Grand Summer Shakedown

Zaterdag eindelijk weer eens op pad geweest.
Op stap. Met een vriendin. Naar een feestje op het strand. Lekker dansen. Even loslaten.
Gewoon Denise zijn.
Zonder kinderen. Zonder Pier.

Wijntje drinken, bijkletsen en shaken maar!
Eh… shaken? Nou ja, zo heette het: de Grand Summer Shakedown. En een beetje shaken kan natuurlijk geen kwaad. Niet figuurtechnisch gezien hoor, maar psychisch gezien. Dat volle pieker- en perfectiehoofd even legen. De boel resetten.

De laatste keer dansen was in februari. (Schandalig ja). Dus het werd tijd. We hadden ons erop verheugd. Op de tweede editie van de Grand Summer Shakedown. Van het woord alleen al kom je in de stemming toch? De eerste keer in juni kon ik niet, dus nu had ik het al weken van te voren in mijn agenda gezet. Had echt zin om lekker te gaan dansen. Hoopte op spectaculair zomerweer, uitbundige vakantiesfeer en dito temperatuur. Een soort hoogzomerfeestje.

Flyer eerste Grand Summer Shakedown (de bovenste foto, de kleine, is van deze editie)

Ware het niet dat het de hele dag pijpenstelen had geregend en ik me serieus afvroeg of ik eigenlijk nog wel zo’n zin had om te gaan. Ik was ook best wel heel erg moe. Maar… ondanks dat het overdag nog tropische buien troef was en de herfst zowat leek ingetreden, klaarde het ’s avonds zowaar op.
De app op Pier’s I-phone beloofde droge uurtjes en dus trok ik een bloot truitje, een strakke jeans en mijn witte zomerlaarzen aan en fietste er samen met een vriendin heen. De mama’s op stap. Door de duinen, op naar de party bij De Staat.

Waar we aan de (slechte) wijn gingen. En bijpraatten. En op de juiste muziek wachtten. En verder kletsten. En… er op gegeven moment achter kwamen dat het al 01:00u was! Wat voor ons tegenwoordig best laat is. (Tegenwoordig ja, want ook ik heb andere tijden gekend).
Wát? Al 01:00u en nog steeds niet gedanst?!
Daar moest verandering in komen!

We doken de ’tent’ in en dansten the night away.
Totdat daar het moment kwam dat er elke kant die je uitkeek ineens een man naar je staarde. Je kent het misschien wel, hoe later op de avond, hoe meer. Terwijl ik daar was om gewoon lekker te shaken. Eh.. dansen. En niet zo zeer om te sjansen. Ik ben immers al bezet.

Tja, en dan slaan ze ineens toch toe hè? Een danspas van iemand net te dichtbij, een proostgebaar op afstand. Een onderzoekende blik van top tot teen. En dan dat moment dat je gewoon even naar het toilet moet. Niets meer en niets minder. Nou ja, hooguit om even te checken of je haar nog goed zit. (Niet dus, maar dat zag ik hopelijk alleen zelf).

En toen voelde ik ineens dat ik gevolgd werd. Door een lange, maar verder niet echt opvallende jongen, zo bleek later. Met daarentegen best wel een leuke openingszin. (Niet dat ik ooit waarde aan een goede openingszin heb gehecht hoor; zolang de zin niet te fout was, en vooral de jongen niet te erg…). Deze jongen -of moet ik man zeggen, nee, ik zeg nog gewoon jongen- sprak me aan met een ‘Maar eh…’ Alsof we al uren met elkaar in gesprek waren. Wat ik eigenlijk wel grappig vond. En sprak vervolgens de gevleugelde woorden:
‘… je bent natuurlijk wel de mooiste vrouw die hier vanavond rondloopt.’

Ja ja ja ja ja ja ja…
Dank u, dank u, dank u.
Wegwezen!

Ik haastte me met mijn bruine schouders tussen andere schouders door.
Hij liet het er niet bij zitten, kwam weer naar me toe, boog nog eens naar me over –wat stond die muziek hárd zeg!- en verduidelijkte dat ‘het een compliment was hoor.’
Dat ik dat natuurlijk wel begrepen had, maar de bui al voelde hangen en nog niet wist hoe ik dat gaan zeggen moest.
Of ik de volgende dag hier koffie met hem wilde drinken.
Kijk, daar was hij al, het soort vraag dat er aan zat te komen.
Dat me dat niet zo’n goed idee leek.
En waarom dan wel niet.
'Omdat mijn vriend dat denk ik niet zo leuk zou vinden.'
Ai, ai, ai. Die kwam hard aan.

Wat doe je hier dan? moest hij vervolgens vast gedacht hebben. Volkomen onterecht natuurlijk, maar dat denk je dan, dat hij dat dacht. Dat ik daar lekker sta te shaken terwijl ik gewoon hartstikke bezet ben. Wat natuurlijk nergens op slaat.
Hij zei het niet. Hij zei iets anders:
'Daar hoeft hij toch niks van te merken?'
Aha, hij was er zó één.
Zo eentje ben ik er níet.
Dat ik zo niet was, zei ik dus.
Waarop hij me nog een prettige avond wenste.
Wat ik eigenlijk heel correct vond.

Vriendin en ik shaketen nog even verder en besloten om 2 uur naar huis te gaan.
Voordat we terug naar onze fietsen liepen, genoten we nog even van het geluid van de golven.
Schuim in de branding lichtte op in de donkerte. Wat was het hier toch mooi!

Blij dat ik het maar bij twee wijntjes had gehouden, zo donker als het was in de duinen, fietsten we terug over het met zand bezoedelde fietspad.
Om half 3 lag ik erin. Om vervolgens om half 7 al weer wakker te worden. Of zes uur zelfs. Ik weet het niet meer. En om 7 uur een dansend meisje naast mijn bed. En een jongetje dat de borst wilde. Maar daarna mocht ik nog even uitslapen, godzijdank.
Dansen en uitslapen, ik doe het niet veel, maar af en toe…

Als ik dit stukje af heb, laat ik het aan Pier lezen.
'Leuk!' zegt hij.
'Leuk?' vraag ik.
'Ja,' antwoordt hij.
'Maar je gaat niet meer dansen!' grapt hij er achteraan.
Ha ha ha!