Luistervinken

Het is koud in het park, en al doet het zonnetje haar best de boel een beetje lente-achtig te laten lijken, doen de bevroren vijver, het rijp op de planten en de kale bomen toch nog erg winterachtig aan. Maar de belofte aan warmere tijden hangt in de lucht. Ik voel het in mijn lijf en hoofd. De zon smelt zelfs mijn somberste gedachten vanochtend even weg. Het park is opvallend sneeuwklok- en krokusvrij. Ik zie wel katjes aan de bomen, maar dat is dan ook het enige verse groen. Er lopen een paar mensen hun hond uit te laten. Ik laat mijn lijf en leden uit. Even een half uur bewegen en frisse lucht snuiven, voordat ik weer uren achter mijn laptop naar een beeldscherm zit te staren. Naast de honden en herten zie ik erg veel vogels. Dat zijn ook de beesten die om het hardst lijken te roepen dat het lente gaat worden. Ik hoor kraaien, duiven, spechten, eenden, merels en allerlei kleine vogeltjes (mussen, vinkjes en zelfs een roodborstje). Voordat je nou denkt dat ik al die vogelgeluiden uit elkaar kan houden; alleen de eerste vier herken ik, de laatste vogeltjes zie ik alleen maar. Ik heb geen i-pod bij mij en loop vandaag op het ritme van het vogelgefluit.

De i-pod moet opgeladen worden en ik ben het kabeltje kwijt. Dus zit ik later die dag in de trein ook zonder muziek. Daar hoor ik een paar rare vogels praten over een andere rare vogel.
De vogel met het lange haar drinkt een energydrankje uit een klein blikje en begint ondertussen een vaag verhaal; “Dus ik zeg, ik zeg tegen hem, als je ze doorgaat dan gaat het dus gewoon niet door”.
De vogel tegenover hem heeft een hanekam en knikt begrijpend; “Ja, want hij wil toch dat jij het doet, niet dan?”.
- Precies
- Ja.
- Juist.
- En toen?
- Toen werd ie kwaad omdat ik zei dat het dan dus niet doorging.
- Ja maar, dat zou dan zijn eigen schuld zijn.
- Dat zeg ik.
- Wicked.
- Wat?
- Nou, dat ie dat niet door heeft, dat ie het zelf verpest.
- Precies.
- Maar eigenlijk doet ie altijd zo.
- Huh?
- Nou, dat ie dan dingen zegt en dan later weer wat anders en dan denkt dat jij het wel oplost.
- Hmm.
- Is toch? Ik hoor het jou wel vaker vertellen, dit soort shit.
- Tja..
- Hij is gewoon vaag. Ja toch?
- Hij is gewoon vaag.
- En wat nu?
- Beetje wachten.
- Wedden dat het gewoon niet door gaat.
- Dat zeg ik, als ie zo doorgaat gaat het gewoon niet door.
- Wicked.
- Ja, hij ging het met zijn vriendin bespreken zei ie.
- Tssss.
- Je doet maar, zei ik.
- Vrouwen. Dat wordt niks. Die kletsen alleen maar over van alles en doen nooit wat.
- Ja, dit gaat niet opschieten.
- Nee, doen moet je, niet lullen.
- Doen ja. Ik bel die vogel morgen wel even.
- Ja, en dan zeg je die vage vogel dat ik ook zeg dat het zo niet doorgaat.
- Hij spoort niet.
- Echt niet.
- Wreed.
- We hebben gelijk.
- Ja, we hebben gelijk.
- Dat zeg ik.

En opeens vraag ik me af. Waar zouden die vogels in het park het nou over gehad hebben. Zouden die ook zo oeverloos kunnen lullen over niets? Dat ik denk dat ze tegen elkaar twetteren over de komende lente, waar de lekkerste wormen te vinden zijn en over die enge honden daar onder de boom, maar dat het eigenlijk gaat over wat die ene vogel tegen de andere vogel heeft gepiept en dat die dus echt niet spoort?