Vrijdag de 13e!

Ik geloof er eigenlijk nooit zo in, maar het was er wel één: een echte vrijdag de 13e.

Terwijl ik duizend dingen moest doen (van mijn financiën tot me in een factureringssysteem verdiepen, wat ik al tijden moet, maar wat me maar niet lukt, en van stukjes schrijven tot stofzuigen), probeerde ik ondertussen een reis te boeken. Ik had inmiddels tig sites open staan, vergeleek en vergeleek, rekende wat en hield na lang foto’s kijken en reviews lezen uiteindelijk twee bestemmingen over. Overigens lees ik die reviews op mijn eigen manier hoor. Ooit schreef iemand ‘Spartaans!’ over de houten huisjes waar wij heen gingen in Turkije, en toen wist ik: dan vind ik het leuk.

Snel checkte ik de data nog een keer, belde een paar keer met mijn moeder (nee, die gaat niet mee) en besloot naar die ene te gaan. Dus niet die andere, waar ik op dat moment al weer over ging twijfelen. Terwijl het gekke was: in de verste verte leken ze niet op elkaar. De enige overeenkomst die ze hebben: het is er warm, stikheet zelfs. Maar dat wil ik. Daar kunnen we wel tegen. En nee, het is niet Turkije.

Ik had nog een poging gedaan voor de betreffende reis een korting in de wacht te slepen als ik iets over de plek of organisatie zou schrijven -als inmiddels hartstikke ervaren reisschrijver nog niet zo gek gedacht en al door menig persoon om me heen getipt dat toch echt te benutten-, maar helaas. De jongen die ik in eerste instantie aan de telefoon had gehad had nog zo enthousiast gereageerd: ‘Wat een goed idee van u! Ik hoop dat het goed uitpakt.’
Maar de marketingafdeling kon er kennelijk niet in mee gaan.

Pech voor hun, want ik kan natuurlijk geweldig lovend schrijven als ik het zelf ook echt mooi vind (en ik weet zeker dat ik dat nu ook ga vinden) en dus super veel reclame maken. Daar mag best wel iets tegenover staan. Ik doe toch al bijna alles voor nop. Maar helaas, daar deden ze niet aan. Nou goed, dan niet. Des te meer zou het écht vakantie zijn.

Ondertussen had ik bedacht dat het wel slim was als ik in ieder geval nog wat extra geld van mijn spaarrekening op mijn gewone rekening zou zetten. Dat ik niet straks ineens die reis niet kon betalen. Ik had het eerder ook al gedaan, voor de zekerheid, maar nu stond ik al weer in de min. En ook al denk ik wel eens ‘Dan kun je het dus beter niet doen’, ik hoor ook genoeg nare verhalen om me heen waardoor je denkt ‘Je moet nu genieten, want je weet nooit hoe het ineens in het leven loopt.’

Dus boekte ik 500 euro over. Althans, dat probeerde ik, maar ik kreeg een melding. Bleek m'n TAN-functie geblokkeerd!
'Tan functie, is dat een soort zonnebank op je pc?' reageerde een vriend van me op Facebook, wat ik dan wel weer grappig vond.
‘Dat zou toch wat zijn,’ antwoordde ik, ‘dat hoe langer je achter je pc zit te werken, hoe bruiner je wordt.’

ING gebeld waarom mijn TAN-functie geblokkerd was.
‘Omdat u een virus op uw pc heeft.’
Huh? Ik had niks gemerkt. Nou ja, hij was wel wat traag de laatste tijd en dat welbekende slotje zag ik laatst niet in mijn browser toen ik naar de ING-site ging. Ook kreeg ik vorige week een bericht met een TAN-code terwijl ik niks besteld had. Er was dus iets raars aan de hand, en nee, ik heb geen nepmails van ING geopend of zo of aan anderen mijn inloggegevens doorgegeven. Ik mag dan door een vol hoofd weliswaar niet altijd meer helder kunnen denken, zo slim ben ik nog wel.

Maar goed, dat IK een virus heb (nou ja, niet ik, maar mijn pc) kunnen ZIJ dus zien. Althans, dat het niet naar behoren werkt of dat er een beveiligingsrisico is of zo. Goed, dus eerst moest dat virus er af, dan moest ik mijn wachtwoord en gebruikersnaam opnieuw instellen en dan moest ik weer terugbellen om het blokkeren ongedaan te maken.

Gelukkig, dacht ik nog, kwam het toch nog goed.

Dat virus zou ik wel even killen. Mooie reden om nou eens uit te zoeken hoe het met die internetbeveiliging van Ziggo zat die ik ooit had aangevraagd. Ik herinnerde me een poging gedaan te hebben dat er op te zetten, maar dat ik weer een of andere code moest hebben die ik toen weer niet paraat had, dat ik vervolgens de brief met de code niet kon vinden (terwijl ik dat normaal allemaal zo netjes in mappen heb) en het toen onder het mom van –ik heb het al druk genoeg- maar even zo gelaten had. Een vriend van me zei zelfs dat een antivirusprogramma tegenwoordig niet meer nodig was. Dat er genoeg beveiliging op zat. Ik vond dat al wat raar.

Ik belde Ziggo, maar dat ik een virusprogramma van Ziggo had was hen niet bekend. Wel potjandorie, dacht ik, en zocht in mijn mapje ‘Pc’ tussen de mailtjes die ik in februari en maart daar bewaard had. Et voila: Ziggo, met online back-up (heb ik dat nou ooit al eens gedaan, zelfs dat weet ik niet meer) en Internetbeveiliging. Mailtje voorgelezen dat ik het destijds (bij mijn verhuizing) echt had aangevraagd, maar omdat ik er verder niks mee gedaan had (het had inderdaad lang op mijn to do list gestaan) hadden ze het weer gecancelled of zo, omdat ik het niet geactiveerd had waarschijnlijk. ‘Maar heb ik er dan wel al die tijd voor betaald?’ vroeg ik voor de zekerheid nog maar even. Nee, dat was gelukkig niet zo. Oké, opnieuw telefonisch aangevraagd en gelukkig meteen de code gekregen zodat ik aan de slag kon.

Goed. Ik scande en vond. Een virusje. En gooide het eraf. Toen mijn pc daarbij spontaan vast liep en daarna in de safe mode opstartte, dacht ik nog even ‘nu gaat mijn hele pc crashen’, maar gelukkig, dat bleek niet het geval. Wachtwoord en gebruikersnaam opnieuw ingesteld (dat moest, zei de dame van de ING), maar nu wel zo dat ik ‘m dus echt niet meer kan onthouden, en vervolgens zou ze de TAN-functie deblokkeren. Fijn, dacht ik, is het bijna geregeld!

Maar, dat had ik mis.
‘De activatiecode krijgt u binnen 5 werkdagen per post thuisgestuurd.’
Vijf werkdagen?!! Zo lang? Waarom moet dat zo lang duren?
En toen moest ik huilen.
‘Ik heb eindelijk een reis gevonden en die moet ik nu-hu-hu boeken anders is ie we-he-heg…’
Ha ha, het was echt even genoeg. Ik was al de hele dag aan het hannesen met die stomme tancodes, activeringscodes, inlogcodes en weet ik wat dat ik er zwaar genoeg van had. Ik had het al druk! En ik wilde dit even geregeld hebben. Dit moest iets leuks zijn!

Ik legde uit dat ik op dit moment die reis wilde boeken omdat ik heel lang naar een geschikte lastminute gezocht had en het om de laatste plekjes ging. Ze had met me te doen, maar kon er natuurlijk ook niks mee.
‘Ik hoop echt dat u nog op vakantie gaat.’
Ze zei het op een toon van ‘Daar bent u volgens mij wel aan toe.’

Ik kreeg een ingeving. Misschien kon het wel met een creditcard! Waar had ik ‘m eigenlijk? O ja, hier. Was die nog geldig? Ja. Wederom klikte ik de site van de reisorganisatie aan, koos de juiste accommodatie en bezetting, checkte of die kinderkorting er echt wel af ging, vulde namen in, klikte nog het een en ander aan en toen was het gepiept. Ik kon betalen. Met creditcard.
En weet je? Dat kostte 10 euro extra! 10 euro! Uit mijn eigen reisbureautijd weet ik nog wel dat wij ook altijd extra kosten rekenden, maar 10 euro? Nou ja, ik moest en zou die reis hebben nu. Ik had lang genoeg gezocht naar eenouderkorting of eenoudervoordeel, zonder dat het meteen zo’n schreeuwerig complex was. Ik moest en zou naar dit droomplekje onder de zon!

Nog geen minuut later zat de bevestiging in mijn mailbox. Ik checkte de boel en moest lachen om de zin:
‘U kunt nu in alle rust uw voorbereidingen treffen voor een welverdiende zonvakantie.’

In alle rust? Ha!
Welverdiend? Ja!

Zie je, zo erg was die vrijdag de dertiende toch niet.
Eh… wat zei ik daar?

Ik wilde de bevestiging uitprinten, deed mijn printer het ineens weer niet. Terwijl ik die laatst na een oproepje op Facebook en allerhande pogingen juist weer aan de praat had gekregen.
Nou ja, dan niet.

Blij dat het in ieder geval allemaal geregeld was belde ik mijn reisverzekering. ING weer dus. Had ik ook al maanden geleden willen doen omdat ik ineens bericht had gekregen dat Bo ook voor haar doorlopende reisverzekering moest betalen. 29 euro. Vond ik ook al weer veel. En ik nu natuurlijk via de reisorganisatie een annuleringsverzekering kon nemen, maar dat nou ook maar eens doorlopend wilde. Dat scheelde. Ze konden mijn gegevens niet vinden. Braaf las ik het polisnummer op. 'Nee, u staat niet in ons systeem.' Niet in ons systeem? Ik moest bijna weer huilen (tja, beetje veel aan mijn hoofd, dan krijg je dat). ‘Ik heb hier echt een polisblad en het is juist vanaf 1 juni verlengd allemaal staat er.’ Toen trok ik de post-it die ik op het polisblad had geplakt eraf en zag Zilveren Kruis staan. 'Eh, sorry mevrouw, ik geloof dat ik me vergist heb... Ik heb mijn reisverzekering ergens anders.' :D

Goed. Zilveren Kruis dus gebeld. Bleek ik behalve jarenlang werelddekking te hebben betaald (niet nodig voor landen als Turkije, Tunesië, Egypte) zonder echt nog eens ver weg te zijn geweest (hoewel ik het altijd wel hoopte), ook nog eens al jaren voor geneeskundige kosten extra te betalen terwijl dat niet nodig is met mijn uitgebreide ziektekostenverzekering zei ze. Zonde! Ik vroeg of ik dan nu voor de kinderen europadekking kon nemen en zelf wereld kon houden? Nee, dat kon niet.
'Bij ING wel,' zei ik. Dat had ik dan net weer gezien. Nou ja, ik had ook niet de energie meer om er verder nog moeilijk over te doen.
Of ik nog een nieuwe polis kreeg dan? Nee, dat was niet nodig. Irritant, ik ga liever op pad met een polis waar het goed op staat. Maar goed, misschien ben ik weer te perfectionistisch.

Snel fietste ik naar de stad om printpapier te kopen. Stiekem hoopte ik dat die printer het dan spontaan weer zou doen. Helaas, het hielp niets. Hij deed het nog steeds niet.

Zou het stiekem niet allemaal toch aan de datum liggen?

En in godsnaam: wie boekt er nou een REIS op VRIJDAG DE DERTIENDE?
Dan ben je toch niet goed bij je versTANd? ;-)