Aanmodderen in de bagger en ander geëmmer over de sleurhut en zo

Al weer een week terug. Ja, eenmaal thuis na zo’n vliegkamp vliegt de tijd weer voorbij. Het was best leuk hoor, geloof ik, met zo’n caravan. (Je hebt alleen continue het gevoel dat je gevolgd wordt. ;-)) En tussen de buien door scheen ook echt de zon wel eens. Sterker nog, op de heenweg, -ja, je kon het je van de week al bijna niet meer voorstellen-, vielen de mussen nog van het caravandak. Jippe zat met zweethaartjes in zijn maxicosi en Bo had rode wangen van de zon die vol op haar snoetje scheen. En ik nam nog eens een slok water. Het leek met de minuut heter te worden.

‘Heb je nou de kachel aangezet?’
‘Nee, ik heb de airco uitgedaan.’
‘O. Zullen we ‘m maar weer aanzetten dan?’

Eenmaal in Zuid-Duitsland heb ik zelfs nog badjes laten vollopen. En hebben we vaak buiten kunnen ontbijten. (Met van dat grove Duitse brood. Daar hou ik van.) Maar over de hele linie was het toch vrij onbestendig weer.
En hebben we heel wat buitjes over ons heen gehad.

Regendruppels op het caravanraam

Het klínkt gezellig, dat gekletter op het dak, dat wel, en dat heb ik Jippe en Bo ook proberen mee te geven, dat gevoel van ‘knus hè, wij zo lekker binnen, terwijl het buiten tekeer gaat’, maar er komt een moment dat je naar buiten moet. Omdat je het chemisch toilet niet meer kunt gebruiken. Of omdat je de elektra niet hebt aangesloten omdat je er toch maar voor één nachtje stond, maar er toch wel een mannetje heel hard naar een flesje snakt. Of omdat je geen water hebt omdat de tank leeg is en je net een strontluier verschoond hebt en je de Herôme Desinfect al ergens weggestopt had, maar waar? Of omdat je de gehuurde caravan moet uitmesten en schoonmaken en de auto moet volstouwen. (Ja, dat schiet op als de regen met bakken uit de hemel komt en je met zijn vieren je kont niet kunt keren. Dus Pier met kinderen de blubber in, en ik met stoffer en blik en schoonmaakdoekjes door die caravan gerausd.)

De caravan gezien vanuit de zijspiegels

Ja, die luxe hadden wij dan nog, dat we een caravan hadden. Want ’s nachts in je iglotentje wakker worden met natte voeten omdat je slaapzak in een regenplas drijft… Nee, dank u, die tijd heb ik écht gehad. In een caravan op blote voeten vond ik het al berekoud. En dus meteen genoteerd voor de eerstvolgende caravanvakantie (als die er überhaupt ooit nog komt, want het was nou niet echt dat je zegt ‘ons ding’): sloffen mee voor de kinderen. En laat ik een paar extra warme sokken voor mezelf ook niet vergeten.

Een beetje een gehannes was het. Met je spullen (altijd te veel en toch kom je van alles tekort) en het doe-het-zelven. Met diarree-wasjes die niet schoon en net niet snel genoeg droog werden. En het gevoel tien keer op een dag met je afwasteil over het terrein te lopen.

De vele stokken van de voortent...

Een gedoe met hoe dingen werken ook. Zo’n voortent opzetten alleen al. Zonder eerst de gebruiksaanwijzing te lezen, want het ‘leek zo logisch’. Terwijl ik met hangende kinderen aan mijn been de caravan een beetje probeerde in te richten. Of zo’n wc-cassette die dan niet goed aangesloten zit waardoor urine ergens onder in de caravan overal heen gaat behalve in de daarvoor bestemde cassette. Zeikerd die ik ben zei ik nog: ‘Plas nou niet onderweg, want we hebben die vloeistof er nog niet ingedaan.’ Maar ja. Of gas dat het niet doet omdat je ook dat éne knopje daaronder in dat laatje nog even om moest draaien. Een caravandeur die je alleen open krijgt als je met de sleutel erin op een heel speciale manier tegen de deur duwt. Of rem- en knipperlichten die na een plasstop bij een Raststätte langs de Autobahn ineens niet meer goed werken. Knipper je links aan, gaan ze allebéi branden. Rechts ook. Of spiegels die weliswaar uitsteken, maar verre van uitstekend zijn.

De wc-cassette legen in het riool onder het vliegveld.

Nou lijkt het net alsof we een of ander aftands en aggenebbisj ding hebben meegekregen van het verhuurbedrijf, maar dat was absoluut niet het geval. Het was een gloednieuw ding, die Caravelair Antares luxe van ons. Zo mooi dat je er amper mee durft te rijden, of bijrijden. We moesten er kennelijk gewoon nog wat handigheid in krijgen. Even aan wennen. Aan alles. Aan dat trage gangetje, en dat je dan pas écht het begrip sleurhut begrijpt. En de angst voor scherpe bochten of kleinere plaatsjes. Om over afgesloten of doodlopende wegen nog maar te zwijgen. Of zo’n grondzeil schoonmaken en opvouwen als het de hele nacht geregend heeft. Godzijdank was het toen een paar uur droog. Want dat aanmodderen in de bagger zoals die allerlaatste ochtend bij Venlo? Nee, dat is niks voor mij.

Regen op de terugweg naar Nederland.

Of we het nou vaker zouden doen, zo’n caravan huren, vroegen wij ons af. Of wat we zouden doen als we zo’n zelfde ding voor niet al te veel tweedehands zouden kunnen kopen. Het antwoord daarop hebben we geloof ik nog niet helemaal gevonden. Want met je campingkosten erbij is het eigenlijk nog helemaal niet zo goedkoop. Nee, dan was Turkije (klikkerdeklik) in verhouding stukken voordeliger. Maar ja, dit was een vliegkamp hè, daarom gingen we. Anders hadden we natuurlijk nooit voor Duitsland gekozen. Niet dat daar iets mis mee is hoor, aardige mensen, maar wij zijn meer van de mediterrane bestemmingen. Of tropische, nog liever, als ik eerlijk ben.

Terug in Den Haag. En we reden onze wijk weer binnen...

O ja, en zondagochtend, de laatste ochtend, toen we dus op een camping –on the road- weer met regen wakker werden en door de raampjes van de caravan naar buiten keken, kon ik er niets aan doen, maar dacht voor de zoveelste keer aan dat ene zinnetje van blogbuuf Esther:

‘Als het regent, is kamperen gewoon bagger.’

Regen op camping in Baarle, bij Venlo.

© Foto's: Denise Miltenburg

Goed, geen geëmmer, met een zonnetje erbij is het best wel een beetje fijn zo’n caravan. En eigenlijk hebben we nog wel mooi weer gehad ook. Als het droog was. Tussendoor. En dan lijkt het gewoon een happy holiday.

Dus… zonnige foto’s in een volgend blogje.