Drie dames op de Herengracht

Ik dronk koffie met een vriendin bij Dwaze Zaken in Amsterdam. Leuk tentje vlakbij CS. Gezellig even bijkletsen, omdat dat er normaalgesproken niet van komt en ik nu toch in Amsterdam moest zijn...

Toen zij door naar haar werk ging, zocht ik me rot naar een plek waar ik met mijn iPad even online kon, zodat ik tussendoor nog even wat pagina’s voor Hip & Hot Magazine kon redigeren. Maar nou was ik in A’dam, of all places, en vond ik dat gewoon niet!

Ik nam de tram en omdat het toch in de richting was, stapte ik uit voorbij het opvallende Momo en liep door de PC Hooftstraat, omdat ik dacht dat daar wel wat leuke tentjes zouden zitten. Dat viel tegen. De straat was vrij uitgestorven en wat er wel liep, nee, ik heb er eerlijk gezegd toch weinig mee. Eigenlijk alleen in een tv-programma leuk. Ook dacht ik nog terug aan die laatste (en tevens eerste) keer dat ik er liep: hoogzwanger van Jippe, toen we nog een nachtje Amsterdam deden...

Ik deed een wifi-poging bij Cobra op het Museumplein, maar wederom tevergeefs.
De tram terug richting Leidsestraat dan maar. Daar moest het toch lukken.
Yes, een juice bij de Coffee Company, codes op mijn bonnetje et voilà, nu kon ik wél online.

Bijtijds nam ik tram 2 naar het gebouw van Sanoma. Voor de nieuwjaarsborrel waarvoor ik gekomen was. Voor het eerst in ruim vijf jaar was ik op het kantoor. Niet in Hoofddorp, maar in Amsterdam, waar ‘digital’ zit. Ik was er als eerste en streek neer aan een grote witte tafel. Leuk om er nu eens echt te zijn. Margje volgde, en toen de rest. Esther, Maaike, en op het laatst, toen we eenmaal boven waren, ook Susanne nog (die zelf in dat gebouw bleek te werken).

En toen zagen we dus voor het eerst de redactie. De redactieleden bedoel ik. Slechts één van hen was ik toevallig laatst al op de Vakantiebeurs tegengekomen. Gek eigenlijk, om de mensen achter VOL nu eens in het echt te zien. En wat jong (bijna) allemaal nog!

Er was uitleg over wie wat deed, we mochten vragen stellen en er waren cijfertjes op een grote spreadsheet. Maar behalve cijfertjes waren er ook kleine hapjes, en drankjes. En een goody bag. Wij fanatieke bloggers vonden dat leuk natuurlijk. En Margje zou Margje niet zij als ze niet ook iets had bedacht… Lief!
O ja, en we gingen op de foto. Kijk maar op de blog van Susanne.

Omdat het een beetje zonde was om helemaal naar Amsterdam te komen voor die anderhalf uur besloten wij bloggers nog een hapje te gaan eten. Maaike en Susanne konden helaas niet, maar Esther, Margje en ik wel; wij oudste bloggers, de harde kern die het langst voor VOL schrijft, en samen goed zijn voor bijna 4.000 blogjes!

Dus namen we de tram (nou ja, na er eerst een gemist te hebben, en we hadden nog wel zo hard gerend, met onze goody bags en al), checkten in en, dat zul je altijd zien, toen was net m’n tegoed op. (Gelukkig had ik er nóg een.) En eenmaal uitgestapt begon de grote zoektocht naar een leuk en betaalbaar eettentje. Wat we natuurlijk gewoon van te voren aan onze lezeressen uit Amsterdam hadden moeten vragen…

Via de Mexicaan (‘Sorry, we zijn vol.’ ‘Nee, wíj zijn VOL!’ :-)), de Portugees en een blik naar binnen bij Morlang kwamen we bij Herengracht terecht, op de -hoe kan het ook anders- Herengracht. We gingen voor de verzameling heerlijke voorgerechtjes op een etagère. Patatjes erbij en klaar. Hoewel...
‘Willen jullie dunne frieten of dikke?’
Drie dames zeiden ‘Eh…’
‘Doe maar allebei.’

Goed. En daar zaten we dan. Drie bloggers in het wild (dat was Margje’s tekst geloof ik) of, zoals Esther opmerkte, ‘bloggers in hun natuurlijke habitat’. Hoewel dit natuurlijk wel Amsterdam was.
Lekker bijkletsen (hoewel we natuurlijk al zoveel van elkaar weten en daardoor ook het gevoel hadden alsof we elkaar veel vaker dan slechts één keer gezien hadden.)

En grappig, je zult onze blogs maar alle drie lezen, heel toevallig en nietsvermoedend dat tentje binnen lopen en ons dan met elkaar aan tafel zien zitten. Je zou nog denken dat je bedrogen wordt ook. Ze kennen elkaar! Kijk ze eens geanimeerd zitten te kletsen en te lachen!

Of je had ons niet herkend. Gewoon omdat je het niet verwacht had. Of het besef zou misschien langzaam zijn gekomen. ‘Hé, dat lijkt Margje wel, en hé, is dat niet Esther, en hé, nou ja, het moet niet gekker worden, dat is Denise toch?’
Niets van dat alles. Iedereen liet ons lekker. Want niemand kende ons. Dus konden we eindelijk eens lekker over onze lezeressen roddelen (ha ha, nee hoor, geintje). Nee, we konden we het eindelijk eens hebben over wat we in onze blogs verteld hadden, en wat niet. Over dingen waar blogs simpelweg te kort voor zijn of die de blogs nooit halen. En na al dat geklets sloten we het heerlijk avondje af.

Met de tram gingen we terug naar CS, alwaar onze wegen zich weer scheidden. Althans, Esther en Margje konden nog een stukje samen verder, en ik sprong snel in de trein naar Den Haag. En aansluitend een tram naar Scheveningen die voller zat dan ooit. (Dus toch die flashmob nog?) Tientallen jonge toeristen waren de tram in gestoven, allemaal scholieren. Ze zongen liederen in koor, riepen elkaar van alles toe, met een Schots accent als ik me niet vergis, en vielen in elke bocht over elkaar heen.

En toen was ik weer thuis. En zou het avondje snel in een blogje veranderen…