Dank u Sinterklaasje!

Sint is me d’r eentje. Gisteren kwam hij op Bo’s school aan, en weet je hoe? Niet op de rug van Amerigo, en ook niet lopend of op de fiets, niet met de auto of de tram, nee, hij kwam in een gemotoriseerde ‘stadskoets’: een tuk tuk!

Precies voor onze neus (die van mij, een gehurkte mama met twee kindertjes met traantjes op hun wangen) stopte het hippe vervoermiddel en ja hoor, de goedheiligman stapte uit.
Jippe stak zijn vingertje uit en kon zijn kleine oogjes niet geloven: ‘Klaas!’ fluisterde hij.

De directrice verwelkomde de Sint en daarna moesten alle papa’s, mama’s en kleine broertjes en zusjes naar huis. Jammer, je zou het het liefst allemaal stiekem meemaken. Zeker omdat Bo het ineens toch wel een beetje eng vond allemaal. Ik liet haar wat angstig achter, haar handje in die van de juf. Met hulppietje Jippe stapte ik weer op de fiets, om haar een paar uur later weer op te halen.

We vierden Sinterklaasmiddag. De tweede al, want zaterdag hadden we het ook al bij familie van Pier gevierd. (Pier? Ja, je weet wel. Als je lang genoeg meeleest tenminste. ;-)) Een beetje gek natuurlijk, maar toch wel fijn dat dat ‘gewoon’ kon. Ik concentreerde me maar vooral op mijn schatjes en die hebben het erg leuk gehad!


Wat werden ze verwend! Van Playmobil tot Bunny Hop en van strijkkralen tot wilde dieren. Jippe kreeg ook nog een gaaf rood-wit Volkswagenbusje met open dak en aanhanger. Amorous feelings en peace bus staat erop, en een plaatje van een palmboom. Ik vind ‘m zelf ook zó leuk! En dat voor maar een paar euro op de Pier. (Heb je 'm weer, die Pier, maar nu een andere. ;-))

Bo kreeg o.a. een (namaak) Barbie op een fiets, met een baby’tje voorop en een hondje achterop, ook al weer hoogstpersoonlijk door mama-Sinterklaas meegenomen en stiekem tussen de andere cadeaus gemoffeld.
Eenmaal thuis na het ‘heerlijk middagje’ haalde ik de nieuwe aanwinst voor haar uit de verpakking. Helemaal blij zei ze: ‘Dit vind ik echt het leukste wat ik ooit gekregen heb!’


Gisteren vierden we het nog een keer. ‘We’ waren oma, Bo, Jippe en ik. Hagelbuien op de Afsluitdijk getrotseerd kwam oma helemaal uit Sneek met cadeautjes uit Nigtevecht en Almere aan. Wat een verrassing! Gretig werd alles opengemaakt. Bonte ballonnen, een super leuk en eenvoudig Nijntje-spelletje dat in onze jeugd al bestond (maar ik kende het niet eens), een heuse draaimolen, mooie boeken, een autootje ook (Jippe is hélemaal weg van auto’s, hoezo een jongetje?) en een make-upsetje voor Bo. Ze wilde meteen glittergloss op haar lipjes en zei trots: ‘Nu ben ik écht een meisje!’

Maar dat was nog niet alles... Na een tijdje werd er zomaar ineens op de balkondeur in de keuken gebonkt. En nog eens. Dat was wel heel toevallig, want mama was daar nét iets lekkers aan het klaarmaken. Wat een gekke sint, er hing toch een briefje op het raam aan de voorkant van het huis? Had hij niet naar boven gekeken of zo? Zou hij gewoon via de achterkant, via een ladder bij de buren op het balkon zijn geklommen? De waaghals!

Ja hoor, het was echt zo: op het balkon stond ineens een grote verhuisdoos vol cadeaus. (Een verhuisdoos? Hoe kwam Sint daar nou weer aan? Stiekem meegepikt zeker.) Gillend van opwinding stonden Bo en Jippe naast me. Ik deed nog even alsof ik checkte hoe hij dan toch in godsnaam op dat balkon geklommen was en tilde vervolgens de doos vol cadeaus (de kado-doos, eh… ka-doos ;-)) de kamer in. Stralende gezichtjes vol verwachting. Het feest was nog lang niet afgelopen!

Om beurten kregen ze een pakje. Maar wat is het lastig om steeds even te moeten wachten… Als we niet uitkeken scheurden ze zo het volgende pakje al open. Tja, het was ook zo spannend en leuk allemaal! Zelfs als mama of oma iets kreeg hielpen ze het liefst ook even mee.


Toen de vloer bezaaid lag met papier en de tafel vol cadeaus, liepen we nog één keer naar het balkon. Zo hard als ze konden riepen Bo en Jippe: ‘Dank u Sinterklaasje!’ En nog een keer. En nog een keer. Opgewonden, blije stemmetjes in de ‘nacht’. Het was donker geworden en ik maakte nog even wat lekkers klaar. Nu echt. Zonder gebons op de balkondeur.

En daarna? Na het eten ging de gloednieuwe draaiende discobol met hartjes aan. Nog één keer de hippe Sinterklaashits op en dansen maar! Om een uur later gezellig samen in het grote bed te willen slapen. Ja, het zijn me d’r een paar. Maar het mocht.


Kijk ze toch liggen, de knuffelkontjes.
Jippe aait zijn grote zus nog even en dan…
Hoogste tijd om te tuk… eh… tukken. ;-)