Hoe zit dat dan met dat vliegkamp?

Voor wie hier nog niet zo lang meeleest, zal ik het even uitleggen. Anders denk je misschien:
‘Huh, wat? Vliegkamp? Wat is dat dan en wat doe je dan?’

Pier is lid van een vliegclub. Alweer een jaartje of vijftien. Hij haalde zijn brevet (private pilot licence, kortweg PPL) en sindsdien mag hij vliegen.
Als hobbypiloot dus. Wat misschien duf klinkt (door het woord hobby), maar best stoer is (want: piloot).
Niet echt een doorsnee hobby, dat moet gezegd.


Maar als je je brevet wilt behouden, moet je natuurlijk wel vliegen. Regelmatig. En gekeurd worden en checks doen en zo. Want het is natuurlijk wel iets anders dan postzegels verzamelen, of suikerzakjes sparen.
Niet dat daar iets mis mee is, ik heb dat laatste ook gedaan (ehm, ja, goed, leuk voor je), maar het is niet iets wat tot de verbeelding spreekt, en dat doet vliegen wel.

Overigens is sportvliegen, zoals het ook wel genoemd wordt, niet Pier's eerste vliegervaring. Voordat we elkaar leerden kennen, deed hij fanatiek aan deltavliegen, parapente en ultralight vliegen, gaf les in die eerste twee en deed aan de Nederlandse kampioenschappen deltavliegen mee. Dat vertelde hij net. Tja, zo hoor ik ook nog eens wat.
‘Je hebt niet zomaar iemand aan de haak geslagen,’ grapt Pier, alsof hij denkt dat ik hem onderschat.
‘Eh… een zweverig typje dus?’ pest ik er achteraan.

Goed. Eén keer per jaar gaan de mannen (want tja, het zijn toch weer de mannen) met de club op vliegkamp. Naar het buitenland. En dan meestal naar een plek die qua vliegen een beetje interessant is. Dus met bergen
en zo. Want van daaruit gaan ze dan vluchten maken. Van een halve dag, of een hele. Of gewoon even wat
touch-and-go’s doen. (Ja, ik ken de terminologie inmiddels ook een beetje. Hoewel ik ‘touch and go’ toch altijd een beetje met ‘ontbijten en pleiten’ associeer, maar dat ligt misschien aan mij).

Tijdens zo’n vliegkamp wordt er gekampeerd. Niet op een camping, nee, gewoon op een lokaal vliegveldje. Aan de runway dus. Waar je elkaar soms weliswaar even niet meer kan verstaan, maar waar het ook weer geen non-stop komen en gaan van vliegtuigen is. En een Schiphol is het zeker niet. Nee, doorgaans is er ook niet echt veel bij. Als je er koffie of een vette hap kunt krijgen mag je blij zijn.
Een schone of warme douche eveneens. En meestal ligt het ook nog eens verrekte afgelegen (als je van de benenwagen afhankelijk bent tenminste; en van de kinderwagen, ook dat nog).

(Dit jaar kreeg de douche overigens een absolute 10. Mannen en vrouwen gescheiden, verwarmde ruimte, schone wastafels, grote douche, mooie douchekop, superstraal en megaspiegel.
Beter dan thuis, dus wat wil je nog meer?)

© Foto's links: Denise Miltenburg

Sommige vrouwen (en in ons geval kinderen) gaan dan mee naar zo’n kamp. Zo was ik in het Franse Chambéry, het Tsjechische Zbraslavice, het Duitse Aalen en het Franse Langogne. En dit jaar gingen we weer ‘onder zeil’ in Duitsland, in Unterzeil, bij Leutkirch.

En wat doen de vrouwen daar? Koffie zetten. En nog eens koffie zetten. En nog eens koffie zetten. Voor de mannen dus. (Tja, ik overdrijf een beetje hoor, maar o, rolpatroon, o, rolpatroon. Ja, na een tijdje zie je ze letterlijk vliegen. En gooi ik in gedachten mijn handen ten hemel: ik heb gestudéérd mensen! Ik zou een onafhankelijke vrouw worden. Kwam uit de ‘Kies exact’-tijd. En deed dat ook. (Wis- en Natuurkunde). En kijk mij hier nou met mijn bekertjes koffie en mijn afwasteiltje… De natuurkundige wonderen van vliegtuigen die in de lucht blijven hangen en van sopbelletjes in vies afwaswater bestuderen. Nee, dan had ik beter een cursus koffiedik kijken kunnen volgen.
Nou ja, ik ben in elk geval nog schrijver, of zoiets. En moeder, natuurlijk. Zoekend naar en schrijvend over god weet wat. Goed, ik dwaal af.)

Pier heeft trouwens geen eigen toestel hoor. Ja, dat denken mensen dan vaak. (Alsof het niks kost). Nee, de club heeft een paar vliegtuigen en daar vlieg je met zijn allen op. Nou ja, met zijn tweeën tegelijk dan. Of alleen.
Die waar Pier mee vliegt zijn de zogenaamde motorzwevers. Ze zien er uit als zweefvliegtuigen, maar hebben, je raadt het al, een motor.
En nou juist die motorzwevers vertoonden mankementen of waren lang in reparatie omdat op onderdelen gewacht moest worden waardoor de doorgang van het kamp tot het laatst toe onzeker bleef.

Maar gelukkig leste Pier ook nog op een ander type vliegtuig, de Dimona. En heeft de club ook nog een Katana, een toestel waar ik in Tjechië ook nog een leuk vluchtje mee gemaakt heb. Omdat het mijn laatste vluchtje was, was het alleen al memorabel. (Nu ik kinderen heb neem ik het risico liever niet meer, zeker niet in een toestel sámen met Pier. Ik moet er niet aan denken er niet meer voor ze te kunnen zijn. Natuurlijk kan er op de snelweg ook van alles gebeuren, maar toch.)

Alleen die laatste twee toestellen zijn uiteindelijk meegegaan op kamp. Zoals gewoonlijk overgevlogen door overvliegers. Clubgenoten dus.
Dit weekend moest het gebeuren, de terugvlucht. Maar het weer ter plekke was bar en boos.
En en route was het dat ook.

Dus de vraag is nu: zouden ze al weer veilig in Nederland zijn?
Straks even aan Pier vragen of hij al wat weet.

Hier alvast een indruk. Meer foto's volgen.
© Foto's: Denise Miltenburg

Hoe de huursleurhut (eh… een gloednieuwe caravan hoor) ons bevallen is, lees je in latere blogjes. Evenals andere ‘kampverhalen’. Foto’s daarvan volgen dan ook!