Miss Frusty koopt pc

Yes, hello, this is Miss Frusty speaking…
(writing, complaining… and freaking out.)

Waarom dat nou in het Engels moet weet ik niet, maar vooruit, Windows is ook een Engels woord.
Dus soit. Ja, en dat is dan weer Frans. En ik ben Denise. Tegenwoordig beter bekend als Miss Frusty.

Goed, bent u daar nog? Ik wel, voor zolang het duurt. Op Pier’s laptop dus even.

Dat mijn pc zijn beste tijd gehad heeft, is al maanden duidelijk. Sinds januari startte hij ineens regelmatig niet meer op. Soms tussendoor een hele dag niet, na tig keer proberen. Kreeg ik wel heel vreemde dingen in beeld. Rode strepen, wazige beelden of gewoon ineens weer alles zwart. Dat soort ellende. Ook als ik nét dat ene schaarse moment had, even rust, kinderen in bed en geen gitaarspelende of appeletende man om me heen.

De afgelopen dagen lukte dat opstarten weer niet. Dagen achtereen. Resetpoging na resetpoging. Tevergeefs. En daar word je, als ik het vanwege tienduizend andere redenen al niet was, toch wel behóórlijk frusty van, dat kan ik je wel vertellen. Die pc was mijn leven gaan bepalen (als anderen dat niet al deden) en er stroomde inmiddels geen energie meer door mijn lijf maar alleen nog bites en bugs.
Tijd voor change dus (sorry, ik weet niet waarom, maar er komen alleen nog maar Engelse woorden in me op, terwijl mijn r… eh wortels daar toch echt niet liggen).

Goed. Ik was natuurlijk wel al geruime tijd aan het oriënteren. Verzamelde folders en vergeleek pc’s van verschillende zaken en sites. Inmiddels ben ik dan ook behoorlijk thuis in de terminologie. Processoren, grafische kaarten of intern geheugen… ik weet er inmiddels best wat van. Dat 4 gig RAM al heel normaal is, 8 ook geen uitzondering, dat de meeste harddiscs nu 1000 gig (ja, 1 TB!) zijn, zelfs 1,5 zie je al, en dat de Intel Core i-zoveel inmiddels je van het is en Windows inmiddels versie 7 telt. Dat Norton al lang niet meer vertraagt, wat hij vroeger wel deed, en in de test van 2010 er erg goed uit komt, dat je tegenwoordig heel stille pc’s hebt (handig als hij standaard in de woonkamer staat), en nog stillere, met speciale ventilatoren. Dat laatste wilde Pier graag, omdat ik dus in de woonkamer schrijf. (Maar ja, wat heb je aan een stille pc als er altijd twee kinderen druk zijn, en een man gitaar speelt, zou je zeggen…).

Goed. Dus. Van de week eindelijk een nieuwe besteld. Nadat we naar IKEA waren geweest. Ben je dan meestal toch behoorlijk geradbraakt, wij gingen met de hele family nog rechtstreeks door naar Vi, een zaakje hier in de buurt. Voor nog meer ‘knutselpret’. Ik bestelde daar namelijk een zelfbouwcomputer. Niet om die IKEA-gewijs zelf in elkaar te gaan fröbelen hoor. Nee, dat dan weer niet. Dat doen ze daar. En daar betaal je dan wel wat meer voor dan voor een standaard-geval, maar dan heb je wel één groot voordeel: als er iets mee is ben je hem niet lang kwijt. Hoeft hij niet voor weken op reis naar een fabriek weet-ik-waar, maar repareren ze hem gewoon in hun eigen werkplaats. En dan ben je hem dus hooguit een paar dagen kwijt. Wel zo fijn voor iemand die dagelijks schrijft (Ik! zei de gek). Anders word je behoorlijk eh… frusty.

En om ‘het grote overzetten’ voor te bereiden is dan nu ‘het grote saven’ begonnen. Dat doe ik natuurlijk altijd al, maar niet netjes elke dag (wie wel?). En dan ineens heb je weer zo’n dag, en nog een, en nog een, dat die pc niet opstart en dat je beseft wat je allemaal nog níet gesaved had… Dat is balen na een week vol inspiratie, maar ook als je er net tig nieuwe foto’s en dat ene leuke nieuwste filmpje van Jippe op hebt gezet. Dus als ik er maar even op kan (het kan altijd de laatste keer zijn) ben ik druk met selecteren en kopiëren.
Alles ordenen en saven op een vette La Cie (mijn externe disc). En tussendoor stukjes schrijven op Pier’s laptop.

Volgende week woensdag of donderdag is mijn zelfbouwcomputer klaar. En heb ik weer een superpc (hoop ik). Maar of het me allemaal lukt om alles over te zetten en ook weer on line te komen? Ik ga mijn best doen. Wil het zelf gaan proberen. Omdat ik dan tenminste weet wat er op staat. En wat niet. Baas over eigen pc blijven. Wel zo fijn. Dat kan Miss Frusty best (sprak zij nu nog hoopvol).

Nou goed, wordt vervolgd dus. Of niet. Maar dan weet u waar ik uithang.