar om een rondje te gaan lopen in je eentje. Er kan best iemand een uurtje op de jongens passen.
Met alles wat je de laatste jaren voor je kiezen gehad hebt, is het niet zo gek dat je een beetje in de knoop zit, misschien een lichte vorm van depressie?
Niet zo erg om nu meteen naar de dokter te rennen maar misschien wel op te vangen met iets homeopatisch als St. Janskruid?
Dat is in ieder geval een middeltje dat mij enorm geholpen heeft.
Verder zal alleen de tijd je leren hoe waardevol je bent, maar daar ben je nu niet meegeholpen natuurlijk.

hee dewi

niet lullig bedoeld hoor, maar misschien moet je eens overwegen om in therapie te gaan! Is niet zo simpel als het nu klinkt maar wellicht heb je er baat bij...
heb namelijk niet het idee dat je lekker in je vel zit en dat is niet iets van de laatste tijd...
en dat ligt niet aan je lief, je schoonmoeder, de jongens of het land waar je woont.. dat zit in je zelf en daar moet je denk ik mee aan het werk!
sterkte!
x

Ik zou echt eens in therapie gaan want wat je allemaal schrijft is behoorlijk alarmerend.

Je wilt graag voortdurend complimentjes en meelevende reacties en als het een keer negatief uitpakt dan ga je uit je dak. En dan komt de keer erop weer een ''zielig'' blog (flaporen, ziek, negatief zelfbeeld, heimwee) waarop weer fijne reacties komen waar je je blijkbaar tijdelijk weer goed door voelt.

In je hart weet je best dat je niet lelijk bent maar toch moet je steeds door anderen hierin bevestigd worden. Werk aan jezelf en probeer niet je gram te blijven halen (zoals het schoonMoeder in het vorige blog, je kan je punt niet blijven maken).
En bedenk: Je kan pas van anderen houden als je van jezelf houdt en dat doe je blijkbaar niet voldoende.
Succes en probeer je leven op orde te brengen, niet alleen voor jezelf maar ook voor je kinderen.

Ik ben vaker in therapie geweest, eigenlijk voor precies hetzelfde. Maar het blijft gewoon nooit hangen, en dat is mijn probleem. Ik werk er heel hard voor, maar waarschijnlijk niet op de juiste manier...

Maar nu even van de verjaardag van de jongens genieten, morgen wel weer meer

PS het is niet dat ik denk dat ik lelijk ben, het is dat ik altijd op zoek ben naar iets dat mijn zelfbeeld bevestigd. Ik schrijf hier ook niet over oren/buik/andere lichaamsdelen omdat ik wil horen dat die prachtig zijn, ik schrijf over mijn frustraties omdat ik ze kwijt wil en iemand misschien wel zegt: 'weet je wat, die oren heb ik ook, en als ik dit en dit spulletje in mijn haar gebruik dan krijg je zoveel volume dat je oren echt niet meer door je haar steken!'

Fijne verjaardag!

Succes met alles, het zou fijn zijn als je lekker in je vel zat, je hebt genoeg te verhapstukken zonder dat je ook nog in de knoop met jezelf zit.

Wat nou niet genoeg zelfvertrouwen...??? Kijk wat je het laatste 2 jaar voor elkaar heb gekregen...ga er maar voor staan: met 2 babies in een vreemd land waarvan je de taal niet spreek of verstaat, zonder familie of vrienden direct om je heen die je om hulp en steun kan vragen als je dat nodig heb...maar je deed het..en kijk waar je nu staat...weer in een vreemd land, waarvan je de taal gelukkig wel spreek en verstaat, maar toch weer zonder (eigen)familie en vrienden...maar je doet het nu weer...voor elke jonge moeder van een 2ling is het moeilijk..alles is nieuw voor je en voor jou des te moeilijker omdat je het moet doen zonder je eigen familie/vrienden om je heen ..maar je doet het maar..en kijk hoe goed je jongens het doen..ze zijn zo gelukkig gezond en blij...en ja je moet er zelf voor zorgen dat je tijd voor jezelf krijgt(pakt) en daarin moet je hard zijn..tijd voor jezelf opeisen..al is het alleen maar wandelen/winkels kijken of zo maar dan zonder de jongens..die laat je gewoon bij hun daddy....sterkte...

..nog even dit..... Je kunt echt heel TROTS op jezelf zijn...... dit moet goed zijn voor je zelfvertrouwen..!!!!

Heel cliché maar o zo waar: het mooiste wat je kunt worden is jezelf.

Hoi Dewi,
Ik heb wel eens gehoord dat er vier verschillende temperamenten zijn: sanguinisch, cholerisch, flegmatisch en melancholisch. Dit wetende kan ik voor mezelf veel beter accepteren dat ik de wereld (en mezelf) van de donkere kant bekijk. Want ik herken veel van je verhalen, dat sombere, soms negatieve, en onzekere. Ik ga langzaam accepteren dat het bij mij niet anders is, en misschien ook niet gaat veranderen (en dat het ook een sterke unieke eigenschap kan zijn...)
Ik heb even wat gegoogled:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Temperament
En van een andere site http://users.telenet.be/antroposofie/diabasis/b01temp.htm
"Zijn bestemming ligt echter niet in het streven naar uiterlijk succes. Veel meer dan andere types wordt hij aangetrokken tot situaties waarin lijden heerst, omdat hij hierin de aard van zijn eigen natuur herkent. En daarin ligt zijn ware bestemming: mede te lijden met de anderen en hierin de kracht te vinden om het lijden van de medemens te verlichten."
Weet niet of je er wat aan hebt, mij heeft het geholpen om te stoppen mezelf en mijn sombere aanleg te willen veranderen...

Bedankt K! Ik heb nog geen tijd gehad om me er echt in te verdiepen, maar ik ga het zeker doen!! Fijn dat het jou geholpen heeft!

Och lieve Dewi, wat balen dat je je zo over jezelf voelt.... je zit ook in zo'n lastige situatie al zolang; in vreemde landen en dan met 2 jonge kindjes.

't zou voor je zelfvertrouwen wat gemakkelijker zijn als je nog werk had (waar je waardering voor zou krijgen) of hobby's (teamsport) of vriendinnen in de buurt die je complimenten zouden maken.... dat helpt voor je zelfvertrouwen maar moet jij ontberen... als je je echt ergens thuis gaat voelen kun je daar weer naar op zoek.

Tot die tijd heb je gelukkig je blog nog Ik vind het in elk geval erg knap hoe jij alles regelt&doet;&beschrijft;! De eerste jaren met kleine kinderen is gewoon surviven.... 't komt echt wel goed! Er komt meer tijd voor jou en je ontwikkeling/dingen die je wil doen.

Dank je wel Angeliek! Ik ben sinds een paar weken alleen maar bezig met 'hoe het beter kan gaan', ik word er echt een beetje gek van dat ik zo weinig van mezelf vind dat ik iedereen maar voor laat gaan. Zo was ik vroeger helemaal niet. Zucht.