Zonnetje

‘Lekker zon!’ riep Jippe afgelopen zondag op de fiets. Niet één keer, maar wel dertig keer. ‘Lekker zon! Lekker zon!’

‘Koud, koud!’ riep hij vanmorgen. (Wie niet?)
We hadden Bo naar school gebracht; tot mijn verwondering zo vroeg dat de schooldeur nog gesloten was en inmiddels waren we –nadat de tortelduifjes elkaar een paar dikke kussen en knuffels hadden gegeven- al weer op de terugweg.
Toen ik hem weer op de fiets getild had, had hij nog gezegd dat het dekentje niet meer om hoefde.

‘Koud, koud!’ jammerde mijn 2-jarige jongetje.
‘Waar heb je het koud?’
‘Koude schoenen!’
‘Heb je koude voetjes?’
‘Ja, koude schoenen!’
Zielig. Hij had nog wel extra dikke sokken aan vandaag.

Ze hadden allebei hun snowboots aan. Eigenlijk de hele winter al, maar nu is het pas écht nodig. Jippe droeg zelfs een skibroekje. Al in de herfst gekocht omdat ik dit jaar eens echt niet te laat wilde zijn met al die ‘onzin’. De ellenlange zoektocht naar en slee vorig jaar was ik nog niet vergeten namelijk. Zelfs fleecetruitjes hadden ze aan, en fijne dikke jassen. Sjaals en mutsen natuurlijk ook, en daar overheen nog hun capuchons (wat Bo nog altijd een ‘patuchon’ noemt.)

Zo trotseerden we de kou weer. (Net als gisteravond nog…)
Alleen zonder handschoenen of wantjes.
Geen handschoenen of wantjes?
Nee, die hebben ze wel, maar die willen ze meestal niet. Ze hebben hun handjes namelijk altijd lekker warm in hun zakken. Wat ik ook wel zou willen, maar dat fietst zo lastig.

En sinds kort hebben ze dus ook allebei een dekentje op de fiets. Een lekker zacht dekentje van fleece. Rood met roze stippen. Voor allebei, want andere kleuren waren er niet. Maar wat doet dat er toe, als het heerlijk warm is. Als ze dan eenmaal in hun fietsstoeltjes zitten dan vouw ik de dekentjes over hun benen, lekker ver over hun knietjes en stop het goed in, zodat we geen taferelen van wegwaaiende dekentjes in het Haagse verkeer krijgen.
Voor mezelf lijkt me zo’n dekentje ook wel lekker, maar ja, dat fiets dan weer zo onhandig…

Toch vind ik het lang zo koud niet als vroeger. En met vroeger bedoel ik de jaren 80 (zei het oude wijf), de jaren dat ik zelf op de fiets naar de middelbare school ging. In mijn herinnering had ik toen altijd een ijskoude neus, bevroren tenen en verschrikkelijk pijnlijke oren, ook met de knalrode oorwarmers die ik als puber had. Ik fietste toen dagelijks van Nigtevecht naar Amsterdam, door de weilanden, en dat was pas écht koud. Of het voelde kouder. Misschien omdat ik toen geen bescherming had van een lekker warm kindje voorop de fiets? Of omdat ik het nu vanzelf warm krijg omdat ik met 2 kindjes op een fiets zonder versnellingen extra hard moet trappen. Dat kan ook natuurlijk.

‘Thuis!’ roept Jippe altijd als we de Gentsestraat in fietsen en de gouden bal weer in zicht is. Een grote gouden bal bovenop een hoge torenflat in Scheveningen, niet ver van ons huis vandaan.
Zo schattig is dat altijd.

Zo meteen mogen we weer. Op en neer, ja, nog een keer.
Gelukkig schijnt de zon nog steeds. De vogels zijn er zelfs van gaan tjilpen.
En de lucht is blauw, waar ik zo van hou.

Nu alleen mijn héérlijke slapende mannetje nog wakker maken…
Ver weg in dromenland, waar het vast zo koud niet is.