Opgejaagd en onrustig

www.jeej.nl Best wel herkenbaar... Ik voel me ook zo. En ik BEN al ongesteld geweest sinds mijn zwangerschap. Zelfs opnieuw zwanger ook (helaas een miskraam). Het leven met een kindje is een rollercoaster. Tropenjaren. Je komt nauwelijks aan jezelf toe. Als jij weet hoe het anders kan, laat je het me dan weten? :wink:

Moeilijk hoor. Zeker als je er zelf zo'n last van hebt. De enige die je gevoel van onrust kan veranderen ben je toch echt helemaal zelf. Sterkte en/of succes!

www.jeej.nl O ja, en als je dan wel weer wat meer tijd voor jezelf krijgt, omdat je kindjes wat groter en zelfstandiger worden....dan ben je opeens oud. Leuk vooruitzicht he? :wink:

Hi Dat opgejaagde gevoel dat is heeeeel irritant. Ik heb het ook hoor, werk, huishouden, administratie, sociaal zijn en een dochter van 11 die fanatiek wedstrijdruiters is dus wedstrijd in wedstrijd uit. En daarbij geen man in huis want doe het lekker allemaal zelf. Daar kenlt het dus, ZELF DOEN!!! nu heb ik per dag een half uu waarin ik doe wat moet en mijn mams helpt tegenwoordig met de strijk. En op het einde van de week tadaa vrij in het weekend en geen gehol en gedraaf. Het lijkt weinig maar zo'n half uur is best veel hoor. Succes en maak je zelf niet gek Groetjes tamama

Hoi Denise, Ik ken het gevoel ook! En het geeft mij weer steun wanneer ik lees dat anderen er ook last van hebben. Dat weet ik éigenlijk wel, maar als ik om me heen kijk, heb ik altijd het gevoel dat ik de enige ben. Schijnbaar moeiteloos combineren andere ouders kind(eren), werk, tijd voor vrienden, tijd voor zichzelf èn tijd voor hun partner... Schijnbaar moeiteloos. En in periodes dat ik die drukte en chaos het meest voel, krijg ik notabene de meeste en de leukste ideeën! Raar hoe dat werkt. Ik reageer bijna nooit, lees je weblog wel trouw. Iedereen beleeft het ouderschap/moederschap weer een beetje anders. En ik vind dat iedereen dat ook fijn op zijn eigen manier mag doen. Laten we elkaar als moeders/ouders (expres niet alleen moeders: ook vaders!) steunen in de dingen die we lastig vinden. Ik zie ook zo vaak dat moeders (tja in dit geval helaas vooral moeders) elkaar zo zenuwachtig maken met hun meningen en overtuigingen over hoe 'het moet'. Ik vind dat zelf best moeilijk aan het moederschap en dat had ik me van tevoren niet bedacht. Oeps, gaat het weer even over iets anders... Ik wil je in elk geval sterkte wensen. Hoop dat je wat hebt aan onze steunbetuigingen! Groetjes Nina

Ja hier gaat het precies zo... Het is denk ik ook een kwestie van instelling, accepteren dat niet alles kan wat je wilt. Niet dat ik die instelling heb (in geen velden of wegen te bekennen), maar ik zou het wel willen. Ik baal er ook behoorlijk van. Wat Nina hierboven ook zegt: "bij anderen loopt het ogenschijnlijk allemaal zo vlekkeloos", dat gevoel heb ik ook. Dat ouders elkaar zenuwachtig maken over hoe het moet herken ik niet. Wel de wij-doen-het-zo-verhalen, maar meer luchtig gebracht. Vaak ook omdat ik er zelf naar vraag. Of dat het gespek zo loopt.

@ Jeej: jeej, een miskraam gehad in tussentijd. Wat verschrikkelijk voor je. Ik weet hoe moeilijk dat is, ik had het voor Bo. Heb je het al een beetje een plaatsje kunnen geven of denk je er nog veel aan? Hopelijk geeft je kindje genoeg afleiding, maar aan je reactie te zien is dat wel zo. Met een kindje kún je niet bij de pakken neer gaan zitten. Maar vergeten doe je het niet. Er was toch even een ander mensje in je buik, een ander leven. Wat die rollercoaster betreft: ja, als ik weet hoe het anders kan zal ik het je inderdaad laten weten. Ha ha, ja... Maar, het schijnt wel de mooiste tijd te zijn met kinderen, als ze nog zo klein zijn. En ik vínd het ook zo mooi, ondanks de druk die ik voel met alle andere dingen die moeten. @ Toaske: jij hebt er geen last van? Hoe doe je dat? Kun je gewoon goed loslaten, nog beter organiseren/delegeren, etc?

@ Tamama: ja, ik doe inderdaad wel veel zelf. Veel is ook zo gelopen. Ik (logisch, wie anders) geef Bo nog 2 a 3x borstvoeding, ik breng haar naar bed, ik ga er 's nachts uit, ik kleed haar bijna altijd aan, ik maak 's ochtends haar boterhammetje klaar en zit erbij, ik geef meestal haar fruit, etc etc. Om het nog maar niet over de boodschappen, het koken, de was, etc te hebben. Maar goed, als je er alleen voor staat móet je het dus wel alleen doen. Maar dan hoef je je ook niet te ergeren. Als ik niet zou schrijven zou ik heeeeeeeeeel veel tijd overhouden. (Tenminste, die illusie heb ik). Dank je wel voor je reactie!

@ Nina: ja, schijnbaar moeiteloos denk ik inderdaad. Want net zoals het voor mij lijkt dat anderen het allemaal zo makkelijk kunnen, zo denken ze dat van mij vast ook wel eens. Ik loop ook vaak vrolijk met twee tassen boodschappen en Bo in de wagen 'met' haar liedjes te zingen door de straten. Dan lijkt het even of het mij ook allemaal makkelijk afgaat, of dat ik op zijn minst tijd heb om dat allemaal 'rustig' te doen. De kunst is het als 'rustig' te laten voelen. Ik denk dat inderdaad veel ouders die onrust wel voelen, maar dat je dat niet altijd ziet. Ja, aan elkaar steunen hebben we meer dan laten weten 'hoe het moet'. Maar zoals Meelezertje al zegt dat maak ik gelukkig ook niet zoveel mee. Ik erger me trouwens wel altijd dood aan een vrouw achter de kassa bij de Zeeman of de Wibra (ik haal die winkels altijd doorelkaar), die zegt gewoon standaard als ik daar kom (en zo vaak kom ik er echt niet) en Bo toevallig nét even piept: 'Kinderen hóuden niet van winkelen'. Zó irritant! Ik heb gewoon even wat nodig en moet ik haar dan thuis laten als Pier er niet is? Tsss. Leuk dat je gereageerd hebt!

@ Meelezertje: ja, accepteren moet ik misschien inderdaad. O, ik reageer nog verder, maar moet naar Bo.

Petje af zeg! Wat doe jij veel zelf! Alleen al de 'borstvoedingstaak' (echt erg knap dat je Bo daar nog lekker mee "verwend" vond ik (alleen de eerste 5 en een halve maand) zowel lichamelijk als geestelijk een pittige taak. Maar als ik nu lees dat je een groot deel van de verzorging op je schouders neemt. Poeh.. Je trekt zelf al de vergelijking met een alleenstaande moeder, toch denk ik dat dat het dan anders is. Wat ik om me heen zie is dat alleenstaande moeders vaak een flink sociaal vangnet hebben, waar ze veel steun en hulp van krijgen (de boodschappen doen, een keertje koken, dat soort dingen). Juist omdat mensen om hen heen weten dat ze alleenstaand moederen. Gelukkig geniet je er ook enorm van! Maar misschien kun je los van accepteren dat niet alles kan (wat ik in mijn eerdere reactie schreef) ook wat taken uit handen geven? :|

@ Meelezertje: ja, misschien toch proberen meer uit handen te geven en in plaats van te puffen, zeuren of klagen gewoon om hulp vrágen, want uit zichzelf veranderen de dingen vaak niet. En af en toe even met andere moeders praten over het moederschap en hoe anderen de dingen doen is ook wel prettig ja.