Gewoon hele leuke huisjes (foto's en filmpje!)

Het was tegen enen ´s nachts. Na een vlucht met tussenlanding en een transfer met een bus én nog een overstap op een taxi stopten we met twee slapende kinderen en een lading bagage voor het hotel. Hier en daar zaten groepjes mensen buiten met Efes-bier en andere drankjes. We snoven de geur van een nachtelijk Turkije op. Sterren aan de hemel. De zwoele zoete lucht van bloemen in bloei.
Pier dropte slapende Bo op een bank in de lobby van het hotel. Ongestoord sliep ze verder, diep in dromenland. Met Jippe in de draagzak meldde ik me bij de receptie.

Een stevige meneer in lichtblauw overhemd overhandigde me de sleutel.
'Room number …'
'Room? Eh… the bungalow you mean?'
'No, bungalow too small for you.'
'Too small? But we booked a bungalow…'
'Too small for you.'
Ik fronste. Te moe en niet in de mood voor dit soort ‘grappen’.
'But I…'

Omdat ik van te voren al zo mijn vermoeden had gehad dat het klein was, had ik het per mail nog expliciet gevraagd, of dat wel kon met die babybedjes erbij. Het kon, hadden ze gezegd. Althans, hun antwoord op mijn vraag per e-mail of de twee bedjes wel in de bungalow pasten was: ‘Yes, we also have babybed for bungalow.’
Laat maar, dacht ik toen. Het zal wel goed komen.
Niet helemaal dus.

‘We really want to stay in the bungalow.’
‘Bungalow not available.’
Hmm, had hij er gewoon geen zin in en gooide hij het daarom over een andere boeg?
Zou het waar zijn?
Ik wilde niet meteen de zeikerd uit Holland zijn, maar we hadden ons juist zo verheugd op die houten huisjes, ondanks de verhalen op internet dat het nogal Spartaans zou zijn.

Kennelijk zag hij mijn teleurstelling. Ik moest morgen maar terug komen en het dan aan de lady die er dan zou staan vragen.

We wandelden door een lange koele half-open gang achter de bagagemeneer aan. Hij opende de deur van onze kamer voor de eerste nacht. Een glanzend witte tegelvloer strekte zich voor ons uit. Twee heerlijke bedden stonden klaar, een babybedje ernaast en nog een derde bed verderop in de kamer. Het houtwerk was smaakvol, de inrichting prima. Een heerlijke badkamer, een minibar, een tafel met spiegel, een balkon. Kortom, niks mis mee. Het was mooi, het was glanzend, het was schoon en in onze ogen best luxe. Alles spic-en-span. Heerlijk aankomen zo, in een ‘echte’ hotelkamer. Heel prettig natuurlijk, maar niet wat we geboekt hadden.
Niks uitgepakt dus, want misschien was het maar voor één nacht.

Met de kleren die ze nog aan hadden en de tandjes ongepoetst (zie je, ook ik kan makkelijk zijn) lieten we de kinderen op bed glijden. Pier haalde nog een biertje, ik dronk een slok mee.

De volgende ochtend zijn we zelf maar eens gaan kijken hoe die huisjes erbij lagen. De gebouwen waarin de hotelkamers lagen waren zeker stijlvol, met balkons van prachtig houtwerk, maar onze nieuwsgierigheid naar de bungalowtjes bleef.
We wandelden richting zee en namen een paadje het bos in. Daar lagen ze. Een tiental houten huisjes, verscholen onder de bomen. Kriebels in mijn buik. Dat was een goed teken.
‘Jaaaaaaa,’ zuchtten we in koor. Dit was wat we wilden. Híer werden we blij van. Een zweem van herinnering aan reizen naar Thailand, Maleisië en Laos overviel me.


De ‘spartaanse’ huisjes - © Foto's: Denise Miltenburg

Eén ding was duidelijk: we moesten er alles aan doen híer terecht te komen. Simpel of niet, dit was wat we wilden. Een luxe hotelkamer kon je overal hebben, de charme van een houten huisje niet.

Dus de dame van de receptie aan de tand gevoeld.
Peins, peins.
‘Too small,’ zei ook zij.
Het begon erop te lijken dat ze zich schamen voor die huisjes.
Of we toch mochten kijken, vroegen we.
Ze liep met ons mee.

Sleutels klonken in het sleutelgat. De houten deur ging langzaam open. Een glanzende houten vloer spreidde zich voor ons uit. Niks ‘too small’, dit was gewoon hartstikke leuk! Precies zoals we wilden. Niet bar groot, maar zeker niet te klein, zelfs niet met een babybedje en een extra bed, Bo’s Deryan travelcot én de wagens er nog bij. Krap, dat wel, maar absoluut prima.
Gauw even de douche geïnspecteerd. Was dat werkelijk gewoon een kraan aan de muur die dienst deed als douche? Wel nee, een gewone douche. Niet helemaal netjes, het gordijn wat onhandig en een paar vochtplekjes, maar wat zou het. Hier gingen wij ons wel redden.

Ware het niet dat dát huisje straks nou net weer niet available zou zijn.
‘People come back from the airport.’
Hmm, vreemd verhaal.
We kregen een huisje op de hoek, in de zon. Dat was al leuker dan in de (duurdere) hotelkamer blijven. Zaten we voorlopig in elk geval al in het ‘bos’.

Vier dagen later betrokken we in het gewenste huisje en konden we ons eindelijk écht installeren. Niks Spartaans. Gewoon erg schattige huisjes. Blokhutjes. Onder de bomen. Met in de verte de zee. Ons droomplekje. Perfect. (Als we de kolonie muggen even vergeten dan).

We kwamen hem tegen, de opsteller van het bericht over de Spartaanse huisjes. Zie mijn eerdere stukje 'Spartaans'. Hij was teruggekomen, maar nu in een gewone hotelkamer. Die dus veel luxer zijn. Prettig, maar lang zo leuk niet vinden wij.

Maar ook na een paar dagen kwamen we nog wel eens mensen tegen die zeiden: ‘Zitten jullie in die húisjes?’
Alsof je op ik weet niet wat voor ellendige plek zat.
Net nog een nieuwe beoordeling van iemand uit Yorkshire gelezen, over andere mensen die ook in de bungalowtjes zaten: ‘Indeed two couples we spoke to had been put in the woodland chalets on arrival and said it was like living inside a wardrobe.’
Tja.

Wij vonden het juist leuk, en gelukkig nog een aantal mensen met ons. ‘Ons soort mensen’ zullen we dan maar zeggen. Zo blijkt maar weer, hoe verschillend verwachtingen van een vakantie kunnen zijn. Of hoe verschillend mensen vakantie willen vieren.
Diezelfde mensen schreven over het strand: ‘The beach was like something from the 1950s’. Ook dat vinden wij onzin. Nou ja, foto’s van het strand komen in een volgend logje dan wel…

En hier nog een schattig filmpje van Bo, die in alle vroegte achter de poesjes aan ging. (Op het filmpje zie je net ons type huisjes niet, maar wel andere en een mobile home, het speeltuintje en vooral de heerlijk serene sfeer).