Hangbuikpony

Ik was daar ooit ook. Geloof ik. Op precies zo'n paar. Geloof dat ie opa heette

Trauma heb ik ervan. Ouders dachten dat ik het leuk vond, maar ik ben bang voor die beesten. Zij hielden stug volg en ik met dikke tranen op zo'n minibeest. Terwijl die beesten zo suf waren, dat ze apathisch rondsjokten en hun rondje automatisch liepen.

Bedacht net dat dat paard dat Opa heette op het Land van Bartje was. Van Slagharen herinner ik me vooral die zweef om een wereldbol heen, en het schommelschip. Tig jaar later was ik er weer, nu met mijn eigen kinderen. Al die dingen waren er nog.

Hij lijkt een beetje op Langhorst, dat paard uit Pluk. Maar dan wat korter.

Ik was een Titaantje toen ik in een helikopter vloog!

Zo grappig verwoord en getekend! Het is mooi dat je, als klein kind, kleine dingen of gebeurtenissen, als zeer groot ervaart. Geweldig en gelukkig gevoel krijg je daar van als klein kind op zo'n moment. Zou zo leuk zijn dat je als volwassene ook veel vaker nog zulke leuke kindermomenten beleeft en ook zo voelt! Fffff los van alle werkelijkheid!!!!! Groetjes Annika en ik blijf je volgen.

Ha Annika,zo is het! Helemaal mee eens
Grappig je naam, moest gelijk aan Pippi denken en haar paard Witje, mijn hangbuik was bijna net zo’n exemplaar!
En Esther als Titaantje in een helikopter…….vertel….

Leuk! Ook leuke anekdotes van de anderen.
Ook ik ben ooit in hetzelfde Ponypark geweest, ik was een jaar of 5; de persoon die naast mij liep terwijl ik op de pony zat die rondjes liep door de zandbak, lette niet op.... ondertussen gleed ik langzaam opzij, totdat ik dus onder die pony hing!!!! Zo'n enorme hangbuik had mij pony dus niet....
Volgens mij heb ik er nog wel een foto van!

nou, niet al die pony's in Slagharen waren zo suf...mijn ouders huurden er een huisje en dan mocht je zo'n pony meenemen naar dat huisje. Leuk bedacht, maar die van ons vond dat niet zo'n goed idee, dus die bokte (gooide zijn achterbenen achteruit) en daar stond ik...geloof dat ik een blauwe plek ter grootte van mijn bovenbeen had die pas weken later (kinderlijke overdrijving, mag...is jeugdherinnering) verdween! Heb er een paardentrauma aan overgehouden!

Oh Anneke ik zie het voor me: jij als hangende dreumes onderaan die pony…
En sbb suf waren ze zeker niet allemaal maar dat maakte mijn geweldige ervaring als stoere indiaan er zeker niet minder op!
Je kreeg inderdaad een pony bij je huisje. Het leek mij een leuk idee om ‘Bertus’ onze huispony eens uit te laten, leuk zo’n grote ‘hond’. Eerst liep hij nog braaf mee maar na wat gesjor aan zijn teugel kreeg hij er genoeg van en begon hij schrikbarend te hinniken. Ik rende naar ons huisje maar voor ik bij de deur was had hij me te pakken en hap zei Bertus….en daar stond zijn paardengebitafdruk in mijn armpje ….Ik natuurlijk helemaal over mijn toeren en …nooit meer naar Slagharen

Als zus die erbij was, kan ik zeggen: het was een onvergetelijk moment! Peetje trots lachend met licht opgetrokken knieën bovenop die laaghangende pony, zoiets vergeet je van je levensdagen niet meer.

Eerlijk gezegd vond ik het best wel stoer, want ik durfde zelf mooi niet op zo'n pony. Het blijft toch een soort paard natuurlijk. Met alle horrorscenario's van dien.

Geweldig Pe, ik lig dubbel om je tekening!!! En met die tekst erbij helemaal super!!!

haha, ik heb de foto nog! Mijn broer en ik op het zwart-witte pony-slagharen-paard! Wat kijken we trots (en een beetje bang) Ook wij huurden een huisje met een valse pony in de tuin die de ingang blokkeerde. En ik ben van een pony geslingerd waardoor mijn hele gezicht openlag. En toch was het onvergetelijk geweldig!