Reageren op dit artikel
** HTML niet toegestaan.
Tip! Als je lid bent van Vrouwonline kunnen we jouw gegevens bewaren zodat je makkelijk kunt reageren.
Ga naar Registreren om (gratis) lid te worden of log in als je al lid bent.
We doen een bakkie in een Utrechts cafeetje bij hem om de hoek. Het gaat gelukkig weer goed met hem. Hij slikt al een tijdje antidepressiva maar is bezig het af te bouwen. Dat moet voorzichtig gebeuren. Niet teveel, niet te weinig.
"Maar hoe weet je nu of je de goede dosering hebt?" vraag ik hem. "Dan zet ik de tv aan en kijk ik naar Spoorloos. Als ik keihard begin te janken, dan moet de dosering iets omhoog. Laat het me koud, dan slik ik wat minder. En zit ik ertussen, dan hou ik die dosering aan", is zijn antwoord.
Als we de rekening hebben betaald en onze jas willen pakken, heeft een klein poesje zich op de zijne genesteld. "Ach beestje, dat is lekker warm he? Sorry schat, maar ik moet toch echt gaan" zegt hij tegen het diertje. Ik kijk naar zijn gezicht. Geen traan te bekennen. Ik denk dat de dosering juist is.
Als single zat ik boordenvol met verhalen en had de behoefte deze op te schrijven en online te delen. Die behoefte is er nu minder. Of het komt doordat ik sinds kort een vriendje heb weet ik niet. Wel weet ik dat er iets anders voor in de plaats is gekomen: een fotoblog. Iets meer beeld, iets minder tekst.