Ken ik u?

‘Jeeeemig, wat een mensen heb jij in je adresboek staan!’ riep onze grote vriend die wat aan mijn pc rommelde.
‘Ken je die allemaal?! Ik heb er zelf maar zeventig of zo.’
‘Zeventig?’ (Dat is weer eens wat anders dan de ‘ik-ben-pas-iemand-als
-ik-zoveel-mogelijk-vrienden-op-mijn-Hyves-heb-staan’-hype van de afgelopen jaren).
Nou goed, ik checkte dus maar eens hoeveel contacten ik dan eigenlijk in mijn inbox had staan. En schrok. Negen-honderd-nog-wat!
‘Hmm, nee, die ken ik niet allemaal geloof ik.’

Hoogste tijd dus om de bezem er door te halen. Opschonen die boel! Deleten wie ik niet ken. Ik schoof onze vriend opzij (altijd te porren voor koffie) en begon driftig wat onbekende namen, pseudoniemen en initialen aan te klikken. Huppa!
Raus!
Toen ik er een paar gedaan had, besefte ik dat dat misschien toch wel iets te rigoreus was. Misschien kwamen al die adressen bovendien ooit nog eens van pas (als mijn eerste eigen boek uit is of zo – ik heb aan meerdere boeken meegewerkt, maar ‘het boek der boeken’, helemaal ‘van mij’, is er nog steeds niet.)
Ik besloot iedereen die ik zo 1-2-3 niet kende een mailtje te sturen:

Subject: opschonen adressenbestand

Onder het mom van ‘Dat ruimt lekker op!’ ben ik mijn adresboek aan het opschonen.
Ik kwam dit e-mailadres tegen en kan het niet direct thuisbrengen.
Misschien hebben we ooit mailcontact gehad of ken je me via iemand anders.

Als je in mijn adresboek wilt blijven staan, mail me dan voor 1 december terug. (Een ‘Re:’ met BLIJVEN in het onderwerp is voldoende.)
Zo niet, dan hoef je niets te doen; dan verwijder ik je mailadres per
1 december uit mijn bestand.

Nou, ik zweer het: ik heb wat over me heen gehaald!
Mijn inbox stroomde over. Outlook Express draaide overuren.
Het Mail Delivery System bleek mijn beste vriend. Postmasters konden er ook wat van. Enkele tientallen adressen bleken niet meer te kloppen. Weg ermee.

Maar daarnaast leverde het ineens ook weer allemaal hernieuwde contacten op. Namen die me wel iets zeiden, maar die ik even niet plaatsen kon. Soms gewoon omdat het mailadres alleen uit een voornaam bestond, of een achternaam terwijl je van die persoon alleen de voornaam wist.

'Ik ben Marlene,' schreef iemand terug.
Marlene?
'Ja, Marlene. Van Ot.'
O, Marlène.

Net als Fred.
Fred, Fred? Fred wíe?
'Fred van Ella! Van de Bugaboo!'
O, díe Fred.

Of Peter.
Ik ken zo véél Peters.

‘Ja, ik ken je nog van toen en toen bij die en die, maar hoe kom ik nou in jouw bestand?’
Soms kwam het door een blog waar ik ooit op gereageerd had, of het waren mensen van vroeger, vriendinnen van vriendinnen, etc.
Of van die groepsmail die puntje puntje eens stuurde en er fanatiek ge-reply-to-all-d werd.

Mensen kenden me nog uit Nigtevecht, of Bangkok. Van Reis om de wereld, de eenpitters, een cursus of het inspiratieweekend.
Ineens ging mijn verleden weer leven. Wat heb ik veel gedáán!
Waar is de tijd gebleven? En mijn geheugen? Want dat mijn hoofd een zeef is, bleek wel weer.

Om sommige mailtjes moest ik hard lachen:

Hai Denise,
Ik denk dat je mij kent via een sieradenparty,
of hebben we niet samen een modeshow gelopen?
Ik doe er een uitnodiging bij,
groetjes Gerdien Keuls

‘Dochter van’ ja. Nooit op zo’n party geweest, maar ik had haar wel eens gesproken.
En modeshows? Ha! Lange benen heb ik wel, maar shows heb ik nooit gelopen. (Misschien was ze in de war met paaldansen, ha ha)

‘Zal ik nog even naar die programmaatjes kijken?’ vraagt onze vriend.
Ondertussen heeft hij aan Pier’s laptop zitten sleutelen.

Hij opent het Configuratiescherm. Gaat naar Software.
‘Wat heb je er allemaal voor shit op staan?!’
‘Ik heb het laatst nog gecheckt hoor.’
‘Maar dat gebruik je toch niet allemaal? Dat vertraagt alleen maar.’
‘Ja, maar…’
‘Daar heb ik véél handiger programmaatjes voor.’
O, help, dit kon nog eens lang gaan duren.
‘Koffie?’