Lachen in de bus

Omdat ik al zo veel heen en weer fiets sinds we hier wonen, en het weer de afgelopen maanden nou niet bepaald meegezeten heeft, heb ik –hoe heerlijk ik fietsen ook vind- er af en toe gewoon even geen zin meer in. Dan neem ik de bus. Of, zoals gisteren, de bus en de tram.

Bo en ik gingen Jippe van de crèche halen. Eén rechtstreekse verbinding is er niet, dus we namen eerst de bus en stapten vervolgens over op de tram. Zo’n ritje heen en terug, met overstappen erbij,met zijn tweetjes heen en met zijn drietjes terug en ‘slechts’ twee ov-chipkaarten, staat garant voor 16 keer scannen. Zestien keer? Ja, reken maar.

Maar goed, dat is nou eenmaal zo. En omdat de kinderen het zo leuk vinden om met het openbaar vervoer te gaan maak ik er dan maar het beste van, ook al duurt het al met al langer dan zo’n fietstocht, en ook al is het in- en uitstappen soms best stressen, omdat alles snel moet, omdat je ze ook nog allebei een handje wil geven, of zij dat juist per se willen als je toch echt even twee kaartjes langs het chipding moet halen, je tegelijkertijd moet opletten of ze niet omkukelen of wegrennen, of er niet eentje in de bus of buiten de tram blijft, etc.

Als we eenmaal zitten, met zijn drietjes op twee stoelen, is het genieten. Want Jippe vindt nog steeds alles leuk. Hij roept enthousiast ‘Bus!’ , ‘Tram!’ en tig keer ‘Nog bus!’ bij elke andere bus of tram die hij ziet. En terwijl Jippe meer op buiten let, focust Bo zich vooral op wat er binnen gebeurt. Op de mensen in de bus bijvoorbeeld. En praat daarbij nogal luid. (Zo stil als ze in de klas is, zo druk is ze in de bus.)

‘Mam, ik wil ook zulk haar!’ riep ze gisteren ineens. Ik was benieuwd en keek waar ze heen wees. Ik fronste. Waar wees ze nou naar?
‘Dát haar!’
Net als ik keken meer mensen verbaasd op.
‘Dat van die mevrouw?’ zei ik zachtjes.
We zagen alleen haar achterkant.
‘Ja!’ zei ze, ‘ik wil ook zulk haar!’
‘Je hebt zelf prachtig haar!’ zei ik. En ik streelde haar lange staarten.
‘Maar dát wil ik!’

Nu begonnen mensen te lachen, tot helemaal voorin de bus. Mensen die met hun gezicht onze kant op zaten. De oudere dame in kwestie had het niet door, terwijl ze waarschijnlijk blij zou zijn geweest als ze het wel had gehoord.
Ze was grijs, absoluut grijs.
‘Die kleur? Vind je dat mooi?’ vroeg ik, zonder te doen alsof dat niet mooi was.
‘Ja!’ zei ze nog een keer.
Het zal de heel licht paarse zweem erdoorheen wel geweest zijn… Of de weerkaatsing van het rode STOP-lampje op haar grijze coupe.

Ik bleef erom glimlachen. Anderen ook.
Echt lachen werd het daarna pas. Toen ze uit het niets –net nu ik dacht dat we het nu écht gehad hadden, want ik had ze er al minstens een week niet meer over gehoord- heel hard begon te zingen:

‘Sinterklaas kapoentje! Gooi wat in mijn schoentje, gooi wat in mijn laarsje, dank u sinterklaasje!’En weer had ze de lachers op haar hand. Een bus vol.