Zomerse update - wat we deden en waar we waren

Ook al kwam de regen vannacht met bakken uit de hemel, in het kader van ‘buiten zijn, ook al heb je geen tuin en leuke dingen doen, want het is zomer’ even een update van de afgelopen twee weken:

Een surpriseparty in Wassenaar. Bij een strandtent. Voor iemand die met de hele family een paar jaar op Curaçao woont en net nu ze even in Nederland was veertig werd.
Het had de hele dag pijpenstelen geregend, maar ’s avonds was het droog. De zee woest, een frisse wind en de lucht dreigend, maar wat een pracht! Jippe en Bo in het zand, en wij een wijntje in de hand.

Twee dagen later weer naar zee.
Om het weekend in te luiden.
Stond ik om 5 uur de was nog te vouwen, Jippe’s vingers tussen deuren uit te houden en Bo met een veterstrikpuzzel te helpen (of hoe dat dan ook heet), ineens dacht ik ‘ik ben ook net gek’.
De lucht strakblauw, ik wilde eruit, naar buiten! Adem, lucht, ruimte!

Ik belde Pier die net met een klus klaar was, gaf Jippe alvast wat te eten en toen togen we gevieren naar het strand. Met de auto dit keer, en slechts twee uurtjes daar, maar heerlijk. Om eindelijk die beroemde pizza’s van Culpepper te proeven. En niet zonder succes.

(‘Ik heb twee keer in mijn leven een hele goeie pizza gegeten,’ zei Pier, ‘en dit was er één van.’
Waarop ik vertelde over een hele lekkere, in een steegje in Napels, jaaaaren terug toen ik daar een vriendin opzocht. Ook Clinton’s favoriet, by the way. Die pizzeria, niet die vriendin.)

Met Scheveningen naast de deur, voelt het altijd een beetje als vakantie...


De dag erna wéér ’s avonds naar het strand. Voor een door Blue! Nood! georganiseerd feestje. Lekker dansen. Hoe dat was vertelde ik hier al.

Zondags het nieuwe huis van vrienden bewonderd die een tweede kindje verwachten. Als alles meezit (maar verbouwingen vallen nooit mee), gaan ze drie weken voor de uitgerekende datum over. Maar hoe mooi het al wordt, het is nog lang niet af. (Ai, ai, ai, als dat maar goed komt.) Die stress kun je er dan eigenlijk echt niet bij hebben. Ik weet het nog goed. KLIK. Vooral van al het stof word je gek. KLIK. Ook omdat wij er ‘gewoon’ woonden. Af wil je het hebben. KLIK. En als het dan lang duurt… KLIK.
Wat was ik blij toen de verbouwing voorbij was. KLIK.

Met witte voetzolen stapten we weer in de auto en deden nog wat familie aan. Waar Bo met de kleindochter van Pier’s zus speelde (een meisje van een generatie jonger dus, maar die wel 1 jaar ouder is dan Bo), voor het gemak maar nichtje genoemd. En waar we met onze neus in de boter (eh... barbecue) vielen. Spontaan. Want ze hadden nog spareribs, en die moesten op. En zo zaten we ineens prinsheerlijk in andermans tuin. Te genieten. En wij niet alleen, Bo en Jippe ook. Je had geen kind aan ze.

’s Maandags kreeg Bo het op haar heupen en huppa, weer met de kinderen naar buiten. Voor een koffie bij Berlage. Die dicht bleek. Maar waar je wel heerlijk op een bankje kunt zitten terwijl de kinderen in het gras spelen. Je moet het even weten, anders kom je er niet. Het is echt een verborgen plekje, die tuin achter het Gemeentemuseum.

Bij het Museon, dat ken je toch wel? En één voordeel: geen hondenstront, dus naar hartelust rollebollen in het gras.

Ware het niet dat kinderen dan toch altijd de tegels weer opzoeken...

Jippe bij bankje.
Alsof hij denkt: Komt m’n blinddate nou nog opdagen of hoe zit dat?

Als je vandaag naar buiten kijkt, ben je het al weer bijna vergeten, maar ook woensdag was het ineens weer supermooi zomerweer. Net nu ik met Bo naar een vriendinnetje ging. Met tuin. Waar ik een wipstoel afgaf aan de zwangere mama. En waar Bo dus ook weer even heerlijk kon spelen. In de zandbak, op de schommel en de glijbaan… Waterverven in het zonnetje. En weer dacht ik: wat zou een tuin toch heerlijk zijn!

Tot het donderdag werd. Toen was het ineens herfst.
‘s avonds laat hoorden we geknal in de verte.
‘Wat is dat nou?’
‘Onweer?’
Verrek, het vuurwerkfestival in Scheveningen. Hadden die even pech.

Vrijdag wilden we het weekend inluiden bij ‘Appeltje Eitje’, omdat de sfeer er goed is, en speelgoed voor handen. Dus Bo vermaakt zich er prima. Helaas, ze gingen net dicht.
‘Vrijdagmiddag 5 uur?’ zegt Pier. ‘Daar moeten ze het toch juist van hebben zou je denken?’
Volgende keer beter. Het blijft een leuk tentje. Met leuke meiden.
‘Doe maar gewoon, dan doe je al hip genoeg,’ las ik toen ik een link zocht.
Erg leuk gevonden.

We liepen door naar Savanna op het Prins Hendrikplein. Terras op het plein dicht. Huh? Wat was er aan de hand? Gelukkig, nog wel plek op het stoepje. Waar we aan een tafeltje op vier vierkante meter nepgras plaatsnamen (fijn voor Jippe) en waar we de boel verbouwden, althans, zo voelt dat dan, als je zelf eigenlijk alleen maar een drankje komt drinken, maar ondertussen wel een kinderstoel moet vragen (die ergens in de achtertuin in de regen had gestaan, drooggemaakt moest worden), een potje moet laten opwarmen (omdat Jippe al honger had), en de Duplo voor Bo ook nog tevoorschijn werd gehaald. We bekeken de voorbijkomende trams, betreurden de verdwenen hoge bomen, tuurden naar de letters Bikram yoga aan de andere kant van het plein en probeerden onze glazen staande te houden op de wiebelende tafel. Het was kort, maar we hadden mooi toch maar weer even een momentje buiten gepakt.

Terug langs de voormalige discotheek De Tempel, jeugdsentiment voor veel Hagenezen en Hagenaars. (Voor mij niet overigens). Ook als je nuchter bent ziet het er momenteel zo uit. Of, in Bo’s bewoordingen: ‘dat gekke huis’.
Nog een snelle boodschap bij een supermarkt met winkelwagentjes (niet die dus) en op de fiets weer naar huis.

Zaterdag overdag was ik op. Pier ging met Bo naar Sunny Court. Zo leuk ook zoals ze dat zegt, met haar drie jaar. Hiernaast en bovenaan een foto van toen ik er met Bo en Jippe was. Een fijn parkje. Met speeltoestellen. Want of je er zelf nou zin in hebt of niet, kinderen willen nou eenmaal graag naar de speeltuin. Elke dag vraagt Bo erom. En dus wisselen we het af. Het Koningsplein. De speeltuin op de Fred. Soms eens een andere. En dan weer Sunny Court.

Zaterdagavond een feestje van mijn vader. Bij zijn nieuwe vriendin, in de tuin. Weliswaar even een stukje rijden en het had wat voeten in de aarde voordat Jippe er in slaap viel, maar toch een onverwacht mooie avond. Met barbecue trouwens, verzorgd door een bevriende traiteur. Dat was smullen!

En zondag? Uitgenodigd bij de buren. Omdat we voor de plantjes hadden gezorgd. Nou ja, Pier dan. Vakantieverhalen van Kreta, waar ze met een jeep hadden rondgereden. Een supergezellige avond, met moussaka natuurlijk.

Goh, wat veel leuke dingen eigenlijk. Veel meer dan ’s winters, is onze ervaring. Of niet soms?

Niet dat de dagen uit alleen maar leuke dingen bestaan hoor. Sommige dagen is het echt aanpoten. Ik ben nog steeds veel moe, druk in mijn hoofd en kom amper aan schrijven toe (aan dit logje heb ik aaaaavonden gewerkt). De kinderen worden nog steeds vroeg wakker, dat hakt erin. Bo is druk bezig met de zindelijkheid (gaat al best goed, maar kost wat extra energie en wasbeurten zullen we maar zeggen) en ze heeft af en toe flinke boze buien (of dwarse buien moet ik zeggen, terwijl we juist dachten die periode achter ons te hebben gelaten). En Jippe? Die pakt werkelijk álles wat hij niet pakken mag. Maar daarover een keer meer in een ander logje.

O ja, en ondertussen is in Den Haag ‘het gewone leven’ weer begonnen. Bo weer naar de peuterspeelzaal. Maar we blijven veel naar buiten gaan. Vanmiddag nog. Het lieve meisje dwingt het gewoon af: ‘Jij moet naar buiten met mij.’
Ik heb niks te zeggen hier. ;-)
Soms zegt ze het netter: ‘Zullen we, als Jippe wakker is, naar de speeltuin gaan?’

Ik hoop dat het weer nog lang goed blijft en we dat nog veel kunnen doen. Het is immers pas half augustus.

© Foto’s: Denise Miltenburg (behalve die van De Tempel)

P.S. Ik noem vaak namen van straten en tentjes, omdat dat voor degenen die Den Haag kennen wellicht leuk is. Mocht je niet in Den Haag wonen dan zegt het je allemaal niet zo veel, maar hopelijk lees je er dan gewoon overheen.