Mama Bish is een…

Ja ja, 'What goes aroumd, comes around'..................

Precies Joske. Hier heeft ze het van:
http://www.vrouwonline.nl/weblog/denisem/6990/op-heterdaad-betrapt-dertig-boefjesstreken-op-de-foto

Ze zegt het ook vaak: 'Jippetje boef!'
Alleen 'Denise boef' had ik nog niet gehoord...

De echte mama Bish, Pier’s moeder, heeft Bo overigens nooit gekend. Zijn moeder overleed toen Bo in mijn buik zat.

O ja, en tot slot nog:
Bish trouwens uitgesproken als Bies, zoals het -gekgenoeg- hoort.

Herkenbaar! Ik ben ook alle fasen qua naam doorgegaan. Waarvan mammie en pappie (voor papamuis dan hè?) ook wel erg lief klonk maar pappie kon manlief toch minder waarderen, haha.
Maar bij mijn voornaam zei ik altijd: voor jou ben ik mama en zei er ook bij dat ik niet ging luisteren als hij mij aandacht vroeg via mijn voornaam. toen was het zo over.
Ik hou er nu eenmaal niet van als je kind je bij je voornaam noemt , of is dat ouderwets?

Hahaha, Lizzy was ook heel crea met namen. "Mammafee" "Miemie" "Mummietje" etc.

Met mamma Bish moet je wel uitkijken, voor je 't weet kl;inkt het als "Mamma Bitch"

(Zo kon Annabel de naam van onze buurvrouw Hanneke niet uitspreken en noemde haar 'Hakkele" waarop ik haar 'Hakkelaar"noemde. Maar dat was weer alleen omdat haar dochter mij "Etter" noemde)

O, ik bedenk me net dat dat misschien wel je eigen grapje als titel was.

@ Muis: o ja, die was er ook nog: mammie!

@ Esther: ha ha, ik lach me slap. Ha ha, nee, dat was de grap niet, maar dat had ook gekund. 'Mama Bish is een boef' bedoelde ik, maar bitch is natuurlijk veel 'leuker', ha ha. Die associatie nooit gelegd (u wordt bedankt ). (Maar goed, je spreekt het dus uit als Bies en niet als Bish, dus dat scheelt al.)

Hier was er ook even de fase dat ze Ruthy en Maarten zei maar dat hebben we snel de kop ingedrukt. Mama en papa zijn eretitels die we maar al te graag dragen.
Tegenwoordig noemt Fee-Luna me vaak Mimi. ik vindt dat wel een leuke, dus die mag ze wel gebruiken.

Oh, herkenbaar....en na Jimmy die me al zoveel mama-namen en uitspraken heeft gegeven begint Charlie nu ook. Maar die is nog van de intonatie in mama, maaaaaaaaaaaaammmmmmmmmmmmmmmaaaaaaaaaaa of Maaaa...heel snoepig!
Jimmy wil me ook wel eens alleen bij mijn voornaam noemen, maar net als jij vind ik dat niks. Ik leg hem dan uit dat iedereen me al zo mag noemen maar dat er maar 2 jongetjes in de hele wereld zijn die tegen mij mama mogen zeggen en dat dat dus heel speciaal is.

Als je niet weet hoe je het uitspreekt (en dus Bish echt als Bish leest), dan is het leuk dan wanneer je weet dat het Bies is.

Bies Bies.

hahaha, Esther is op dreef

en Denise, moet je Pier uitspreken als Pier of als Pjèr?

Mijn moeder noemde ik altijd mama. Tenzij we in een winkelcentrum of zo waren, dan riep ik haar gewone naam, redenerend dat er daar wel meer vrouwen rond zouden lopen die naar 'mama' luisteren. Ik weet nog hoe trots ik was toen ik me dat realiseerde

Ik dacht altijd dat Bish inderdaad uitgesproken werd als Bisj en niet als Bies. Nou ja, weten we dat ook weer. Bo Bies, klinkt op zich best grappig.

Enne... Wanneer gaat het wel echt mama Bish worden??

X

Leuk blogje, mijn dochter houdt ook erg van het langgerekte maaaaaaaaaaammmmmaaaaaaa. Wat vinden jullie trouwens van het feit dat sommige kinderen hun ouders met u aanspreken? Zelf ben ik daar niet zo van, grootouders vind ik 'logisch' om met u aan te spreken (wellicht door het grotere leeftijdsverschil) maar ouders nee dat vind ik wel lastig. Het schept een beetje een afstand voor mijn gevoel en het lijkt me in de praktijk ook wat formeel: 'Mamma, wilt u de boter even aangeven?'

Ik wil ook gewoon mama genoemd worden!

Middelste hier was ook drie jaar toen hij ineens van het mama afstapte en ik Wilma werd. Ik vroeg hem naar het waarom. De verklaring was logisch!
'Ik ben jouw zoon maar jij zegt toch ook niet kindje tegen mij. Jij zegt Lars en jij heet Wilma. Je bent mama maar zo heet je niet!'
OK, geen speld tussen te krijgen... Het heeft een paar weken geduurd en het ging ook zomaar weer over. Wat ik toch fijner vond

Mijn zoon had die fase net toen hij een paspoort moest krijgen. De baliemevrouw liet mijn mans paspoortfoto zien (even checken of alles klopte) en op haar vraag "wie is dat?" werd de voornaam genoemd. Moest de vrouw nog een paar keer doorvragen voordat hij toegaf dat het ook zijn papa was...

Vanaf mijn derde noem ik mijn vader bij de voornaam. Hierdoor werd er vaak gedacht dat hij mijn vader niet was. Jammer want ik ben er wel heel trots dat hij mijn vader is!

Ik vind pa en ma vreselijk als mensen dat zeggen.
Soms zeg ik voor de grap moeke tegen mn moeder. hehehe wordt niet gewaardeerd kan ik je zeggen

Mijn moeder noem ik (nog steeds!) 'moetepetoet' of 'moetepetoetje'. Ook een overblijfsel uit de tijd dat ik nog met woorden experimenteerde. En geloof me, dat is al een héééééle tijd geleden
Het is nu wel schattig, want mn moeder is inmiddels een grijs dametje dat tegen de 70 loopt. Daarbij komt dat ze slechts 1.56 lang (of eigenlijk kort) is. Dus dit koosnaampje pas nog steeds heel goed bij haar.

Robin en Sil zeggen eigenlijk altijd gewoon mama en papa, maar als het volgens Robin te lang duurt voordat ik reageer, zegt hij ineens Nynke en ook Sil weet inmiddels dat we Andre en Nynke heten. Soms zeggen ze dat tegen ons, maar gelukkig zeggen ze bijna altijd papa en mama!

H aha ha, leuke reacties ook erbij.

Ze zegt het nog steeds....