It's a family affair (of: waarom ik nooit blog over mijn werk)

Meestal werk ik thuis, of geef ik (door het hele land) presentaties (met laptop en beamer) aan een groep managers en leidinggevenden.

Soms mag ik voor mijn werk cliënten van een verzorgings- of een verpleeghuis interviewen. Hoewel de standaard vragenlijst die ik 'moet' afnemen lang is, en ik op één dag een gesprek of acht voer, is er gelukkig ook nog tijd om tussen de vragen en antwoorden door, te praten over andere dingen die de cliënten kwijt willen. Het zijn vaak erg indrukwekkende dagen.

Ik hoor de meest bijzondere verhalen over hun leven, hun familie, hun vroegere werk, hun verleden. Soms zijn het vrolijke onderwerpen, zo nu en dan lijken het bijna sprookjes, maar regelmatig zijn het ook erg verdrietige verhalen. Drie kwartier lang ben ik de persoon met wie ze een praatje kunnen maken, bij wie ze hun ei kwijt kunnen. Daarna neem ik afscheid en besef ik dat de persoon met wie ik net heb gepraat en met wie ik even heel close was waarschijnlijk nooit meer zal zien.

Sommige cliënten en hun verhalen blijven me bij. Ze blijven hangen in mijn hoofd en komen soms opeens weer eens naar boven. Ik zou er graag over willen schrijven. Nog eens bij ze langs gaan om te vragen hoe het nu met ze gaat. Maar dat kan en mag niet. Dat is niet professioneel. Wat er tijdens dat gesprek aan mij verteld wordt is anoniem, blijft "binnendeurs".
Dus in mijn blogs zul je verder weinig lezen over mijn werk. Over thuis zitten te typen valt weinig interessants te vertellen, de presentaties die ik geef zijn alleen voor de opdrachtgever(s) en de gesprekken met de cliënten zijn vertrouwelijk.

Ik heb één mazzeltje; de collega waarmee ik tijdens die interviewdagen op pad ga ken ik heel erg goed. Eigenlijk mijn hele leven al. Ze is een goede interviewster, kan prima met mensen omgaan, is een natuurtalent met oudere en/of zieke mensen en ze begrijpt heel goed dat je discreet omgaat met alles wat je tijdens een bezoek aan een verzorgings- of verpleeghuis hoort. Onze verhalen kunnen we bij elkaar kwijt, ook buiten werktijd. Dag en nacht desnoods, ook op familieweekenden. Nooit gedacht dat mijn moeder en ik nog eens collega's zouden worden! :-)